tag:blogger.com,1999:blog-48353456497832456582012-02-11T18:12:37.103+05:30रोहन जगतापRohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.comBlogger581100tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-86719647734095433212011-12-21T22:04:00.001+05:302011-12-22T09:31:39.738+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">मी </span>खरं तर मनसे आणि राज साहेबांचा फार मोठा चाहता आहे, पण बेळगाव प्रश्नाबाबत पर्वा ते जे काही बोलले, त्याने माझी घोर निराशा केली आहे. कधी, कुठे, काय बोलायचं? आणि कुठे न बोलता गप्प राहायचं! हे राज ठाकरे यांना खरं तर खूप छान जमत होतं. त्यामुळेच तर मी त्यांच्याकडे फार मोठ्या अपेक्षेने पहात होतो. पण अलिकडच्या काळातील त्यांची विधानं पाहता, त्यांची लय आता हरपू लागली आहे, अशी शंका येते. मी माझ्या फेसबुक प्रोफाईलवरील Political View मधून मनसेला काढून टाकलं आहे. आता "फक्त मराठी", मग जो कोणता पक्ष या विचाराला साथ देईल, त्याला माझी साथ असेल. जर कोणीच साथ दिली नाही, तरी मी माझ्या विचारसरणीवर ठाम असेन.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ज्या व्यक्तिवर मराठी लोकांचा इतका जीवापाड विश्वास, ती व्यक्ति असं बोलूच कशी शकते? पण मला याचं आश्चर्य वाटत नाही. कारण मी कोणावर डोळे झाकून निष्ठा ठेवत नाही. पण जी लोकं असा डोळे झाकून विश्वास ठेवतात, ते उद्या बेळगाव कर्नाटकातच राहिलेला बरा म्हणतील, त्याचं काय!? राज ठाकरे बेळगावबाबत काहीच कसं बोलत नाहीत, याचं मला इतके दिवस आश्चर्य वाटत होतं! आणि आता वाटतं, ते का बोलले!? त्यापेक्षा ते त्या प्रश्नावर काहीच बोलले नसते, तर खूप बरं झालं असतं. त्यांनी जी विधानं केली त्यामध्ये वैचारीकतेपेक्षा शिवसेनाचा आकास यावेळी अधिक दिसून आला. हे ते राज ठाकरे नाहीयेत ज्यांना मी ओळखतो.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>राज ठाकरे यांच्या विधानांच्या अनुषंगाने मला त्यांना काही बोलायचं आहे, त्यांना काही प्रश्न विचारायचे आहेत :</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div></div><div style="text-align: justify;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/qKC1uW91ca8" width="420"></iframe></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">*कर्नाटकचे सरकार बेळगावासीयांना सगळ्या सुखी-सोयी देणार असेल, तर बेळगाव कर्नाटकातच राहू द्या. - राज ठाकरे.*</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(मग उद्या पाकीस्तान काश्मिरच्या जनतेला सुखात ठेवण्याची हमी देईल, देऊन टाकूयात का काश्मिर पाकिस्तानला!? नाहीतरी बेळगावपेक्षा काश्मिरप्रश्नाने कितीतरी अधिक लोकं रोज मरत आहेत, काश्मिर पाकिस्तानला दिला की प्रश्नच सुटला!)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">*५५ वर्ष झाली तरी प्रश्न सुटत नाहीत, मग आपण प्रॅक्टिकल विचार करुन तो प्रदेश कर्नाटकातच राहू द्यावा - राज ठाकरे*&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(५५ वर्षं प्रयत्न करुन भारताने स्वातंत्र्याची आस सोडून प्रक्टिकल विचार करुन ब्रिटिशांच्या राजवटीत, पारतंत्र्यात सुख-समाधान मानून रहायला हवे होते का!? भारताला स्वातंत्र्य मिळायलाही १५० वर्ष लागली.)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">*नाहीतरी महाराष्ट्रात इतके प्रश्न आहेत, त्यापेक्षा बेळगाव कर्नाटकातच राहू द्या! - राज ठाकरे*&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(प्रश्न कुठे नसतात हो!? भारतातही प्रश्न आहेत, मग देऊन टाका काश्मिर पाकिस्तानला. नाहीतरी कर्नाटक म्हणजे काही कॅलिफोर्निया नाहीये, की तिथे सुखात रहायला मिळतं! अब्जावधी रुपयांचा खाण घोटाळा तिथेच झालेला ना!)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">*तिथल्या जनतेने इथे येऊन निराश होण्यापेक्षा तिथेच मिळूनमिसळून रहावं - राज ठाकरे*</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(हे ठरवायला तिथली जनता समर्थ आहे. "ही ‘श्री’ची ईच्छा!" या आपल्या आत्मचरित्रात मूळचे बेळगावचे असलेले प्रसिद्ध उद्योगपती श्रीनिवास ठाणेदार यांनी म्हटलं आहे, ‘मी तर बेळगावचा प्रश्न माझ्यापुरता कधीच सोडवला आहे, आणि तो महाराष्ट्राचा आहे, मी महाराष्ट्राचा आहे.’ ज्या अर्थी बेळगावचं आंदोलन गेली ५५ वर्षं धगधगत आहे, त्यावरून तिथल्या जनतेची ईच्छा काय आहे? ते स्पष्ट होतं. राज ठाकरे यांचं वक्तव्य बेळगावमधील स्वातंत्रप्रेमी मराठी जनतेचा आणि सबंध महाराष्ट्राचा घोर अपमान करणारं आहे.)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">*बेळगावमधील मराठी लोकांना कन्नड यायलाच हवं - राज ठाकरे*</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(अहो! संबंध काय आहे!? जो प्रदेश मुळात कर्नाटकचा नाहीयेच, तो मराठीवर अन्याय करुन, आकसाने महाजन आयोगाने त्यांना दिला, आणि परत त्यांचीच भाषा शिकायची? का तर म्हणे तो आता त्यांचा प्रदेश आहे!? बेळगाव हा खर्‍या अर्थाने महाराष्ट्राचा आहे, तो कर्नाटकात घातला गेला म्हणून केवळ तिथल्या मराठी लोकांनी कन्नड शिकावं! याला काहीच अर्थ नाही. हा कसला विचार? यामागे काही तर्क सापडत नाही!)&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">इथे जर कोणाला वाटत असेल, बेळगाव आणि आपला संबंध काय!? तर मी म्हणेन, अहो! बेळगावशी आपला जरा तरी संबंध आहे, पण काश्मिरशी आपला लांब लांब पर्यंत तरी काही संबंध काय!? तिथे कायद्याने आपण एक फुट जमिनही विकत घेऊ शकत नाही. मग का लढत आहोत आपण काश्मिरसाठी? आहे उत्तर!? मग आता सांगा बेळगावसाठी का लढायचं नाही? आपण खरं तर बेळगावसाठी जास्त लढलं पाहिजे. शेवटी शेवटपर्यंत लढणं महत्त्वाचं आहे, हरणं किंवा जिंकणं नंतर आलं. उगाच शिवसेनाला विरोध करायचा म्हणून वाटेल ते काहीही बडबडण्याला काय अर्थ आहे?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">मला अशी शंका येते की, राज साहेबांचा इगो काही कारणाने दुखावला गेला असावा. कारण शिवसेना, बेळगाव, महाराष्ट्र एकिकरण समिती, असं काहीसं दृष्य नेहमी पाहायला मिळतं.&nbsp;आणि त्यामुळेच त्यांनी अशी महाराष्ट्र विरोधी भुमिका घेतली.&nbsp;पण ज्याला खरंच मराठीविषयी आत्मियता आहे, तो काही झालं तरी असं बोलेल का? राज ठाकरे यांच्या वक्तव्यामुळे माझ्यासारखे त्यांचे बरेच चाहते आता नक्कीच कमी झाले असणार. फेसबुकवरील प्रतिक्रियांमधून देखील हेच समोर येत आहे. राज साहेब! इतके दिवस जे कमवलंत, ते असं का घालवलंत?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">पण ठाणेदार यांच्याप्रमाणे मी देखील बेळगाव प्रश्न माझ्यापुरता सोडवला आहे. बेळगाव, निपाणी, कारवार, बिदरचा काही भाग, डांग हा सर्व महाराष्ट्राचाच प्रदेश आहे. मी माझ्या परीने नेहमीच संयुक्त महाराष्ट्राच्या या आंदोलनाला पाठिंबा देत राहिन. भविष्यात येणार्‍या पुढील पिढीला याबाबत सांगत राहिन. आजचा हा लेख देखील त्याच प्रयत्नांचा एक भाग आहे. या लेखाने काय होणार? ..काही होईल किंवा नाही होणार.. उद्या कदाचीत आपण हरलो.. तरी माझ्या मनात तेंव्हा मी जिंकलो असेन, कारण शेवटी मी मनापासून प्रयत्न केला. विजय येईल किंवा पराभव होईल, पण मी राज ठाकरे यांनी सांगितलेला प्रक्टिकल विचार केला नाही, याचा माझ्या मनात आनंद असेल. पण लढताना पराभवाचा विचार करायचाच कशाला? केवळ ध्येयवेडं होऊन विजयाची उज्वल स्वप्न पहात लढायचं असतं!<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-5jWkxFG53XA/TvIG4agMD_I/AAAAAAAACYo/zoNv6mmWn08/s1600/Belgaum+Dispute+Cartoon.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="239" src="http://2.bp.blogspot.com/-5jWkxFG53XA/TvIG4agMD_I/AAAAAAAACYo/zoNv6mmWn08/s320/Belgaum+Dispute+Cartoon.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">बेळगावप्रश्नी हृदयाला हात घालणारे चित्र - कृष्णावतार घेणार कोण?</td></tr></tbody></table></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-LxKxEF-bwkk/TvIEACECieI/AAAAAAAACYg/oUXt_vDFGSY/s1600/Belgaum+Dispute+Map+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-LxKxEF-bwkk/TvIEACECieI/AAAAAAAACYg/oUXt_vDFGSY/s320/Belgaum+Dispute+Map+%25281%2529.jpg" width="308" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">संयुक्त महाराष्ट्राचा कर्नाटकात डांबलेला हक्काचा प्रदेश लाल रंगात - हा प्रदेश महाराष्ट्राचाच आहे.<br />चित्रांसाठी - "<a href="http://ekmarathimanoos.blogspot.com/" target="_blank">एक मराठी माणूस</a>" या ब्लॉगचे आभार&nbsp;</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-8671964773409543321?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-2856325739388228762011-09-07T14:50:00.001+05:302011-09-07T17:47:48.853+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">त्या</span>दिवशी संध्याकाळी सहाच्या सुमारास मी माझे फेसबुकचे खाते उघडून बसलो होतो. इतक्यात फेसबुक चॅटच्या छोट्याशा खिडकीत मला माझा एक चांगला मित्र ऑनलाईन असलेला दिसला. खरंतर फेसबुक चॅट मध्ये सहजासहजी अदृश्य (invisible) राहता येत नसल्याने, मी शक्यतो ऑफलाईनच असतो, पण अधूनमधून कोणी प्रिय व्यक्ती ऑनलाईन आहे का!? ते पाहण्यासाठी मी ऑनलाईन येऊन जातो. मी माझ्या मित्राला चॅट खिडकीतून ‘hi’ केलं, इतक्यात तो परत ऑफलाईन गेला. तो असा कसा ऑफलाईन गेला!? म्हणून मी त्याला सहज म्हणून लगेच फोन केला. तर त्याने मला सांगितलं की, तो बाहेर फिरत आहे. मी म्हटलं, ‘अरे! तू तर आत्ता काही सेकंदांपूर्वी ऑनलाईन होतास!’ तेंव्हा एकंदरीत काय घडलं असावं! ते दोघांच्याही लक्षात आलं. नक्कीच त्याच्या रुमपार्टनरने त्याचं फेसबुक खातं उघडलं होतं. ‘अरे! मी फेसबुक उघडलं होतं कंपनीच्या कॉम्प्युटरवर आणि इतक्यात लाईट गेली. म्हणून मी बाहेर फिरायला आलो.’, तो मला म्हणाला. लाईट पुन्हा परत आली असणार! आणि हा तर लॉग-आऊट झाला नव्हता! त्याचा रुमपार्टनर जेंव्हा संगणकावर बसला, तेंव्हा माझ्या मित्राचे फेसबुक खाते उघडले गेले असणार! आणि मग याच्या रुमपार्टनरला काय! त्याला तर तेच पाहिजे होतं! दुसर्‍याला विनाकारण त्रास देणं आणि त्यातून आसुरी &nbsp;आनंद मिळवलं.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">कॉलेजमध्ये असताना याने मला देखील त्रास दिला होता. विनाकारण मुला-मुलींसमोर असे मोठ्याने कमेंट्स करायचे की, ज्यामुळे माझी बदनामी होईल आणि गप्प बस्स म्हटलं, की तेच अधिक अक्रस्ताळेपणाने अधिक करायचे! हा एका वाळूठेकेदाराचा मुलगा! असुरी आनंदात समाधान मानणारा! सायको! आपण शांत असाल, तरी तो स्वतःहून आपल्याला त्रास द्यायला सरसावेल, अशा प्रवृत्तीचा! काय होईल? काय वाटेल? याचा अजिबात विचार नाही. दुसर्‍याचं नुकसान करणे यातच धन्यता मानणारा!&nbsp;कॉलेज संपल्यानंतर याने चार-पाच मुलांना आपल्या ओळखीने जॉब लावून दिले, त्यामुळे मागचं सगळं विसरुन माझ्या मनात त्याच्याबद्दल काही काळ आदर निर्माण झाला होता. पण मध्यंतरी त्याने जे माझ्या मित्राबरोबर केलं, त्यामुळे मला पुन्हा एकदा हाताश केलं आहे. माझ्या या ‘अतिशय भोळ्या’ मित्राला त्याने जॉब लावून दिला, पण शेवटी ‘असंगताशी संग आणि प्राणाशी गाठ!’. आपला काही फायदा होत असला, तरी असल्या असंगताशी संग कधीच करु नये हेच खरे!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">‘लवकरात लवकर आपल्या रुमवर परत जा!’. माझा मित्र रुमच्या दिशेने निघाला. ‘दहा मिनिटं तरी लागतील’, तो मला म्हणाला. एव्हाना त्याच्या अकाऊंट वरुन मला शिव्या आल्या होत्या. ‘तुझं बॅड लक! मी आत्ताच त्याच्याशी फोनवर बोलत होतो.’, मी त्याला म्हटलं. ‘मग मी त्याचा बाप आहे!’ तिकडून प्रतिसाद आला. अशावेळी मी माझ्या मित्राशी केलेले गोपनीय चॅट देखील उघड होण्याची भिती होती. त्यावेळी दुसर्‍या एका मित्रालाही या अकाऊंट वरुन शिव्या गेल्या होत्या, हे मला नंतर समजलं. तसा तोही माझ्या मित्रावर चिडला. त्याचं म्हणनं होतं, ‘आपण काही केलं नाही, काही नाही आणि हा का आपाल्याला उगाच शिव्या देत आहे!?’ तसा जाब विचारण्यासाठी याने लगेच त्याला फोन केला, तेंव्हा यालाही त्याचे अकाऊंट हॅक झाल्याचे समजले.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">कहर तर तेंव्हा झाला, जेंव्हा माझ्या मित्राच्या मैत्रिणींना त्याच्या रुमपार्टनरने याच्या फेसबुक अकाऊंट वरुन ‘प्रपोज’ टाकले. यामुळे इतका मोठा गैरसमज निर्माण झाला की, त्याच्या मैत्रिणींनी त्याला फेसबुकच्या मित्र यादीतून तर उडवलेच, शिवाय त्याच्याशी कायमचं बोलणं बंद करुन टाकलं! याचा त्याला फार मोठा धक्का बसला. कारण काहीही केलं नसताना त्याची बदनामी होत होती व त्याला ही शिक्षा मिळत होती. मागे या रुमपार्टनरने एका मुलीच्या नावाने एक खोटं फेसबुक खातं उघडलं होतं आणि सर्वांना मित्र विनंती पाठवली होती. जेंव्हा मी ते खातं पाहिलं, तेंव्हाच मला ते खात्रीने खोटं असल्याचं लक्षात आलं होतं. मी सर्वांना त्यास अनफ्रेंड करण्यास सांगितलं होतं. कारण सर्वांमध्ये आपापसात ‘गैरसमज’ निर्माण होण्याची चाहूल मला लागली होती. ‘तुझ्या मैत्रिणींनाही त्या खोट्या खात्यातून अनफ्रेंड व्हायला सांग!’, मी माझ्या मित्राला त्याचवेळी सांगितलं होतं. तसं त्याने ते त्यांना सांगितलंही होतं, आणि त्या अनफ्रेंड झाल्याही होत्या. पण या नवीन प्रकरणानंतर त्यांना असं वाटू लागलं, की ते फेक अकाऊंटही माझ्या मित्रानेच काढलं होतं. एखाद्या सिनेमातला अथवा कार्यक्रमातला प्रसंग असावा, त्याप्रमाणे सारं काही घडत होतं. बेंबीच्या देठापासून कितीही बोंबलून ‘तो मी नव्हेच, अकाऊंट हॅक झालं होतं’, असं खरं सांगण्याचा प्रयत्न केला, तरी त्यावर कोणी विश्वास ठेवायला तर तयार नव्हतं, आणि शिवाय तो खोटी कारणं देत आहे, असंच सगळ्यांना वाटत होतं.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">त्याने सकाळपासून तिला फोन केले, sms केले, पण तिने प्रतिसाद दिला नाही. नंतर तर तिने आपला मोबाईलच स्विच ऑफ करुन टाकला. तिची मैत्रिणही त्याचा फोन उचलायला तयार नव्हती. तिनेही याला अनफ्रेंड करुन टाकले होते. त्याने खरोखर प्रपोज केला असता, तरी तिच्या मैत्रिणीने तरी त्याचं एकदा ऐकून घ्यायला काहीच हरकत नव्हती. हे ऐकमेकांना सहा महिन्यांपासून खूप चांगलं ओळखत होते. डेजमध्ये, सबमिशनमध्ये यांनी एकत्र काम केलं होतं. ऐकमेकांना मित्र म्हणत होते! आणि मैत्री अशी असते? ज्यात विश्वासाचा लवलेशही नाही! याला मैत्री म्हणता येणार नाही, गरजेपुरती गरज म्हणता येईल. त्यादिवशी माझा मित्र प्रचंड अस्वस्थ होता. माझं आणि त्या मुलींचं आधीपासूनच काही चांगलं रिलेशन नव्हतं, त्यामुळे &nbsp;खूप मनापासून ईच्छा असूनही मी त्याच्यासाठी काही करु शकत नव्हतो. काही करता येण्याजोगे दोन मित्र होते, पण त्यांनीही आपले हात झटकले आणि या प्रकरणातून आपलं अंग काढून घेतलं! त्यादिवशी फक्त मीच त्याचा फोन उचलत होतो आणि त्याला आधार देत होतो. माझ्या मते त्या मुलींनी त्याच्याशी कायमचं बोलणं बंद केलं तरी काही हरकत नाही, पण अशा गैरसमजातून हे व्हायला नको होतं.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">शेवटी कसं आहे!? नात्यांचे धागे कच्चे असतात किंवा पक्के! ते दोन व्यक्तिंना बांधून ठेवतात. घटना आणि प्रसंग त्या धाग्यांच्या मजबूतीला तोलतात. हे नातं आधिपासूनच कुचक्या धाग्यांनी बांधलं गेलं होतं. त्यामुळे हा प्रसंग तर केवळ निमित्त होतं, जर या नात्यात खरीच ताकद असती, तर ते कधीच तुटलं नसतं.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-285632573938822876?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-26916258802028439172011-08-18T11:20:00.009+05:302011-08-18T11:49:24.762+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">अ</span>ण्णा हजारे यांचे उपोशन हे लोकशाहीस अव्हान असल्याचा अपप्रचार सध्या अण्णा विरोधी गटांकडून सुरु आहे. अण्णा हजारे यांचा हा वैय्यक्तिक आग्रह असून, तो मान्य करुन घेण्यासाठी ते सरकारला वेठिस धरत आहेत, असं भासवण्याचा प्रयत्न सुरु आहे. पण लोक भ्रष्टाचारास इतके वैतागले आहेत की, असा कोणी कितीही प्रयत्न केला, तरी ते त्यास आता बळी पडतील असं वाटत नाही. इतर वेळी अवास्तव, अनावश्यक बातम्यांमुळे लोकांच्या नजरेतून उतरलेला ‘हिंदी मिडीया’ यावेळी मात्र जनाआंदोलनास चांगलीच हवा देत आहे. सर्व न्य़ूज चॅनल्सवर अण्णांचा जयजयकार सुरु आहे. विरोधी पक्षही जनभावनेची दिशा लक्षात घेऊन आपली वाटचाल ठरवत आहेत. एकंदरीत अण्णा विरोधी गटांचे कारस्थान यशस्वी होऊन त्यांचे विचार लोकांच्या गळी उतरतील असं वाटत नाही.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">आजचा ‘सकाळ’ मधील अग्रलेख पहा. आपण फार विचारवंत असल्याचं भासवण्याचा एक केविलवाणा प्रयत्न आपल्याला दिसून येईल. लोक या लेखातील अपप्रचाराला बळी पडतात का!? हे पाहण्यासाठी मी लगेच <a href="http://72.78.249.107/esakal/20110818/4655787408827779995.htm" target="_new&quot;">या लेखाची ई-आवृत्ती</a> पाहिली. त्याखालील प्रतिक्रिया वाचून मला अत्यंतीक समाधान वाटलं. लोक स्वतः विचार करुन स्वतःबाबत ठरवायला सक्षम आहेत. वाचकांनी त्या लेखाला अविचारी आणि फालतू ठरवलं असल्याचं त्यांच्या ‘आत्तापर्यंतच्या’ प्रतिक्रियांवरुन दिसून येत आहे. मीही तिथे माझी प्रतिक्रिया नोंदवली आहे, आणि अजून ती संमत व्हायची आहे. मागे ‘सकाळ’ वर्तमानपत्राच्या अग्रलेखातच रामदेवबाबा योगासन शिबिराच्या वेळी पहिल्या रांगेतील लोकांकडून जास्त पैसे का घेतात? असा प्रश्न त्यांच्या आंदोलनाच्या अनुशंगाने विचारण्यात आला होता. त्याच्या दुसर्‍याच दिवशी या वृत्तपत्राचे पहिले सबंध पान जाहिरातीला वाहिलेले होते. तुम्ही पहिल्या पानावर स्वस्तात जाहिराती देता वाटतं! लोककल्याणार्थ आपलं वृत्तपत्र फुकट का चालवत नाही? स्वतःचं ठेवायचं झाकून अन्‌ दुसर्‍याचं पहायचं वाकून! मध्यंतरी जाहिरातींसाठी हापापलेल्या या वृत्तपत्राने परस्पर करारबाह्य गोष्टी करण्यास सुरुवात केली, तेंव्हा जाहिरात एजंट्सच्या संघटनेने यांच्यावर बंद घातली होती. ही गोष्टही फार जुनी नाही. जाहिरातींना माझा विरोध नाही. करायची तितकी करा. तुमचं स्वतःचं वृत्तपत्र आहे. लोकांनी तुमचं वर्तमानपत्र आहे त्या स्वरुपात घ्यायचं की नाही, हाही सर्वस्वी लोकांचा प्रश्न आहे, तुमचा नाही. उपाशी पोटी कोणतीही गोष्ट यशस्वीरीत्या चालत नाही, तेंव्हा जाहिराती या हव्यातच! पण मग दुसर्‍याला कशाला पैशांवरुन बोलता ना! आपल्याला जसं आपलं वृत्तपत्र चालवायचं आहे, तसं त्यांनाही आपली संघटना चालवायची आहे. आणि पैसा हे जीवनाचं इंधन आहे. केवळ आपल्यासाठीच नाही! इतरांसाठीही! हे लक्षात घ्या. मी रामदेवबाबा समर्थक आहे, असं अजीबात नाही. पण पैसा प्रत्येक मानवी कार्याला लागतो, हे मला माहित आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">सध्या अस्तित्त्वात असलेले सरकार पडले, तरीही अण्णांचे आंदोलन हे संविधानाबाहेरचे ठरत नसून, ते तसे असते, तर या सरकारने त्यांना सोडले असते, असे आपणास वाटते का? हे आंदोलन नियमबाह्य असते, तर ते त्यांनी कधीचेच पूर्णपणे चिरडून टाकले आसते. तेंव्हा सर्वकाही घटनेने दिलेल्या हक्कांनुसारच सुरु आहे. काही भ्रष्टाचारी लोकांकडून या आंदोलनाला उगाचच अण्णा विरुद्ध संसद असा रंग देण्याचा धुर्त प्रयत्न सुरु आहे. सरकारचे असेही म्हणने आहे की, आज जर आम्ही झुकलो, तर उद्या कोणीही उठेल आणि आपली मागणी मान्य करुन घ्यायला लावेल. हाही अगदी चुकीचा आरोप असून, रोज-रोज अशी आंदोलने होत नसतात. आणि त्यांना असा अभूतपूर्व पाठिंबाही मिळत नसतो. लोक काय बारा महिने चोविस तास रिकामटेकडे आहेत का? समाजपरिवर्तनास सुरुवात करणं ही काही कोणा सोम्या-गोम्याची गोष्ट नव्हे की, कोणीही उठलं आणि उपोषण-आंदोलन करत सुटलं! आणि मग अशा गोष्टींना पाठिंबा मिळणं ‘सहाजीक’ या शब्दाइतकंही सोपं नाही. त्यासाठी तसं व्यक्तिमत्त्व आणि सबळ कारण असावं लागतं. सामान्य माणूस भोळा असला, तरी तो मूर्ख नाही.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GOW3oFmkhW8/Tkym58dI1oI/AAAAAAAACJo/rzeNDmws8p4/s1600/%25E0%25A4%2585%25E0%25A4%25A3%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25A3%25E0%25A4%25BE+%25E0%25A4%25B9%25E0%25A4%259C%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B0%25E0%25A5%2587.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-GOW3oFmkhW8/Tkym58dI1oI/AAAAAAAACJo/rzeNDmws8p4/s320/%25E0%25A4%2585%25E0%25A4%25A3%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25A3%25E0%25A4%25BE+%25E0%25A4%25B9%25E0%25A4%259C%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B0%25E0%25A5%2587.jpg" width="205" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">अण्णा हजारे</td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">अण्णांनी पंधरा ऑगस्टच्या आपल्या पत्रकार परिषदेत सांगितलं होतं की, सरकार पाडण्याचा आपला हेतू नाही, प्रशासन सुधारण्याचा आपला मानस आहे. आणि यात जर आत्ताचे हे सरकार मध्ये येत असेल, तर ते पडले तरी हरकत नाही. यात कुठेही त्यांनी सरकारची सत्ता पाडून ती आपल्याला हवी आहे, असं म्हटलं नाही. असा विचारही ते करत नाहीत. जर ते कम्युनिस्ट असते, हुकूमशाही समर्थक असते आणि त्यांनी हे सरकार पाडायचा प्रयत्न केला असता, तर ते लोकशाहीला घातक म्हणता आलं असतं. पण अण्णांचं हे आंदोलन हे लोकाशाहीला घातक नसून, उलट लोकशाहीला पुरकच आहे. आणि हेच काही स्वार्थी लोकांना नको आहे. लोकांनी आपल्याला पाच वर्षांसाठी निवडून दिलं म्हणजे आपण आपला मनमानी कारभार करायला मोकळे आहोत, असं त्यांना वाटत असावं! आणि मग लोकांना जाब विचारायचा काही एक अधिकार उरत नाही, असं आपल्याला म्हणायचं आहे का? लोकांनी एकदा आपल्याला पाच वर्षांसाठी संसदेत पाठवलं, की यानंतर एखादा निर्णय असेल, तर तो संसदेतील काही मोजके लोकच घेणार! मग ते कितीही चुकीचे असोत! आणि सामान्य माणसाचं प्रतिनिधित्व करत कोणी त्यांना त्यांच्या या चुकीच्या निर्णयाचा जाब विचारु लागला, तर ते लोकशाहीला मारक! त्यांचा आवाज दाबून टाकयचा! ही तर उलट दर पाच वर्षांनी निर्माण होणारी ‘संसदीय हुकूमशाही’ झाली!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">लोकांमध्ये आत्ता कुठे आपल्या लोकशाही हक्कांबद्दल जाणिव निर्माण होऊ लागली आहे. आणि ही जाणिवच या भ्रष्ट नेत्यांच्या नजरेत खुपत आहे.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-2691625880202843917?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-88977402332595611522011-08-14T21:27:00.005+05:302011-08-14T23:30:33.048+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">L</span>iam Neeson हा ‘अन्‌नोन’ या नावाप्रमाणेच रहस्यमयी अशा चित्रपटाचा नायक असून, त्याचा ‘टेकन’ हा सिनेमा मी यापूर्वी पाहिला आहे. त्यामुळे त्याचा हा चित्रपट नक्कीच वाईट नसणार याची मला खात्री होती. अपेक्षेप्रमाणे या चित्रपटाच्या कथेत रहस्य असून, ही कथा आपल्याला शेवटपर्यंत खिळवून ठेवते. ‘टेकन’ चित्रापटात Liam Neesson याने आपल्या मुलीची काळजी असलेल्या एका जबाबदार पित्याची भुमिका बजावली आहे. आपल्या ‘सेंट्रल इंटेलिजन्स एजंसिच्या’ कारकिर्दित गुन्हेगारांशी दोन हात करण्यासाठी तो जी काही बोद्धिक आणि शारिरीक अशी कौशेल्ये शिकलेला असतो, त्याचा उपयोग पुढे तो आपल्या मुलीला ओलिस ठेवणार्‍यांचा नायनाट करुन तिला सोडवून आणण्यासाठी कारतो. ‘अन्‌नोन’ चित्रपटात मात्र त्याची भूमिका ही फार ‘शूरवीर’ अशी नसली, तरी ती कथेला सुसंगत अशीच आहे. ‘टेक्निक’ हे ‘टेकन’ या चित्रपटाचं बलस्थान होतं, तर ‘रहस्य’ हे ‘अन्‌नोन’ या चित्रपटाचं बलस्थान आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">चित्रपटाच्या सुरुवातीला एक बायोकेमिस्ट आणि त्याची पत्नी ‘बर्लिन’ च्या विमानतळावर उतरतात. त्यांना एका परिषदेत सहभागी व्हायचं असतं, जिथे एक बायोटेक्नॉलॉजी मधला शास्त्रज्ञ आणि त्याचा अरब फायनान्सर एका शोधाची घोषणा करणार असतात. जेंव्हा तो आणि त्याची पत्नी विमानतळावरुन हॉटेलवर पोहचतात. त्याची पत्नी हॉटेल मध्ये काऊंटरवर आपण बुक केलेल्या रुम बाबत चौकशी करण्यासाठी जाते, आणि हा बाहेर टॅक्समधून आपलं सामान बाहेर काढू लागतो.&nbsp;तेंव्हा त्याच्या लक्षात येतं की, आपण आपली एक बॅग ही विमानतळावर अनवधानाने विसरलो असून, ती आपण ताबडतोब परत आणायला हवी. तिथल्या डोअरकिपरला त्याबाबत सांगून हा बाहेरच्या बाहेर पटकन एक टॅक्सी पकडतो आणि विमानतळाच्या दिशेने निघतो. रस्त्यात ट्रॅफिक जॅम असते. आपलं महत्त्वाचं सामान विमानतळावर विसरल्याने तो अस्वस्थ असतो. तो ड्रायव्हरला (Diane Kruger - ‘नॅशनल ट्रेझर’ मधील नायिका ) दुसरा एखादा रस्ता पकडण्यास सांगतो. त्यांची टॅक्सी दुसर्‍या रस्त्यावरुन धावू लागते. इतक्यात समोरच्या ट्रकमधून बर्फाच्या लाद्या रस्त्यावर कोसळतात आणि त्यातून झालेल्या अपघातात यांची टॅक्सी पुलाखालून वाहणार्‍या थंडगार नदीत कोसळते. नायिका (टॅक्सी ड्रायव्हर) कसंबसं त्याला वाचवून नदीकाठी आणते. पण जसं पोलिस घटनास्थळी पोहचतात, ती तिथून काढता पाय घेते.<br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-QU61vETVYGQ/Tkfs7jfkyiI/AAAAAAAACIA/c6OZ-9LgsaE/s1600/unknown+movie.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-QU61vETVYGQ/Tkfs7jfkyiI/AAAAAAAACIA/c6OZ-9LgsaE/s400/unknown+movie.jpg" width="270" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">अन्‌नोन (२०११)</td></tr></tbody></table>नायक हॉस्पिटलमध्ये असतो. तो मागील तीन दिवसांपासून कोमामध्ये असल्याचं त्याला सांगितलं जातं. त्याला हळूहळू सगळं लक्षात यायला लागतं. तो म्हणतो, मला इथून निघायलाच हवं. माझ्या पत्नीसाठी हा देश अनोळखी आहे. ती बाहेर माझी वाट पहात असेल. पूर्णपणे बरा झालेला नसतानाही तो आपल्या पत्नीला भेटण्यासाठी हॉस्पिटलच्या बाहेर पडतो. डॉक्टर त्याला नाईलाजाने परवानगी देतात. तीन दिवस झाले तरी त्याचा शोध त्याची पत्नी का घेत नाही? याबाबतही आपण विचार करत राहतो. ते ज्या हॉटेलमध्ये उतरणार होते, त्या हॉटेलमध्ये तो पोहचतो. तिथे एका पार्टित त्याला त्याची पत्नी दिसते. तो तिच्याजवळ पोहचतो, पण ती त्याला ओळखण्यास स्पष्ट नकार देते. आणि आपला पती आपल्या सोबत असल्याचं सांगते. &nbsp;त्याचे नावही तेच असते, जे याचे असते, आणि तो कामही तेच करत असतो, जो हा करत असतो. केवळ चेहरा बदललेला असतो. हे असं असतं जसं, उद्या कोणीतरी आपलं आयुष्य चोरावं आणि आपल्याला तिथून बेदखल करुन द्यावं. नायक पुरता गोंधळून जातो. आपली पत्नी आपल्या सोबत अशी का वागत आहे? त्याला अपघाताआधीचे आपल्या पत्नीसोबतचे खाजगी प्रसंग तुटक तुटक आठवत असतात. आणि त्याला खात्री असते, की हीच आपली पत्नी आहे. मग ही आपल्या बरोबर असं का वागत आहे? आपली ओळख पटवून द्यावी असा कोणताही पुरावा त्याच्याजवळ नसतो. त्याचे पासपोर्ट त्या विसरलेल्या बॅगमध्ये असते, आणि इंटरनेटवर जेंव्हा त्याच्या नावाचा सुरक्षारक्षकांकडून शोध घेतला जातो, तेंव्हा तेथीही त्याचा बदललेला चेहराच आढळून येतो. आता मात्र तो पुरता गोंधळून जातो. आपला अपघात झाला होता आणि आपल्याला डॉक्टरांची गरज असल्याचं सांगून तो हॉटेलच्या सुरक्षारक्षकांपासून सुटका करुन घेतो. इतक्यात त्याच्या लक्षात येतं की, एक अनोळखी व्यक्ती आपला पाठलाग करत आहे. तो कसाबसा त्या व्यक्तिपासून आपली सुटका करुन घेतो आणि हॉस्पिटलमध्ये पोहचतो. तिथे त्याच्यावर ईलाज चालू असताना, एक नर्स एका माणसाचा पत्ता गुपचूप त्याच्या हातामध्ये देते. या माणसाच्या मदतीने तो त्याची स्वतःची ओळख पटवून देऊ शकेल, असं ती त्याला सांगते. इतक्यात तो पाठलाग करणारा मनुष्य याला मारण्यासाठी हॉस्पिटलमध्येही पोहचतो आणि तो त्या नर्स आणि डॉक्टरनाही मारतो. नायक पुन्हा एकदा कशीबशी आपली सुटका करुन घेण्यात यशस्वी होतो. तो हॉस्पिटलमधून पळ &nbsp;काढतो.<br /><br />दरम्यान त्याने त्या दिवशी टॅक्सी चालवणार्‍या मुलीला शोधून काढलेलं असतं. ती जर्मनीमध्ये अनधिकृतरीत्या रहात असल्याने, त्या दिवशी अपघातानंतर तिने त्या तिथून पळ काढल्याचं त्याला समजतं. ती अपघाताआधीच्या प्रसंगाबाबत काही जाणत असेल, तर त्याला त्याबाबत तिची मदत हवी असते. पण तिला यामध्ये पडायचं नसतं. तो तिथून निघून येतो. नर्सने दिलेल्या पत्यावर पोहचल्यानंतर तिथे त्याला एक पूर्व जर्मनीचा निवृत्त गुप्तहेर भेटतो. जीवनात काही उद्दिष्ट उरलं नसल्याने हौसेखातर तो त्याला मदत करण्याचं मान्य कारतो आणि त्याची ओळख पटवून देण्याकरीता पुरवे गोळा करण्याच्या कामाला लागतो. तो त्या टॅक्सीचालक मुलीला पुन्हा भेटून तिची याबाबत मदत घेण्यास सांगतो. त्याप्रमाणे शेवटी खूप सार्‍या पैशांच्या मोबदल्यात तो तिला बोलण्यास तयार करतो. तो तिच्या घरी पोहचतो. इतक्यात त्या दोघांवर पुन्हा एकदा जीवघेणा हल्ला होतो. यात ते दोघेही बचावतात, पण यामागे कोण आहे? हे रहस्य कायम राहते. दरम्यान नायिका हळूहळू नायकामध्ये भावनिकदृष्ट्या गुंतत जाते. आणि त्याची ओळख पुन्हा मिळवून देण्य़ाच्या कामात ती त्याच्या बरोबरीने सहभागी होते. इकडे त्याला मदत करणारा भूतपूर्व जर्मन गुप्तहेर कालांतराने खरं काय आहे? हे शोधून काढतो. पण त्याला काही सांगण्याआधीच एका प्रसंगात आत्महत्या करतो.<br /><br />नायकाची पत्नी त्याच्याबरोबर असं का वागते? नायक स्वतःला जसं समजत असतो, तेच त्याचं खरं स्वरुप असतं, की तो त्याचा भ्रम असतो? केवळ तीन दिवसांत कोणी कसं काय नायकाचं सबंध आयुष्य हिरावून घेऊ शकतं? आणि का? माणसं खोटं बोलू शकतात, पण प्रसंग? नायकाचा आपल्या पत्नीबरोबरचा फोटो! या फोटोमध्येही त्याच्या जागी दुसरी व्यक्ती कशी काय दिसू शकते? नायकाचे शास्त्रज्ञाशी फोनवर झालेले सर्व खाजगी बोलणे त्याची जागा घेतलेल्या व्यक्तिला अगदी जसेच्या तसे कसे काय माहित असते? या प्रश्नांमध्ये नायक जितका गोंधळून जातो, तितकेच प्रेक्षकही विचारात पडतात. शेवटी नायकाला पुन्हा स्वतःची ओळख प्राप्त होते का? या प्रश्नाचं उत्तर जाणण्यासाठी आपल्याला हा सिनेमा पाहावा लागेल.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-8897740233259561152?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-43704362057838224812011-08-13T22:24:00.005+05:302011-08-13T23:26:19.964+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">का</span>ल मी गावाला गेलो होतो, आणि आज परत आलो. जग खूपच छोटं आहे, याप्रमाणे जवळपास सर्व मित्रांची अनपेक्षीत भेट झाली. अनपेक्षीत अशासाठी की, तेही दुसर्‍या गावाला असतात आणि मला माहित नव्हतं की, ते आजच येणार आहेत. जाताना बसमध्ये मला लिहिण्यासाठी खूप विषय सूचत होते. तसे ते प्रवासात असताना नेहमीच सूचत राहतात. प्रवासात असताना मन आपोआप जीवनाचा आढावा घेऊ लागतं. पण सध्या आत्ता या ओळी लिहित असताना तरी माझ्या मनात ठराविक असा विषय नाहीये. जशा मनात येतील, तशा ओळी मी लिहित जात आहे. ज्या कामासाठी गेलो होतो, ते काम अर्ध पूर्ण झालं. त्यामुळे मला आता पुन्हा एकदा जावं लागण्याची शक्यता आहे. बेजबाबदार प्रशासन! दुसरं काय!<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">तसं तर मला नेहमीच वाटत आलं आहे, पण आज-काल सत्य आणि कल्पना यातलं अंतर फारच कमी वाटू लागलं आहे. आपण ज्यावर दृढ विश्वास ठेवतो, ते केवळ सत्य! आणि बाकी जे उरतं त्याला आपण स्वप्न, कल्पना किंवा आभास म्हणू शकतो. जेंव्हा जेंव्हा त्यांचा फोन किंवा SMS येतो, मी माझ्या मित्रांना कितीतरी वेळा कप्लनेत भेटलो असेन, आणि काल प्रत्यक्ष भेटलो, तर असं काही वेगळं वाटलंच नाही. अशावेळी पुन्हा एकदा एक प्रश्न निर्माण झाल्याशिवाय रहात नाही, ‘काय आहे हे जीवन?’. जीवन हाच खरा एक मोठा चमत्कार आहे. जीवनाचं खरं स्वरुप जाणत असून आपल्या सोयीसाठी आपण त्याकडे सोयीस्कर दूर्लक्ष करतो आणि जगत रहतो, मरेपर्यंत जगत रहातो. तसा मी याबाबत मानव प्राण्याला दोष देत बसणार नाही. कारण मी स्वतः त्याच वंशाचा असल्याने, ‘..तेंव्हाची कळे!’ मला चांगलं कळतं. कारण जीवन हे सारं काही सोपं नाही. जीवनाच्या खर्‍या स्वरुपाकडे सोयीस्कर दूर्लक्ष करणे हीच जगण्याची गरज बनून रहाते, तेंव्हा कोण काय करु शकणार? जे या खर्‍या स्वरुपाशी सामना करण्याचं धाडस सुरुवातीच्या काळत नेटाने, शांत व स्थिरपणे दाखवू शकतात, तेच खरं तर पुढे आत्मिक समाधान मिळवून जीवनाचा खरा आनंद घेऊ शकतात.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">लेख लिहिता लिहाता बोलावल्याने मला जेवायला जावं लागलं आणि आता मला काय लिहायचं होतं? त्याची लिंक तुटली आहे. काय लिहिणार होतो मी? काहीच पत्ता लागत नाहीये. थोडावेळ थांबून विचार करतो. जाऊ दे! काही आठवत नाहीये! म्हणून खरं तर मला जे लिहायचं आहे ते लिहून पूर्ण केल्याशिवाय डिस्टर्ब झालेलं अजीबात आवडत नाही. पण काय करणार? आई दिवसभर काम करुन दमलेली असते. आमचं जेवण झालं म्हणजे तिला किचनची आवरा-आवर करुन दिवसभराचं काम संपवून आराम करता येतो. त्यामुळे तिला जास्त वाट पहायला लागू नये म्हणून लिहिता-लिहिताच ऊठलो. ठिक आहे! आठवलं मला! वाढदिवस!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">वाढदिवस! हा दिवस संपत आल्यानंतर जेंव्हा कोणी विचारतं, मग काय विशेष केलं आज? तेंव्हा काय सांगावं कळत नाही. हा रोजच्याच दिवसासारखा एक दिवस असतो. जसा उगावतो, तसाच मावळतो. तेच मन आणि तेच जीवन. मग सांगणार काय? लहानपणी वाटायचं आपला हा दिवस आपल्या जवळच्या लोकांनी खास करावा. मनात त्यावेळी कुठेतरी ही भावना असायची. आणि मग ते आपल्या अपेक्षेला उतरले नाहीत, तर मग स्वतःचीच आतून हलकीशी कीव वाटायची. पण आता मात्र तसं अजीबात काहीही वाटत नाही. अनेकदा तर मी स्वतःच माझा वाढदिवस विसरुन जातो. आणि तो कोणी साजरा करावा असंही मला वाटत नाही. कारण माझं जीवन इतरांनी साजरं करावं, असं त्यात काही नाहीये. पण वाढदिवशी जेंव्हा खूप सारे मित्र फेसबुकवर, मोबाईलवर किंवा प्रत्यक्षात शुभेच्छा देतात, तेंव्हा नक्कीच मनाला समाधान वाटतं. का वाटतं? याचं उत्तर कदाचीत माणूस हा जन्मतःच सामाजिक प्राणी आहे. आपल्याला एखाद्या दिवशी अगदी खास गृहित धरलं जात आहे, ही नक्कीच सुखावणारी बाब आहे. पण तसं कोणी गृहीत धरलं नाही, तर आता ते लक्षातही येत नाही. याच विचारांवर मी मागच्या वर्षी एक कविता लिहिल्याचं मला आठवतं. कविता मनात आली, त्यावेळी माझ्या जवळ कागद आणि पेन नव्हता. मग मी पेपरचा एक तुकडा फाडून घेतला आणि त्यावर पेन्सिलने ती कविता लिहिली. अनेक महिने ती माझ्या सॅकच्या एका कप्यात चुरगळून पडली होती. त्यानंतर आता ती कुठे आहे?, ते मला आठवत नाहीये. कदाचीत ती मी कुठेतरी जपून ठेवली असेल.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4370436205783822481?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-46008706430534766382011-08-11T10:01:00.000+05:302011-08-11T10:01:26.692+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">अ</span>स्वस्थता... मन आक्रोश करु लागतं. त्याला वाटतं कोणीतरी आपला आवाज ऐकावा, पण त्या आक्रोशाला आवाज नसतो. असते ती फक्त तडफड, बाहेर पडण्याची. बाहेर पडण्याच्या प्रयत्नात जीव तुटू लागतो, पण निघून जात नाही. हातात फक्त एकच गोष्ट उरलेली असते, जड झालेला श्वास घेत राहणं आणि न संपणारी वेळ संपण्याची वाट पाहणं. दिवस उजाड, निर्जन, अगदी रुक्ष झालेला. निर्जिव शवालादेखील सोडू न ईच्छिणार्‍या गिधाडासारखा, भोवताली घिरट्या घालणारा, हजारो वर्षांचा दुष्काळ पडलेल्या एखाद्या वाळवंटासारखा. या वाळवंटात अश्रूही प्यावे लागतात. तितकंच अश्रूंचं महत्त्व. उरतो फक्त शून्य. ‘आशा’ शून्यात अडकून पडलेली. तिचीही तडफड.. अफाट दुःखात जीव विरघळताना बघून.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">रात्रीच्या शांततेत आतला आक्रोश अधिकच जाणवू लागतो. आणि तो थांबवणं त्या क्षणाला शक्य नसतं. एखाद्या भट्टीत टाकावं तसा अंतरात्मा जळू लागतो. मती गरगरु लागते. मन आग लागल्यासारखं सैरभैर धावू लागतं. हृदयाची गती वाढते, श्वास जड होऊ लागतो. जीवनाचं ओझं वाढू लागतं. त्याला पाय असतात काळाचे! प्रत्येक सेकंद म्हणजे एक पाऊल. कुठं जायचं आहे!? सार्‍या विश्वाचं ओझं मात्र वहायचं आहे. विश्वच ते! मनोविश्च! एखादी अशनी पृथ्वीवर येऊन आदळावी आणि क्षणार्धात जीवंत, चैतन्यशाली पृथ्वीचा लाव्हारस व्हावा, तसंच हे सारं... ह्याच क्षणात, पण कधीच न संपणारं.. चिरकाल.. अमर आत्म्याचं तडफडणंही तसंच चिरकाल! कुठं जावं? काय करावं? अवकाशानं या अबोल किंचाळीत फाटून जावं! धरणीनं या कंपणात दुभंगूण जावं. जीवात अडकलेल्या स्वप्नाचं उध्वस्त होणं म्हणजे जीवंतपणी मरणच.. तुझ्या तडफडण्याचा अंतही आता अंतच पाहिल. तू एकटा आहेस! अगदी निर्जन समुद्रात न पोहता येणार्‍या माणसासारखा... कोणाला हाक मारशील? कळून चुकशील! ...देव!? तो का येईल? तो तर तुटणार्‍या अंतरात्म्यात! तोही आज श्वास घेण्यासाठी तडफडत असेल..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">तृप्त असा श्वासऽ... प्रेमळ हृदय, आनंदात हरवून जाणारं मन, आत्मिक चैतन्य आणि उस्ताह. अल्हाददायक थंड हवाऽ... नाजूक स्पर्श करणार्‍या हलक्याशा हवेत तरंगत्या मनाने दूर अवकाशात जावं आणि तार्‍यांना आपल्या डोळ्यांत साठवत रहावं. अंतरंगात निखळ प्रतिबिंब, हलक्याशाच लाटाऽऽ एरवी गरजत्या अफाट वादळांना सामावून घेणारी माझी पृथ्वी, या असिमीत विश्वातून एका धुळीच्या कणाइतकीच दिसत आहे. ज्या कणावर विशाल महासागरांची निर्मिती झाली. मोठमोठे खंड सरकले, गगनाला भिडणार्‍या पर्वतरांगा उदयास आल्या. सूक्ष्म पेशींपासून सजीवांची निर्मिती झाली. विशाल डायनासोरच्या अनेक पिढ्यांनी लाखो वर्ष या कणावर राज्य केलं. अशनीचा तो प्रचंड आघात झाला. महाज्वालामुखी विस्फोट आकाशाला भिडले. नवीन जीव त्या कणाला आपलं समजू लागले..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">खिडकीतून दूर पहात आपल्याच मनोविश्वात हरवून गेलेला.. प्रमेळ पाशात अडकून पडलेला, दुःखाच्या झर्‍यात वहावत गेलेला, दुसर्‍यांवर जळणारा, कुस्तितपणे हसणारा, चकाट्या पिटणारा आणि ‘आपण असे कोणीही नाही’ याचे समाधान बाळगणारा, स्वतःच्या विचारांशी ठाम असणारा, स्वतःला विचारवंत म्हणवणारा आणि खरंच विचारवंत असणारा, असं करेन, तसं करेन म्हणणारा, स्वप्न बाळगणारा, रडणारा, हसणारा, लहान, मोठा, मनोविश्वात भटकलेला आणि मरुन गेलेला.. आज ना उद्या होईल म्हणणारा आणि कधीच शक्य नाही म्हणून निराश झालेला, जड पावलाने जीवनाच्या नवीन वळणावर कशाचीच पर्वा न करता चालणारा, पावसावर गाणी लिहिणारा आणि जीवन असंच असतं म्हणणारा. महान संगितकार म्हणून नावारुपाला आलेला, ऑस्कर आणि नोबेल पुरस्कार विजेता, चाहते ज्यावर आपला जीव ओवाळून टाकतात असा कलाकार, स्वतः तो चाहत. रेडिओवरची गाणी ऐकत विचारात रमलेला.. ‘हा असं का वागतो!?’ म्हणणारा, प्रत्यक्षात तसं वागणारा, ओळखीची व्यक्ती दिसताच स्मितहास्य करणारा, खिशात हात घालून वाट पाहणारा, वाट पहात संपणारा.. कशाततरी जीव अडकलेला, आनंदाने बेभान झालेला, सातव्या आकाशात पोहचलेला, आगतिक झालेला ..प्रत्येकजण! याच एका कणावर क्षण बनून राहिला. अनेक मोठमोठ्या साम्राज्यांची निरंकूश सत्ता याच कणाच्या काही भागावर चालली, अमरपणाची स्वप्ने पहात मरुन गेली. त्यांच्या सभ्यता आणि संस्कृती कालांतराने याच कणात सामावून गेल्या.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4600870643053476638?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-73370780820225373682011-08-10T12:41:00.002+05:302011-08-10T23:02:55.753+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">ए</span>कदा घरातून निघाल्यावर येणारं आव्हान स्विकारण्यास आपलं मन आपोआप तयार होतं ...पायर्‍या उतरणं हाही कसा आपल्या मनातलाच एक कप्पा आहे! कित्तीदा या पायर्‍या चढल्या असतील, उतरल्या असतील!? प्रत्येक वेळी एक वेगळं कारण घेऊन... ‘कधितरी मला या पायर्‍यांचीही साथ सोडावी लागेल, पण त्याचा विचार अत्ताच ‘या मनाला’ करायचा नहीये, म्हणून ते अलगत स्वतःला दुसर्‍या विषयांकडे वळवतं.’ बुट चोरीला गेल्यापासून वॉचमन या गेटचं दार बंद ठेवत आहे. तो आजारी असल्याने कधीकधी आत येताना मला देखील ओळखत नाही. मग मी त्याच्याकडे पाहायचंच सोडून दिलं... रोज शाळा सुटल्यानंतर ‘या रस्त्यावर’, शेजारच्या शाळेतून ‘मूर्ख चिल्यापिल्यांची’ गर्दी वाहू लागते. शाळा सुटण्याआधी त्यांचे आईवडील या शाळेच्या गेटसमोर शाळेकडे नजर लावून ताटकळत उभारलेले असतात. चिल्यापिल्यांवरुन मला चिल्यापिल्या पाली लक्षात येतात, ज्या उन्हाळ्याच्या दिवसात माझ्या रुममध्ये सगळीकडे पसरलेल्या वह्या-पुस्तकातून फिरायच्या... म्हणजे छोट्या पालींना मेंदू असतो!? त्या तर फर्शीवरुन इकडेतिकडे पळत असतातऽ... माणसाचं पिल्लू आणि पालीचं पिल्लू... दोघंही वेड्यासारखं पळत असतात!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">समोरुन एक कुत्रं दबक्या पावलांनी हेलकावे खात, माणसांकडे पहात पहात लयबध्द गतीने, रस्ता ओलांडून हळूहळू पलीकडच्या गल्लीत पळत गेलं. काय विचार करत असेल ते!? हमम्ऽऽ... काहितरी असेल... पण त्या विचारांत माणसांबद्दल नक्कीच काही भावना असतील. नेहमीप्रमाणेच बाहेर पडल्यावर आता आसपासच्या विश्चाची चाहूल लागली आहे. शेजारीच सळयांवर ‘ठणऽ ठणऽ ठणऽऽ’ असे जोरजोरात घाव घातले जात आहेत, त्या तिथे वेल्डिंगचं काम सुरु आहे. हळूहळू ‘त्याचा’ कानाला स्पर्श करणारा आवाज कमी कमी होत गेला. आपापल्या कामावर जाण्यासाठी रस्त्याच्या कडेने बसची, टमटमची वाट पहाणारी माणसं टप्याटप्यावर दिसत आहेत. एखाद्या प्रवाशाला थांबून गाडीत घेताना आणि नंतर निघताना होणारा टमटमचा ‘फट फट फट फट’ असा कमी-जास्त आवाजही ओळखीचाच आहे. रस्त्यावरुन दुचाकी, कार्स, बसेस, माल वाहतूक करणार्‍या रिक्षा यांचा आवाजही आता एकजीव होऊ पहात आहे. शेजारच्या दुकानात दोन लहान मुलं काही सामान घेत आपापसात गप्पा मारत आहेत. दुकानदारही काही शोधत आहे. ‘मी माझा मोबाईलही इथेच रिचार्ज करायला येतो... पण आज मला इथे थांबायचं नाहिये.’ आता मुख्य रस्ता सुरु झाला आहे. रस्ताच्या दोन्ही बाजूंना वेगवेगळ्या दुकानांच्या रांगा आहेत. कुठेही स्थिरता नाहीये...सर्वत्र काहितरी हालचाल सुरु आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">‘टमटम!’ पहिल्यांदा ऐकलं तेंव्हा मला हे नाव विचित्र वाटलेलं... अजूनही मी जेंव्हा या नावावर विचार करतो, तेंव्हा मला ते विचित्रच वाटतं! त्यालाच ‘सिक्स सिटर’ असंही म्हणतात ... ‘एकानजरेत पाहिल्यावर तो मला फार पूर्वी अमच्या रुमशेजारी राहणारा, आळशी, घाणेरडा, पडीक डॉक्टर वाटला!’ ‘हा टमटम चालवायला लागला? तेही इतक्या लांब! आणिऽ ...नेमकं इथंच!? ‘स्टॅंड’ असं म्हणताच त्याने मला आत बसायची खूण केली. त्याचा चेहरा नीट न्यहाळत आत बसता बसता माझी खात्री झाली की हा ‘तो’ पडीक घाणेरडा डॉक्टर नाहीये.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">असं म्हणतात जीवन जगण्याचे दोनच प्रकार आहेत, एक जसं काहीच जादूई नाहीये आणि एक असं की, हे सारं विश्वच जादूनं भारलेलं आहे. माझा देवावर पूर्ण विश्वास नव्हता. माझ्या मनात त्याच्याबद्दल शंका होती. पण कधीकधी आपल्या जीवनात असेही काही क्षण येतात, जिथे थांबून तुम्हाला स्वतःचा, या जीवनाचा सखोल विचार करावा लागतो. जीवन जगणं म्हणजे या समोरच्या गर्दीतून चालण्यासारखंच आहे. या उभ्या हिरव्यागार डोंगरांमधून हळूवार वाट काढण्यासारखं आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">फ्लॅटवर पोहचल्यावर मुलांनी माझं स्वागत फार काही आनंदानं केलं नाही. पण माझा त्यांना त्रास होणार नाही याची मला खात्री होती. ‘मी’ आल्यावर आभ्यासाला सुरुवात करेन, असं ‘आभ्यास न करण्याचं’ कारण विवेक इतरांना देत होता, तितक्यात मी त्याच्यासमोर हजर झालो. त्यामुळे इतक्या तणावातही उडालेल्या हास्याच्या कारंज्यांनी त्या रुमचं वातावरण चैतन्यदायी होऊन गेलं. "याला आपल्या रुमवर याआधीच उचलायला हवं होतं.", आपल्या विशिष्ट विनोदी शैलीत हसत हसत आदित्य म्हणाला. दुसर्‍या दिवशीच माझा पेपर होता, म्हणून मी कधी नाही ते डोकं पुस्तकात खुपसून आभ्यासाला लागलो.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">पेपर दिल्या दिल्या मला वाटलं तो चांगला गेला. पण नेहमीप्रमाणेच थोड्या वेळानंतर तो राहील, असं मला आतून वाटू लागलं. लहानपणी स्कॉलरशिप परिक्षेत परिणाम भोगल्यापासून, मी एकदा होऊन गेलेला पेपर पुन्हा पहात नाही. जे काही असेल ते देवावर सोपवतो किंवा कदाचीत येणार्‍या काळावर...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">दुसरा पेपर मी सोडून दिला. पण माझ्या समोरच्या मुलीनं तो चांगला लिहिला. आज मी परत घरी जाणार आहे. या सगळ्या गोष्टींपासून दूऽर. आता पुढचा पेपर एका आठवड्यानंतर आहे. घरी आई मला काळजीनं आभ्यास कर म्हणून सांगते. भैयाने मात्र माझ्या आभ्यासाबाबत टि.व्ही.शी तडजोड केलेली नाही. आणि त्याने तशी ती करावी, असं मला स्वतःलाही आतून वाटत नाही. टि.व्ही. वरही नेमकं या दिवसातच इतके छान कार्यक्रम का लागत आहेत! कोण जाणे!? आता मी दिवसांचा हिशेब करत आहे आणि थोडासा आभ्यासही... कारण उद्या कधी काल होऊन जातो, ते समजतच नाही!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"आज आपल्याकडे एक हसतमुख प्रसन्न व्यक्तिमत्त्व येणार आहे" असं आदित्य इतरांना सांगत होता, इतक्यात मी माझी बॅग त्याच्यासमोर टेकवली. दरम्यान फ्लॅटवरच्या मुलांची परिक्षा सुरु झाली आहे. गेल्यावेळी आदित्यने त्याच्या रिसिटवरच्या दोन विषयांवर पेनने काट मारली होती. यावेळी येऊन पाहिलं तेंव्हा त्यावर आणखी दोन रेषांची भर पडली होती.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">अनेकांचे अनेक आलार्मस्‌‌ वाजून बंद झाल्यानंतर डोळे किलकिले करुन आपल्या आसपास अजून कोण उठलं आहे का? हे पाहण्याने आमच्या दिवसाची सुरुवात होते. कोण आभ्यास करत बसलं आहे का!? याची मात्र आमच्या फ्लॅटवर कोणालाही चिंता नसते. या इथे पहिलं काम असतं ते दात घासून, तोंड धुवून नाष्टा करण्याचं. त्यासाठी निघेपर्यंत नऊ वाजलेले असतात. मागं राहू नये म्हणून मी आता पायात सॉक्स शिवाय बुट कोंबायला सुरुवात केली आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">पेपर वाचत वाचत चहा, पोहे खात, सिगरेट ओढत गप्पा मारेपर्यंत बराचसा वेळ निघून गेलेला असतो. मी स्वतः कधी सिगारेट ओढली नाही. पण शेजारी कोण ओढत असेल, त्यालाही विरोध केला नाही. आदित्यने मला त्याबाबत सुचवल्यावर मी म्हटलं, "जर खरोखरच असं केल्याने टेंन्शन गेलं असतं, तर मीही तुझ्याबरोबर रोज सिगरेट ओढली असती, दारु पिली असती. पण मला माहित आहे, असं केल्याने माझे प्रश्न सुटणार नाहीत. आणि तुलाही हे चांगलंच माहित आहे." आदित्यने माझ्याकडे पहात हलकंसं स्मितहास्य केलं. कोण माणूस कसा आहे!? हे मोजण्याचं एकक ‘दारु, सिगरेट’ होऊ शकत नाही, हे मी माझ्या मित्रांकडे पाहून सांगू शकतो.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">नाष्टा केल्यानंतर काही वेळाने, फ्लॅटवर पोहचेपर्यंत मुलांना ‘आता डबा कधी येणार!?’ याची चिंता सतावू लागते. दुपारी एकदम उशीरा आलेला डबेवाला, मुलांच्या भावनांचा उद्रेक झेलायला नको म्हणून दबक्या पावलाने हळूच दरवाजा उघडून आत डबा सरकवून देतो आणि लगेच पळून जातो. पण आता मुलांचाही त्याबाबत सिक्स्थ सेंस डेव्हलप झाला आहे. मला कधीही जाणवलं नाही, पण त्यांना आता त्याच्या ‘दबक्या पावलांचा’ आवजही जाणवू लागला आहे. डबेवाला जीना उतरुन गाडीवर बसेपर्यंत, हे त्याच्यावर गॅलरीतून आगपखाड करुन समज देतात. यादम्यान आदित्य मात्र अगदीच शांत आहे. कारण त्याने त्याच्या मनात डबेवाल्यासाठी पैसे बुडवायची शिक्षा ठरवली आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">आज आमच्या शेजारच्या ओढ्यात एक मोठी धामण निघाली. आकाशने तिला खूप वेळ पिकडून ठेवलं. आदित्य गावाला आपल्या घरी गेला होता. मी माझ्या मोबाईलवर त्याची व्हिडिओ शुटिंग करत होतो. इतक्यात आकाशला ‘ती’ चावली. त्याच्या बोटातून रक्त आलं. पण तो एकदम निवांत होता. शेजारीच विनोद उभा होता, रितेश गॅलरीत फोनवर बोलत होता. दोन दिवसांनी माझा पेपर आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">कालची रात्र आदित्यने आभ्यास करत जागून काढली. कड्याक्याची थंडी होती. आम्ही मध्यरात्री स्टँडवर कॉफी प्यायला गेलो होतो. मशिनमधून थेट प्लॅस्टिकच्या ग्लासमध्ये ओतली गेल्याने ‘ती’ कॉफी मला अधिकच आवडली. माझ्याकडे रात्री झोपण्यासाठी चांगलं पांघरुन किंवा गादी असं काहीही नव्हतं. मी माझी पुस्तकं शेजारी सरकवून तसंच कुडकुडत झोपी गेलो. पण थंडीमुळे रात्री अधूनमधून सारखं जाग येत होती. आणि तिथे डासही फार होते. आज सकाळपर्यंत आदित्यने मोठ्या निश्चयाने आभ्यास केला, आणि अचानकच परिक्षेला जाण्यापूर्वी काही तास... त्याने आपला उमेदवारी अर्ज मागे घेतला. त्याच्या रिसिटवर आता आणखी एका रेषेची भर पडली आहे. त्या रुममध्ये असलेल्या सगळ्यांनाच याची खात्री होती. मी कधीच इतर मुलांसारखा परिक्षेबाबत हुशार नव्हतो. पण त्या फ्लॅटवर मात्र मी ‘वासरांत लंगडी गाय’ बनलो आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">माझा आजचा पेपर चांगला गेला. माझ्या मागे बसलेल्या मुलाला मी माझा सगळा पेपर दाखवला. त्यानंतर माझी ईच्छा नसतानाही मागून चिमटा काढून त्याने मला त्याचा पेपर बघायला लावला. शेवटी त्याच्या समाधानासाठी मी बघितल्यासारखं केलं... अशा मुलाला का मी माझा पेपर दाखवला!? मी स्वतःवरच खूप चिडलो होतो. ‘दान हे सत्पात्रीच असावं’ हे मला आज नव्याने समजलं.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">आज विवेकचाही माझ्याबरोबर पेपर होता. पण त्याने तो दिला नाही. सध्या तो फ्लॅटवर दारुचे पेग रिकामे करुन येतो. पण यासाठी मी त्याला दोष देणार नाही. मी त्याला समजू शकतो. सध्यातरी तसं करण्याशिवाय कदाचीत त्याच्या हातात काहीच नाहीये, असं त्याचे डोळे सांगतात. तो पुढच्या परिक्षेपर्यंत नक्की सावरेल, याचा मला आतून विश्वास आहे.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">आता माझा शेवटचा एकच पेपर उरला आहे. आदित्यचे अजून बरेच पेपर उरले आहेत, त्याने यावेळी जिद्दीने लढायचं ठरवलेलं, पण त्यांचं यापुढील भवितव्य अधांतरीच म्हणावं लागेल... त्याला आवडणार्‍या मुलीचं लग्न त्याच्याच एका नाआवडत्या मित्राबरोबर ठरल्याचं, काल रात्रीच त्याला फोनवरुन समजलं... अशा तणावपूर्ण परिस्थितीतही तो स्वतःवर ओढावलेल्या प्रसंगावर हास्यविनोद करत होता. आपल्या डोक्यावरचं ओझं लवकारात लवकर दूर सारणं, हे कोणीही त्याच्याकडूनच शिकावं! आनंदबरोबर तो रात्री बराच वेळ ‘बिअर बार’ मध्ये बसला होता. त्याचा मनोनिग्रह आज कोलमडून पडला.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">कधीकधी रात्री लाईट बंद करुन आम्ही शेजारच्या ईमारतीत चालणारा डान्क्स क्लास पहात बसतो. त्या ईमारतीतून कोणी आम्हाला अचानक पाहिलं, तर त्यांना आमच्या रुमच्या खिडकीत, अंधारातून त्यांच्याकडेच पाहणारी एकावर एक अशी तीन तोंडं दिसतील... आणि होऽ एक तोंड गॅलीरीच्या दरवाज्यातून डोकावताना दिसेल. आदित्यचा आमच्या रुममध्ये त्या म्युझिकवर चालणारा ‘जगावेगळा नाच’ हा मात्र अगदी पाहण्यासारखा असतो! माझ्याप्रमाणेच तोही आता आपल्या घरी परतला आहे...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;~ नोव्हेंबर २००९ ~</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-7337078082022537368?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-46445359386617399542011-08-09T21:25:00.002+05:302011-08-09T21:37:12.972+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">का</span>ल खरं तर सांगायचंच राहून गेलं.. जीजूंनी आणि ताईने तिथे आलेल्या सगळ्यांचे फोटो काढायला सांगितलं होतं, पण एका व्यक्तिचा फोटो काढायचाच राहून गेला! कोण असेल? ‘मी!’ सगळ्यांचे फोटो काढले आणि माझाच फोटो काढायचा राहून गेला. शेवटी माऊस भाऊ माझा फोटो काढणार होता, पण तो एका कामासाठी बाहेर गेलेला आणि जीजूंकडे कॅमेरा परत दिला, तेंव्हा त्यांचे मित्र आले होते. माझा फोटो काढायचा राहिलाय, हे माझ्या स्वतःच्याच लक्षात राहिलं नाही. काल मैत्रिण फोनवर म्हणाली, ‘सगळे फोटो पाहणार! कोण फोटो काढले आहेत, हे कोणी विचारणार नाही.’ मी म्हटलं, ‘विचारतील ना! इतके खराब फोटो कोण काढले आहेत!’ ताई म्हणाली, ‘तू कोणाला तरी फोटो काढायला सांगायला हवं होतं.’ पण आपला फोटो काढून घेणं, हे माझ्यासाठी कदाचीत तितकंसं महत्त्वाचं नसावं, कारण माझ्या ते लक्षातच राहिलं नाही. पण आता वाटतं की, कसाही फोटो आला असता, तरी एक आठवण म्हणून तो माझ्याजवळ हवा होता.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">सध्याचं वातावरण काही खास वाटत नाही. साथीच्या रोगांचा सर्वत्र वावर दिसत आहे. इन्व्हर्टरवाला आणि टि.व्ही. वाला, दोघंही बोलावलं तेंव्हा आजारी होते. नंतर ते येऊन गेले. टि.व्ही. तला एक पार्ट काढून नेल्याने टि.व्ही. सध्या बंदच आहे. इन्व्हर्टरही नेलेला आहे. त्याबदल्यात त्यांनी दुसरा सध्या तात्पुरता बसवला आहे. माझा भाऊही पर्वा तापाने फणफणला होता. मलाही मागे दोनदा सर्दीने नांदी दिली होती, पण वेळीच एक गोळी खाल्याने, पुढच्या अनेक गोळ्या मला खाव्या लागल्या नाहीत. आजही तिसर्‍यांदा अगदी तेच घडलं. सध्या इथे हवेमध्ये बोचणारी थंडी आहे. आजारपण नसेल, तर ही हवाही कधीकधी हवीहवीशी वाटते.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">बाळ आता छानसं स्मितहास्य देऊ लागलं आहे. आपण तिच्याशीच काही बोलत आहे, हे तिला समजतंय, याची पोचपावतीच कदाचीत ती त्या स्मितहास्यातून देत असेल. खूष असताना ती तिच्या भाषेत काही बोलतही असते! काय माहित! कदाचीत ती तिचं आनंदाचं गाणं गुणगुणत असेल. आता ती लवकरच तीन महिन्यांची होईल. रविवारी ती आपल्या घरी जाणार आहे. तेंव्हा मी ताईला एक जीमेलचं अकाऊंट काढून दिलं आहे. आणि रोज कमीतकमी काही वेळ तरी आम्हाला व्हिडिओ चॅटवर या ‘चिऊताईचं’ दर्शन घडव म्हणून सांगितलं आहे. पुढच्या वेळी येईल तेंव्हा ती आम्हाला पूर्ण विसरलेली असेल, असा विचार केला की हुरहुर वाटते. पण तसं वाटण्याचं खरं तर काही कारण नाही. मनाचं आपलं उगाच काहीही! दिवाळीही आता फार दूर नाहीये.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">एक आठवडा झाला, मी ठरवल्याप्रमाणं कामं करत आहे, असं मला वाटत नाही. इन्फेक्शनमुळं आजचा दिवसही तसा थकव्यामधेच वाया गेला. एकाग्रतेची कमी आणि आपल्याला नेमकं काय हवं आहे? याचा विचार न करणं, हृदय सांगत आहे, त्यात मनाचा इंटरफेअर होऊ देणं, आणि यात वेळ वाया जाणं, यातून कुठेतरी बाहेर यायला हवं. हृदयाकडून निर्णयाची फाईल मनाकडे गेली, की ते असंख्य नियमांकडे बोट दाखवून ती फाईल संमत होऊ देत नाही. त्यामुळे मनाच्या या अनियंत्रित भ्रष्ट कारभाराला कुठेतरी वेळीच आळा घातला पाहिजे. अण्णा हजारे जसं उपोषण, सत्याग्रह करत आहेत, तसं मी कमीतकमी नामःस्मरण तरी करायलाच हवं. हे जितकं सोपं आहे, तितकंच अवघड!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4644535938661739954?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-58988406313932468582011-08-08T12:20:00.000+05:302011-08-08T12:20:07.649+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">का</span>ल माझ्या बहिणीच्या मुलीचा, भाचीचा, नाव ठेवायचा कार्यक्रम होता. त्यासाठी दूरवरुन पाहूणे आले होते. तसं सगळ्यांना आग्रहाचं आमंत्रण दिलेलंच होतं. जीजूंनी आलेल्या सगळ्या पाहूण्यांचे फोटो काढायचं काम&nbsp;माझ्याकडे&nbsp;दिलं होतं. मी गेलो तेंव्हा कार्यक्रम सुरु झाला होता. जीजू त्या कार्यक्रमाचे फोटो काढत होते. मी आल्याचं त्यांनी पाहिलं. ते म्हणाले, ‘तुझीच वाट पाहत होतो.’ त्यांनी त्यांचा कॅमेरा माझ्याकडे देत व्हिडिओ शुटिंग घ्यायला सांगितलं आणि ते आलेल्या इतर पाहूण्यांकडे लक्ष द्यायला निघून गेले. पण नंतर माझ्या लक्षात आलं, आपल्याला व्हिडिओ शुटिंगचा मोड कसा सुरु करायचा तेच मुळात माहित नाही. कार्यक्रम सुरु होता. रेकॉर्डिंग करण्यायोग्य एक एक क्षण निघून जात होता. मी पार गोंधळून गेलो. जीजू तर आसपास दिसत नव्हते आणि त्यांनी मला इतक्या विश्वासानं कॅमेरा हातात दिलेला की, त्यांनाच हा इतका बेसिक प्रश्न विचारनं म्हणजे.. मी याला विचारलं, त्याला विचारलं, पण कोणालाच काही सांगता येईना. इतका महागडा कॅमेरा, ही-ती बटणं दाबून त्यावर काही प्रयोगही करु वाटेनात. माझी ही घालमेल माझ्या ताईच्या लक्षात आली आणि मग तिने जवळ बोलावलं. मी तिला समस्या सांगितली. तिने मला व्हिडिओ मोड कसा सुरु करायचा ते सांगितलं. ..शेवटी एकदाचं मी व्हिडिओ शुटिंग घ्यायला सुरुवात केली.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">त्या हॉलमध्ये सगळीकडे बायकाच होत्या आणि जवळपास सर्वच अनोळखी. काही इकडच्या, काही तिकडच्या. त्यामुळे आसपास फिरुन कॅमेराचा अँगल न बदलता, एकाच ठिकाणी स्थिर उभा राहून मी कार्यक्रमाचं रेकॉर्डिंग करत होतो. ताईने मला परत बोलावून घेतलं आणि अँगल बदलण्यास सांगितलं. नाव ठेवायचा कार्यक्रम अतिशय उत्तम, छान झाला. त्यानंतर जेवणाचा कार्यक्रम होता. मी जीजूंकडे कॅमेरा देण्यास गेलो, तेंव्हा जीजूंनी मला जेवताना सगळ्यांचे फोटो काढायला सांगितले. त्याप्रमाणे बराच वेळ माझा फोटो काढण्याचा प्रयत्न चालू होता. पण जेवणाच्या हॉल मध्ये मंद प्रकाश असल्याने, फोटो काही फारसे छान येत नव्हते. मोठ्ठा फ्लॅश होताच! पण शेवटी नैसर्गिक प्रकाश तो नैसर्गिक प्रकाश! मी छान फोटो काढतो असं ताईला वाटतं, आणि शिवाय एकंदरीत दृष्ट्या मीच एक कॅमेरा सांभाळण्यासारखा त्या तिथे उमेदवार असल्याने, कॅमेरा माझ्याकडे होता. पण इथे फोटो काढणं एक आव्हान होतं. सगळे कार्यक्रमात व्यस्त होते, कोणीही फोटोसाठी तयार होऊन बसलं नव्हतं. सारखं कोणी ना कोणी मध्ये येत होतं. रात्र होती, प्रकाश व्यवस्थित नव्हता. कसे-तसे फोटो काढले आहेत. आता ताईचं समाधान झालं नाही म्हणजे, सगळी मेहनत वाया!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">काहीही धावपळ न होता, कार्यक्रम अगदी व्यवस्थित, शांततेत, उत्तमरीत्या पार पडला. ताईच्या लग्नानंतर प्रथमच दोन्हीकडचे बरेचजण एकत्र जमले होते. सकाळीच दोन आत्या, काका आणि माझा माऊस भाऊ घरी आले. त्यानंतर दुपारहून काका, काकी, मामा, मामी, मामेभाऊ घरी आले. माझा मावस भाऊ, मामेभाऊ आणि मी, त्यानंतर गॅलरीतून समोरचा डोंगर पहात बराच वेळ गप्पा मारत होतो. समाजिक प्रश्नांवर आम्ही बोलत होतो. आतही आमच्यापेक्षा मोठ्या लोकांचं तसंच काही चाललं असेल. मागच्या पिढीच्या याच विषयावरील गप्पा आणि या पिढीच्या या विषयावरील गप्पा यांमध्ये वैचारिक सखोलतेचा फरक दिसून येतो. मागच्या पिढीची वैचारिक सखोलता काहीशी कमीच आहे. नेमका प्रश्न काय आहे! ते जाणण्यातच हे कमी पडताना दिसतात. म्हणजे हे मी आमच्यासारख्या सर्वसामान्य लोकांबद्दल बोलत आहे. असामान्य लोक हे तिन्ही काळात सखोल दृष्टि बाळगून असतात. त्यांचे विचार चिरंतर असतात.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">कालच्या कार्यक्रमात असं अगदी काहीही झालं नाही, पण आपल्या इथे कार्यक्रम म्हटलं की, मान-अपमान हा त्याचा अविभाज्य भाग आला. मला कसली साडी घेतली नी तुला कसली साडी घेतली. हा बोलवूनही आला नाही किंवा आम्हाला तर बोलवलंही नाही. जो बोलवूनही आला नाही, त्याला आपण समजून घेतलं पाहिजे. आपण आपलं मनापासून बोलावलं, प्रश्न मिटला. तो आला नाही, याचा अर्थ अनेकदा त्याची काही वैयक्तिक कारणं असतात. जर एखाद्याला बोलावलं नसेल, तर त्याने आपल्याला का बोलावलं नाही? याचा विचार करायला हवा. बोलावलं नाही, यामागे राग किंवा ‘मुद्दाम’ हे कारण नसून, न बोलावणं ही गरज बनते, तेंव्हा न बोलावलेल्या व्यक्तिने चिडण्यापेक्षा स्वतःचं आत्मपरिक्षण करायला हवं. कपड्यांच्या बाबतीत बोलायचं तर, देणार्‍याने आपल्यापरीने प्रत्येकाला योग्य ते दिलेलं असतं. प्रत्येकानं आपापल्याजवळ ठेवावं. मला कसं-तुला कसं करायची काय गरज आहे? पण आजकालची पिढी ही मागच्या पिढीपेक्षा समजूतदार दिसून येते. याचं कारण असल्या रिकाम्या गोष्टी करत बसायला वेळ आहे कोणाकडे? सगळे समजू्तदार आहेत, ते ऐकमेकांना समजून घेतात आणि आपापल्या कामाला लागतात.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">आपल्या इथे कार्यक्रमांना होणारा खर्च! ही देखिल विचार करण्यासारखी गोष्ट असून, आजकालच्या महागाईत हजारो रुपये अगदी सहज खर्च होतात. आणि तरी देखिल शेवटी मनात अशी रुखरुख राहू शकते की, आपण कमी पडलो, अजून करायला हवं होतं. महागाई हा वेगळा विषय आहे, पण छोट्या छोट्या गोष्टींवर होणारा मोठा-मोठा खर्च पाहून वाटतं, गरीब लोकं काय करत असतील!? १० रुपयाला आता काही किंमत राहीली नाही. १००-५०० च्या नोटा चलनी झाल्या आहेत. हा ‘लेख नाव ठेवण्याचा कार्यक्रम’ असा होता. आणि या लेखात मला ‘सामाजिक परिस्थितीला’ ‘नावं ठेवण्याचा कार्यक्रम’ करायचा नाहीये. त्यामुळे इथेच माझा हा लेख आवरता घेतो.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-5898840631393246858?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-32474026900716287992011-08-04T19:33:00.005+05:302011-08-04T20:34:22.084+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">आ</span>ज अनेक दिवसांनंतर दिवसभर लाईट नसण्याचा अनुभव घेतला. इन्व्हर्टरने ऐनवेळी काही साथ दिली नाही आणि आता इन्व्हर्टरवाल्याला पुन्हा एकदा बोलवण्यात आले आहे. हे लोक आपली जबाबदारी व्यवस्थित का पार पाडत नाहीत? आपलं काम जबाबदारीने पूर्ण करायला हवं, हे या लोकांना कळतं की नाही! पहिल्यांदा हा माणूस जेंव्हा इन्व्हर्टर बसवण्यास आला, तेंव्हा हा एक साधा कामगार असूनही आई-पप्पा त्याला अगदी सन्मानाने बोलत होते, वागवत होते आणि मग याचं काय सांगता! याला काय वाटलं काय माहित!? हा आई-पप्पांनाच नोकरासारखं हिडिस-फिडिस करुन बोलू लागला, टेबल आणा, स्टुल आणा, मला असंच पाहिजे, तसंच पाहिजे करु लागला, चाक-चुक करु लागला, तेंव्हा मग माझ्या पप्पांचाही सहनशक्तिचा बांध तुटला आणि मग त्यांनी त्या माणसाला असा काही झापला म्हणून सांगता! की त्याला त्याची खरी लायकीच दाखवून दिली. पप्पा म्हणाले, आम्हाला तुमच्याकडून काम करुन घ्यायचेच नाही. तुम्ही ज्या कामासाठी आला आहात, त्यासाठी आम्ही पैशे मोजले आहेत, काही फुकट करुन घेत नाहीये काम! असा धाक दाखवताच, सरड्यासारखा रंग बदलून तो आपल्या लायकीप्रमाणे वागू लागला. म्हणून समाजाबरोबर आपण कितीही चांगलं वागायचं ठरवलं असेल, तरी सरसकट सगळ्यांनाच एका पारड्यात तोलता येत नाही.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">समाजात अशी काही बिंडोक आणि हीन मनोवृत्तीची अनेक माणसं आहेत, की ज्यांना आपण मदत करायला गेलात, तर ते आपल्याला ‘कसा मूर्खासारखं फसत आहे’ म्हणून आपल्या मागे हसतील आणि जर त्यांना मदत केली नाहीत, तर मागे आपल्याला शिव्या घालायलाही कमी करणार नाहीत. त्यामुळे अशा लोकांच्या वाटेला जायचंच नाही. मदत जरुर करावी, मला तर मदत करायला खूप आवडतं! मी माझ्या कमाईचा काही भाग तरी समाजकल्याणासाठी वापरणार! हे मी आधिच ठरवलेलं आहे. कारण त्यातून आत्मिक समाधान मिळतं. पण दान हे सत्पात्रीच असावं, हे माझ्या मनात लहानपणापासूनच पक्कं बसलं आहे. याच अर्थाचा एक संस्कृत श्लोक आम्हाला शालेय आभ्यासक्रमात होता. तो मी आता विसरलो आहे. पण जर कोणाला त्याची आठवण असेल, तर कृपया तो खाली प्रतिक्रिया देऊन लिहावा. दान करताना माझी दोन तत्त्व असणार आहेत. दान हे ‘सत्पात्री’ असावं आणि ‘शास्वत’ असावं. ‘शास्वत’ अशा अर्थाने की, या दानाचा मानवी जीवनावर दिर्घकालीन कायमस्वरुपी चांगला परिणाम व्हावा. समस्या ही वरवर सुटण्याऐवजी त्या समस्येचे मूळ शोधून ती दूर करण्यात यावी.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">तर इन्व्हर्टरचं वायरिंग हे त्या माणसाने नीट केलेलंच नाही! शिवाय इन्व्हर्टर बसवताना केलेल्या चुकीच्या वायरिंगमुळे TV दुरुस्तीचा नाहक भुरदंड मागे भोगावा लागला होता. <a href="http://www.anudini.in/2011/06/blog-post.html" target="_new&quot;">याबाबत मागे मी लिहिलं</a> होतंच! आताही TV सुरु होताना दिसत नाहीय़े. त्याचा योग्य तो मोबदला देण्यात आल्यानंतरही आम्हाला त्रास हा होतोच आहे, आणि शिवाय त्यालाही वारंवर आमच्या घरी ये-जा करावी लागते. हे लोक एकदाच व्यवस्थित दर्जेदार काम का करत नाहीत? त्यांनाही त्रास नाही आणि मग आम्हालाही त्रास नाही! शिवाय आता इन्व्हर्टरसाठी आम्ही याचं नाव आमच्या परिचितांना सुचवनं शक्य आहे का? हे लोक दिर्घकालीन सेवांसंदर्भात नात्यांवर का भर देत नाहीत? यात यांचंच नुकसान आहे. पण शेवटी त्यांनीच ते अपयशी जीवन त्यांच्यासाठी निवडलेलं असतं! त्याला कोण काय करणार? एव्हाना लाईट आली आहे, पण सकाळी सांगूनही अजूनही तो माणूस काही आलेला नाही. म्हणजे आता याला परत फोन करा! नाहीतरी तो आल्यानंतर त्या मूर्ख माणसाला कितपत समजेल!? आणि त्याची ईच्छाशक्ति काय आहे? हाही एक प्रश्नच आहे! हे पहा! ही ओळ लिहितोय इतक्यात लाईट गेली. इतके हजार रुपये खर्चून काही उपयोग झाला का? की ते कमवण्यासाठी कोणाला काहीच कष्ट झालं नव्हतं? वरुन वायरिंग नीट झालेलं नसल्याने अपघाताची भिती वाटते ती वेगळीच!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">आजच्याच ‘सकाळ’ वर्तमानपत्रात एक बातमी आहे पहा! त्यात महामार्गावर पडलेल्या भल्यामोठ्या खड्याचे चित्र आहे. वर्षानुवर्ष दर ६०-७० किलोमीटर मागं २४ तास अगणित रुपयांचा टोल वसूल करुन असे अपघातास कारणीभूत खड्डे वेळीच न बुजवणार्‍यांना लाजाच कशा वाटत नाही!? हे एक आश्चर्यच आहे! जबाबदारी नावाची काही गोष्ट आहे की नाही, अशा अपघातांनंतर आपल्याला मन नावाची काही गोष्ट खाते की नाही! माणसं इतकी बेजबाबदार आणि निर्लज्ज कशी काय असू शकतात? मी स्वतः अशा एका खड्यामुळे झालेल्या अपघातात एकदा आठवडाभर दवाखान्यात&nbsp;अॅडमिट होतो. त्यावेळी त्या खड्यामुळे तिथे अनेक अपघात झाल्याचे तिथल्या आसपासच्या दुकानदारांनी सांगितले होते. आपले मन, आत्मा कुठे विकून आलेले असतात हे लोक! काय माहित!? रात्री जेवताना यांना स्वतःबद्दल लाजा बर्‍या वाटत नाहीत! निर्लज्ज! इथे आता एका उड्डाणपुलाचे काम वर्ष होऊन गेले तरी चालूच आहे! आता तर आहे त्या अवस्थेत बंद आहे! मग लोकांना रस्ता छोटा पडला काय? लोक तिथल्या वाळूवरुन घसरुन मेले काय? कोणाला काय? स्वतःचं मन निर्लज्ज आहे, तोपर्यंत बेजाबदारपणे कामं करुन त्याच कामाच्या पैशांतून रात्री निर्लज्जासारखं आपलं पोट भरायचं! की झालं!</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3247402690071628799?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-86950006779200505352011-06-21T11:49:00.004+05:302011-06-21T12:08:41.062+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">आ</span>ज सकाळी मला एक स्वप्न पडलं. त्यात कॉलेजने सगळ्या इव्हेंटचं अगदी बारिक-सारिक सविस्तर रेकॉर्डिंग केलं होतं. या रेकॉर्डिंगचं वैशिष्ट्य असं होतं की, मी आणि कोणीही त्यात शिरुन पुन्हा ते इव्हेंटचे दिवस आहेत तसे जगू शकणार होतो. जाग आली! स्वप्न संपलं! हे स्वप्न होतं हे समजल्यानंतर मनाला थोडीशी हुरहुर वाटली. सुंदर स्वप्नातून जाग आली की, बेकार वाटू लागतं.. आणि रात्री भुताच्या स्वप्नातून जाग आली की वाटतं, बरं झालं हे स्वप्न होतं! तर माझ्या या स्वप्नावरुन मला माझ्या मित्राचं स्वप्न आठवलं, ते स्वप्न मी इथे सांगत आहे. </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />सुचना – ही कथा सत्य जीवनातील एका स्वप्नावर आधारीत आहे. <br /><br />कधी नव्हे ते वर्षाभराचा आभ्यास परिक्षेच्या आदल्या दिवशी उरकून तो खूप दमला होता. बरं! ‘मायक्रोकंट्रोलर’ नावाचा हा विषयही असा नव्हता की वर्षभराचा सर्व आभ्यास एका रात्रीत संपेल. त्यामुळे विषय उरकला असंच म्हणावं लागेल. अपेक्षेप्रमाणे त्याला तो विषय तसा तळ्यात-मळ्यातच गेला. कधी नव्हे ते अनेक महिन्यांमधून सलग इतके तास आभ्यास करण्याचं दिव्य त्याने पेललं होतं. कारण याआधी गचकलेल्या अनेक विषयांपैकी एखाद-दुसर्‍याचा असा आभ्यास त्याने केला असेल, तर तो कदाचीत सहा महिन्यांपूर्वी मागच्या सेमलाच! <br /><br />परिक्षेहून आल्यानंतर तो थोडासा हताश होता. मेंदूनं इमरजन्सी मध्ये तरी किती काम करायचं ना! तो आता थोडासा दमलाही होता. त्या एका दिवसात त्या विषयाचं त्याच्यावर इतकं बंबार्डिंग झालं होतं की, डोळ्यांसमोर अजूनही निरनिराळे प्रोग्रॅम आणि कोड घुमत होते. घरी येऊन विचार करत पडल्या पडल्या त्या दमलेल्या विचारांतच झोप कधी लागली, ते त्याला देखील समजलं नाही. <br /><br />जैतापूरच्या नवनिर्मित अणुप्रकल्पात काही मोठी तांत्रिक समस्या निर्माण झाली होती. कितीही मोठे तंत्रज्ञ आणले, शास्त्रज्ञ बोलावले तरी पेचप्रसंग काही सुटयाचं नाव घेत नव्हता. तिथे प्रकल्पावर काम करणारे सगळेच हैराण झाले, त्यांनी मुख्यमंत्र्यांनाच याबाबत काहीतरी उपाय करण्याबाबत गळ घातली. मुख्यमंत्रीही चिंताग्रस्त झाले. त्यांनी आपल्या सचिवांना याबाबत विचारलं. तेंव्हा त्याने त्यांना काही सल्ला दिला आणि ही समस्या सोडवू शकेल अशा एकाच माणसाला आपण जाणत असल्याचं सांगितलं. <br /><br />एक दिवस एक हेलिकॉप्टर वार्‍याला थाड-थाड कापत कराडमध्ये उतरलं. त्यातून मुख्यमंत्री पृथ्विराज चव्हान उतरले. उतराच त्यांनी याचं (माझ्या मित्राचं) घर कुठे आहे म्हणून आसपासच्या लोकांना विचारलं. पत्ता शोधत शोधत ते त्याच्या घरी पोहचले. हा त्यांना पाहून अगदी आश्चर्यचकित झाला! तेंव्हा त्यांनी त्याला आपल्या येण्याचं कारण सांगितलं आणि काही करुन अणुप्रकल्पात निर्माण झालेली समस्या सोडवण्याची गळ घातली. याने त्यांना आपल्यापरिने सर्वतोपरी मदत करण्याचे आश्वासन दिले आणि मग दोघांनीही हेलिकॉप्टरने जैतापूरच्या अणुप्रकल्पाच्या दिशेने कुच केली. <br /><br />तिथे येऊन त्याने प्रकल्पाची सर्व सुत्रे आपल्या हातात घेतली. प्रकल्पाबाबत माहिती घेतली, सर्व प्रकल्प तपासून पाहिला, तेंव्हा त्याला केवळ ‘मायक्रोकंट्रोलर बेस्ड सिस्टिम’ मध्ये एक छोटासा बिघाड असल्याचं दिसून आलं. त्याने क्षणाचाही विलंब न करता आपला आभ्यास आणि ज्ञान याचा वापर करुन ती समस्या सोडवली, तेंव्हा मुख्यमंत्री पृथ्विराज चव्हान त्याच्यावर भलतेच खुष झाले. ते त्याला म्हणाले, ‘तुम्ही आमच्यासाठी आपला बहुमूल्य वेळ काढून इतकं काही केलंत, सर्व समस्या सोडवलीत. आता आम्हालाही आपल्यासाठी काही करायचं आहे. तुम्हाला आमच्याकडून काय हवं असेल ते सांगा!’ <br /><br />‘..तेव्हडा माझा ‘मायक्रोकंट्रोलर’ चा पेपर काढा की!’ हा बोलून गेला! </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-8695000677920050535?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-65840712757374390042011-06-20T09:20:00.000+05:302011-06-20T09:20:57.978+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">का</span>ल भावाला पहायला पाहुणे आले होते. खरं तर पद्धतीनुसार आम्हीच त्यांच्याकडे जायला हवं, पण वेळेचं गणित जुळवता जुळवता त्यांनीच आमच्याकडे यायचं ठरलं. फोटो मध्ये मुलगी चांगली दिसत होती, पण प्रत्यक्षात ती काही खास वाटली नाही. हे आता नेहमीचंच होऊन गेलं आहे. फोटो चांगला असतो, पण प्रत्यक्षात रुप काही निराळंच असतं. चांगला निघालेला फोटो देणं हे विचाराला सुसंगतच आहे, पण काही जण अगदीच गोरापान फोटो द्यायचे आणि मुलगी मात्र एकदम काळी असायची! हा प्रकार मला काही पटत नाही. प्रत्यक्ष मुलीला न पाहता, फोटो पाहूनच कोणी लग्नाला तयार होतं का? मग असं कशाला करायचं ना! कदाचीत मुलाने कमीतकमी आपल्या मुलीला पाहायला तरी यावं, अशी त्यामागील अपेक्षा असेल. पण वेळ जास्त असतो आणि पोहचायचं अंतर कमी असतं का!? मी त्यांच्या भावना समजू शकतो, पण खोटं कशाला ना! </div><div style="text-align: justify;"><br />तसं पाहिलं तर माझा भाऊ माझ्यापेक्षाही गोरा आहे, पण त्याला सावळी मुलगी आनंदाने चालेल. माझ्या आईलाही गोरेपणाचं काही नाही. मला आधी वाटायचं मुलगी अगदी गोरीपान असावी, पण आता थोडीफार कमी गोरी असली तरी माझीही काही हरकत नाही. मी गोरीपणा बद्दल बोलत आहे, याचा अर्थ असा नाहीये की आजची मुलगी गोरी नव्हती. पण तिच्यात तो ‘लुक’ नव्हता जसा आम्हाला हवा आहे. <br /><br />बाकी ते गेल्यानंतर ती स्वभावाने चांगली असल्याचे सर्टिफिकेट माझ्या आईने&nbsp; लगेच देऊन टाकले. तिचे मुलींच्या बारिक-सारिक हलचालींकडे लक्ष असते. कारण अशा लहान-सहान गोष्टींमधूनच माणसाच्या खर्‍या स्वरुपाचा अंदाज येऊ शकतो. उदाहरणार्थ, तिने चमचे घेताना ते धुऊन घेतले, हे माझ्या आईला आवडलं. मोठ्या गोष्टींकडे, उदाहरणार्थ बोलणं, सर्वांचं लक्ष असतं, असं समजून एखादी व्यक्ति आपण नाही ते दाखवू शकते. पण छोट्या छोट्या गोष्टी ती सहज सबकॉन्शिअस माईंडने, सवयीने नकळत करत राहते. त्यामुळे यातूनच एखाद्या व्यक्तिची खरी पारख करणं अधिक सोयीस्कर ठरेल, असं मला वाटतं. <br /><br />मागे एकदा काही वर्षांपूर्वी मी देव आनंद यांच्या भावाचं, गोल्डी, विजय आनंद यांचं आत्मचरित्र वाचलं होतं. त्यात ते स्थळ म्हणून आलेल्या मुलीचे पाय पाहून तिचा एकंदरीत अंदाज लावायचा प्रयत्न करत असत. माझे मोठे काकाही अशाप्रकारे मुलीची पारख करतात. पाय स्वच्छ तितकी व्यवस्थित राहणारी, घर सांभाळणारी मुलगी अशी काहीतरी कल्पना असेल त्यांची.. पारखण्यास अगदी थोडा वेळ मिळालेला असतो, तेंव्हा ईच्छूक वधू-वरांनी माणसाच्या हालचालींचा सुक्ष्म आभ्यास आधिपासूनच करुन ठेवावा, असं मला नेहमी वाटत आलं आहे. कारण अख्खं आयुष्य एकमेकांसोबत काढायचं असतं, तेंव्हा समोरच्या व्यक्तिला त्याच्या नकळत जाणनं हे अधिक महत्त्वाचं असून, अशाप्रकारे आपणाला त्यांना काही प्रमाणात तरी ओळखता येईल. <br /><br />लग्नाच्या बाबतीत ‘योग’ हा शब्द महत्त्वाचा असून, तो याबाबतीत नेहमी वापरला जातो. ही बाब अत्यंत महत्त्वाची असून हालचालींपलिकडे जाऊन एखाद्या स्थळाबाबतीत घडणार्‍या ‘योगायोगांचेही’ सूक्ष्म निरिक्षण करावे, असं माझं मत आहे. यातून विधात्याच्या मनात काय आहे? आणि एकंदरीत भविष्य काय खुणवत आहे, हे आपल्याला समजू शकण्याची शक्यता आहे. <br /><br />लहान-सहान गोष्टींमधून आईला आजच्या मुलीचा ‘स्वभाव’ जरी उजवा दिसला, तरी ‘लुक’ चे गुण अत्यंत कमी असल्याने स्वभावाच्या आणि लुक च्या गुणांची गोळाबेरीज मात्र तिला पास करण्यास पुरेशी ठरली नाही. ‘लुक’ म्हणजे खूप सुंदर मुलगी, असा इथे अर्थ घेऊ नये. एकंदरीत ती आपल्यातली, आपल्यासारखी वाटावी इतकीच काय ती ईच्छा! <br /><br />ताईचं लग्न लगेच जळून आलं होतं. आणि आमचे जीजूही काय! दिसणं, नम्रपणा, स्वभाव, करिअर! सगळंच ग्रेट! एकदम आमच्यातलेच एक वाटतात ते! आम्हाला अशीच एखादी आपलीशी वाटणारी मुलगी हवी आहे! भावासाठी कित्ती मुली पाहिल्या! पण तशी अजून एकही मुलगी आलेली नाही, स्थळ आलेलं नाही. <br /><br />आता घरात भावाच्या लग्नाचं वारं वाहता वाहता हळूच माझ्याकडेही त्याची झुळूक पोहचू लागली आहे. म्हणजे असंच हलकंसं चिडवत, खेचत मी काय म्हणतोय त्याची चाचपणी करायची! मला काय कळत नाही! पण मी काही फारसा लाजतबिजत नाही! आणि इतर अनेक मुला-मुलींसारखं यासाठी तीशीच्या जवळपास जाण्य़ाकडेही माझा कल नाही. पण हे मात्र जरा लवकरच होत आहे! अजून दोन वर्ष तरी मी मुलगा म्हणून लग्नाच्या वयाचा होत नाही. अधूनमधून खूप भावूक झाल्यावर लग्नच करु वाटत नाही ही गोष्ट वेगळी. पण जर ‘सोलमेट’ मिळाली, तर आयुष्यात थांबायचं काही कारणच नाही! उगाच निसर्गाच्या विरुद्ध जाण्यात काय अर्थ आहे!.. आपण जे जसे आहोत, तसं स्विकारायला हवं ना! <br /><br />खरं तर हा विषय इतका मोठा आहे की, या लेखातल्या प्रत्येक परिच्छेदावर, त्यातल्या काही ओळींवर एक स्वतंत्र विस्तृत लेख तयार होईल. सर्वकाही एकाच लेखात लिहिणं काही शक्य नाही, शिवाय सुसंगत लिहायचं म्हटलं, तर त्यात मेंदूची आणखी काही उर्जा ओतावी लागेल! ..पण लिहिता-लिहिता हळूहळू माझे विचार, माझं जीवन, असं सर्वकाही आपोआप या ब्लॉगमध्ये समाविष्ट होईलच! </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-6584071275737439004?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-84164607852116500602011-06-19T09:27:00.000+05:302011-06-19T09:27:29.143+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">म</span>नःस्तापात मनाला वाटेल ते बोलून गेल्यानंतर जेंव्हा माझ्या लक्षात येतं, अशावेळी आपण न बोलता शांत राहायचं ठरवलेलं, मला स्वतःचीच कीव वाटू लागते. आणि कितीही आव आणायचा प्रयत्न केला, तरी आपण वैचारीक कृतीत तळागाळातले सर्वसामान्य असल्याची जाणिव नव्याने माझ्या मनाला बोचून जाते. यावरुन एकंदरीत प्रत्यक्ष देवानेच नैसर्गीकरित्या आपल्याला अतिसामान्य माणूस बनवलेलं आहे, हे मला स्वतःचा शोध घेताना नव्याने जाणवतं.</div><div style="text-align: justify;"><br />जेंव्हा चूक होऊन जाते, शेजारचा मित्र म्हणेल, ‘सगळं समजू शकतो, पण मी जर तुझ्या ठिकाणी असतो, तर असं वागलो नसतो.’ ...‘समजू शकतो’, असं जेंव्हा तो म्हणतो, तेंव्हा तो परिस्थितीच्या ‘वैचारिक’ अनुभवात असतो. त्यामुळे तो परिस्थितीचे तटस्थपणे आदर्श आकलन करत असतो. पण जेंव्हा तोच परिस्थितीच्या ‘वैचारिक कृती’ अनुभवात अडकेल, तेंव्हा तो खरंच त्याच्या अनुभवातून आलेल्या ‘आदर्श आकलनाप्रमाणे’ वागू शकेल काय!? यात दोन शक्यता आहेत, ‘हो’ किंवा ‘नाही’. <br /><br />जर तो त्याच्या ‘आदर्श वैचारिक अनुभवात’ आणि ‘वैचारिक कृती अनुभवात’ सारखंच वागू शकत असेल, तर निश्चितच मी त्याच्याकडे एक अशी व्यक्ति म्हणून पाहिन, जी मनाने स्थिर आहे, जी स्वतःला ओळखते, सभोवतालच्या परिस्थितीचे सूक्ष्म निरक्षण करु शकते, आणि त्या परिस्थितीत आपले आणि आपल्या उद्दिष्टाचे स्थान निश्चित करुन आपली सुयोग्य वाटचाल ठरवू शकते. अशा व्यक्ति फारच कमी दिसून येतात. कारण ‘प्रत्यक्ष’ आणि ‘कल्पना’ यात समान अनुभूती घेण्यासाठी मनाची एका वेगळ्या पातळीवरची एकाग्रता आवश्यक असून, ती काही मोजक्याच लोकांकडे असते. <br /><br />प्रत्यक्षात सृष्टी निर्मात्याने प्राण्याच्या, मानव प्राण्याच्या मेंदूमध्ये मारलेले सॉफ्टवेअर एकच असून या विश्वाच्या क्रुर नियमांच्या अनुशंगानेच, ‘अस्तित्त्वाच्या’ दृष्टिने त्याचे स्वाभाविक वर्तन आहे. अस्तित्त्व राखण्यालाही मर्यादा असून या मर्यादांच्या भितीनेच अनेकांचे अस्तित्त्व नष्ट होते. हीच या सॉफ्टवेअर मधली मोठी कमतरता आहे. त्यामुळे अनुभूतीच्या पातळीची अशी भिती नगण्य असलेली काही माणसे सोडली, तर आज परिस्थिती बाहेरची बहुतेक माणसे ही तशीच वागतील जशी की ती त्या विषिष्ट परिस्थितीत वागतील. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-8416460785211650060?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-23119717459697305742011-06-18T12:03:00.000+05:302011-06-18T12:03:56.950+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">स</span>वयीने ते कुलूप मी जेंव्हा माझ्या रिकाम्या लॉकरला लावण्यासाठी घेतलं, क्षणात माझ्या लक्षात आलं, आता कसलं कुलूप नी कसली किल्ली! आज मी सर्वकाही मोकळं करुन निघून जात आहे, ही जागा रिकामी करुन जात आहे, नवीन येणार्‍यासाठी.. तो माझी जागा घेईल, मग तोही एक दिवस ती रिकामी करेल, मग दुसरा कोणीतरी त्याची जागा घेईल. आणि असं करत करत एक दिवस त्या जागेचीही कोणीतरी जागा घेईल. विश्वाच्या अंती ती जागाही या जगातून निघून जाईल. मग विश्वाच्या पलिकडे काय? यांदर्भात अनेक कल्पना अहेत.. ज्या आपल्याच कल्पेनेपलिकडच्या विश्वातून जगतात! जीवन पण असंच एका लॉकर सारखं आहे.. असेपर्यंत आपलं, कुलूप नी किल्ली आणि निघताना एक रिकामं लॉकर! <br /><br />जीवनातले काही क्षण असे चिरकाल बनून राहतात की, एका क्षणातच आपण खूप काही जगून जातो. तरी आपलं आयुष्य हे असतंच किती!? ६०-७० वर्ष! मला नेहमी प्रश्न पडतो की, कासवाला इतकं मोठं आयुष्य मिळालं आहे! त्याला कंटाळा येत नसेल! म्हणजे पहा ना! लॅपटॉप नाही, टि.व्ही. नाही, गाणी नाहीत, सिनेमा नाही, कलाक्षेत्र नाही, मग ते मन रमवतात तरी कशात!? पण मला माहित आहे, ही सर्व फावल्या वेळेची करमणूक आहे. मानवाचं खर्‍या अर्थानं जीवनात मन रमतं ते प्रेमामुळे! <br /><br />कामावरील प्रेम, व्यक्तिवरील प्रेम.. यात व्यक्तिवरील प्रेम हे फारच गुंतागुंतीचं प्रकरण आहे, कारण इथे दोन सजीवांचा ऐकमेकांशी संबंध येतो. पण कामावरील प्रेमात एक सजीव असतो जो निर्जीव घटकांमध्ये आपला जीव ओततो. त्यामुळे आवडीच्या कामामध्ये एकीकडे आपण असतो, तर एकीकडे आपला अंतरात्मा! मला माहित नसलं, मला समजत नसलं, तरी कासवांच्याही जीवनात असं प्रेम असलं पाहिजे, म्हणून तर त्यांनी इतकं मोठं आयुष्य निवडलं! की, निर्मात्याने त्यांना ते दिलं!? आपली ईच्छा ही आपलीच असते का!? की आपण ती आपलीच आहे असं समजून जगत राहतो, आणि ती खरं तर त्याचीच ईच्छा असते!? <br /><br />जीवन हा दृष्टीकोनाचा खेळ आहे. तीन तासाच्या एका पेपरला जर काहीच लिहिता येत नसेल, तर अमरपणाची अनुभूती येते, काही केल्या वेळ संपतच नाही. आणि असं वाटू लागतं सर्वकाही संपून जावं. याउलट जर तीन तासांच्या पेपरला खूप काही लिहिता येत असेल, तर जीवनाच्या क्षणभंगूरतेची अनुभूती येते, काही केल्या वेळेच्या गतीला आवर घालता येत नाही. आणि असं वाटू लागतं आणखी काही वेळ हवा होता. <br /><br />मानवाचा ईतिहास काही लाख वर्षांचा! डायनासॉर करोडो वर्ष या पृथ्वीवर जगून गेले. ते जर विचार करु शकत असतील, तर त्यांच्या मधल्या पिढ्यांना कधी वाटले असेल का? की, आपलंही अस्तित्त्व कधी कायमचं संपून जाईल.. कदाचीत त्यांच्या शेवटच्या पिढीलाही काही समजायच्या आतच सर्वकाही संपून गेलं असेल..</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-2311971745969730574?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-4718405041337953702011-06-17T20:24:00.001+05:302011-06-17T20:30:41.274+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">हृ</span>दयाचे तुकडे होणं आणि हे तुकडे उचलून पुढे चालत राहणं यात आता काही नवीन राहिलेलं नाही. हे तुकडे न उचलून कसं चालेल!? जगायचं आहे ना! जगायचं आहे, तर चालायचं आहे, चालयाचं आहे तर घुटमळणारं हृदय उचलून निघायचं आहे. नाहीच उचलंलं तर! तरी ते फरपटत मागे येईलच! सुंदर भावना, भावनांचे तुकडे.. प्रत्येक तुकड्यात माझे प्रतिंबिंब! मनाने उचलायचे.. त्यांची धार.. मनाला आघात.. मनात विचार.. विचारात मन.. आणि दोघांत अडकलेलं माझं जीवन! <br /><br />जीवन जगायचेच, तर मन रमवायचे! कशात रमवू? खिडकीतून पाहणारा मी! कसली खिडकी!? जीवनाचीच असेल.. कसलं जीवन!? स्वप्न शोधणारं.. मिळेल का ते!? हृदयाला माहित.. हृदय कुठे आहे!? ते अंधारात दडवून ठेवलंय.. कशाला? ते जर खरं बोलू लागलं तर! काहीतरी गमवेल.. पण काय? स्वप्नात अडकलेला श्वास! <br /><br />समोर खेळणारी मुलं, पडणारा पाऊस.. मी थकलो आहे.. थकलो आहे तर काही खावं लागेल.. एक एक घास.. घासाला चव नाही, त्याला कुठे चव असते? कदाचीत जीवनाला चव नाही! जीवनाला चव नाही की माझ्या जिभेला चव नाही!? सजीव कोण? जीवन की जिभ? आणखी एक अनुत्तरीत प्रश्न! अनुत्तरीत प्रश्न.. तर मग जीवनच उत्तर असेल! घास गिळला.. पुढचा श्वास घेण्याची पाऊलवाट तयार झाली.. पण कुठे जाणार आहे ही पाऊलवाट!? ते त्या घासाला माहित नाही, जिभेलाही माहित नाही आणि जीवनाला??? त्याला कदाचीत माहित असेल, पण मला सांगायचं नाही आणि मला ऐकायचंही नाही. अविश्वासाचं नातं.. माझं आणि जीवनाचं! <br /><br />एक क्षण.. यातच जगायचं! पण नक्की किती असतो हा एक क्षण? मानेल तितका, मनाला वाटेल तितका! मनाला काय वाटेल!? त्याला तर काहीही वाटेल.. म्हणून त्याचं ऐकायचं!? त्याचं नाही ऐकायचं.. मग ते हृदयाला भुलवेल.. हळवं करेल.. मग दोघं मिळून ऊठाव करतील. हा ऊठाव दडपून टाकायचा.. काम करायचं.. कशासाठी? एक क्षण जगण्यासाठी! नेमका किती असतो हा एक क्षण? मनाला वाटेल तितका! ते हृदयाला भुलवेल.. म्हणून त्याचं ऐकायचं!? त्याला चिरडून टाकायचं! </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-471840504133795370?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-91535968737475711722011-06-08T22:41:00.013+05:302011-06-10T20:28:26.741+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">मी</span> कालच म्हटलं की, टि.व्ही. काही आता लवकर दुरुस्त होणार नाही, पण आत्ता मला टि.व्ही. च्या आवाजाचा इतका व्यत्यय येतोय की, मी लिहिण्यावर फोकस करु शकत नाहीये. एक मिनिट हेडफोन्स लावून पाहतो काही फरक पडतोय का!? ..अजूनही काही फारसा फरक पडत नाहीये!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">..तर.. नवीन पाहूणी घरात आल्यापासून अनेक वर्ष रखडलेले आणि नव्याने मांडण्यात आलेले प्रस्ताव तडकाफडकी निकालात निघत आहेत. या नव्या पाहूणीला घरात सध्यातरी सगळे प्रेमाने ‘पिल्लू बाळ’ असंच म्हणतात. तर हे पिल्लू बाळ आहे अतिशय गोड! मागच्या आठवड्यात आमच्या एरियात काहीतरी प्रॉब्लेम झाला आणि रात्रभर लाईट गेली, पिल्लूबाळाची गैरसोय नको म्हणून एक वर्षापासून विचाराधिन असलेला इन्व्हर्टरचा प्रस्ताव एका रात्रीत संमत होऊन दुसर्‍या दिवशी सकाळी इन्व्हर्टर घरात! गरम पाण्याच्या गिझरचा रखडलेला प्रश्नही असाच अत्यंत कमी कलावधीत मार्गी लागला! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">नेहमीच्या सवयीने टि.व्ही. चं काम लवकर होईल असं वाटत नव्हतं. पण आज सकाळी पप्पांनी इन्व्हर्टरवाल्या इलेक्ट्रिशिअन मित्राला बोलावल्याचं सांगितलं. ते आले तसं मी त्यांना सहज म्हणून टि.व्ही. चा खर्च किती येईल!? म्हणून विचारलं! तर त्यांनी थेट त्यांच्या मित्राला फोन करुन टि.व्ही. दुरुस्त करुन जायला सांगितलं. आता नाही कसं म्हणणार!? येऊ देत तर येऊ देत!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZaN7b8BKAR8/Te-rxd3shYI/AAAAAAAABuA/yjfsEDUcsNg/s1600/%25E0%25A4%259F%25E0%25A4%25BF.%25E0%25A4%25B5%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B9%25E0%25A5%2580.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZaN7b8BKAR8/Te-rxd3shYI/AAAAAAAABuA/yjfsEDUcsNg/s1600/%25E0%25A4%259F%25E0%25A4%25BF.%25E0%25A4%25B5%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B9%25E0%25A5%2580.jpg" /></a>नशीब! रात्री जेंव्हा टि.व्ही. दुरुस्त करणारे काका आले, तेंव्हा जास्त काहीच काम न निघता, इथल्या इथेच टि.व्ही दुरुस्त झाला. ते तो बिघडलेला टि.व्ही. दुरुस्त करत असताना मी पहात होतो. पार्ट सोडले तर त्यांची रचना समजायचा काही प्रश्नच येत नव्हता! ‘व्हिडिओ इंजिनिअरिंग’ हा विषय जरी मागे आभ्यासात असला, तरी कनेक्शन जोडण्याबाबत त्यात काही नव्हतं. एका प्रॅक्टिकलला नवशिक्या मॅडमने टि.व्ही. ची एक भली मोठी ‘सर्किट डायग्राम’ आहे तशी कॉपी करायचा टाईमपास करायला दिलेला, तोही मी अर्धवट केलेला. टाईमपास! कारण परिक्षेचा आणि त्याचा काही संबंध नव्हता. फक्त चलचित्रांची बेसिक प्रणाली, कलर पट, फ्रिक्वेंसी, टि.व्ही. च्या आवृत्या, ट्युबचे प्रकार असलं काहीतरी त्यातून शिकवलं गेलं, म्हणजे परिक्षेच्या आदल्या दिवशी आम्हीच वाचून शिकलो.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">मी इलेक्ट्रॉनिक्स इंजिनिअर आहे, हे समजल्यावर अनेकांना वाटू शकतं की, अरे! मग तर यालाच टि.व्ही. दुरुस्त करता यायला हवा होता! आई-वडिलांची तर तशी फार मनापासून अपेक्षा असते, हे पाहून वाईट वाटतं, आणि आता यांना कसं समजवू!? हा एक मोठा प्रश्न पडतो. कारण त्यांना वरुन जरी समजून घ्यायचं असलं, तरी आतून समजूनच घ्यायचं नसतं.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">टि.व्ही. दुरुस्त करणार्‍या काकांनी झटक्यात ४०० रुपये घेतले, तेही मित्राचा मित्र म्हणून! ..असं त्याचं मत होतं. पण मला मात्र त्यांचं काम आवडलं! त्यांनी काही टाईमपास न करता सरळ मुद्याला हात घातला, टि.व्ही. दुरुस्त केला आणि गेले. मी तो टि.व्ही. दुरुस्त करत असताना शेजारीज मांडी घालून बसलो होतो. कधी नव्हे ते आपण इंजिनिअर असल्याचे समाधान काही येत नसतानाही उगाचच माझ्या मनाला स्पर्श करत होते. आय.टि.आय. मध्ये ही जोडाजोडी शिकलो असतो, तर मीही असं घरोघरी टि.व्ही. दुरुस्त करायला जाऊन एका कामाचे भरपूर रुपये मोजले असते. मग मी इंजिनिअर का झालो? बघू! कळेल मला हळूहळू.. आणि एव्हाना मी टि.व्ही. ही बंद केला आहे. आजचा ब्लॉग संपलाय.. तर सुरु करतो परत!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ता.क. : वाय-फाय कनेक्शनची अनेक दिवसांपासून सापडत नसलेली एक वायरही आज सापडली. आता इंटनेटवाल्याला फोन केला की, हे कामही मार्गी लागेल. बाकी ‘कम्प्युटर नेटवर्क’, ‘वायरलेस कम्युनिकेशन’ हे विषयही आम्हाला आभ्यासाला होते, पण त्यातही केवळ नेटवर्क लेअर, स्टँडर्डस्‌, वॅप, डब्लू.एम.एल., वाय-फाय, जी.पी.आर.एस., ब्ल्यू टुथ अशी वरवरचीच बेसिक माहिती होती. त्यामुळे इथेही मी काही करु शकत नाही. पण नेटवर्क्रिंग मध्ये मला रस वाटत आहे. त्याचा एक कोर्स करावा असं मनात आहे.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-9153596873747571172?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-44896355394212512532011-06-07T21:12:00.002+05:302011-06-08T23:31:24.575+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">आ</span>त्ता माझी तब्येत तशी फारशी काही ठिक वाटत नाहीये. थकवा आला आहे, थोडंसं डोकं दुखत आहे. तसं मी त्यासाठी गोळी घेतली आहे. थकव्याचं माहित नाही, पण डोकेदुखी तरी कमी होईलच. इथं मी इतके दिवस फिरकलो नाही, याचं कारण आळस, कंटाळा हे नसून त्यासाठी लागणारा मोकळा वेळ आणि साधनं माझ्याजवळ नव्हती. इंजिनिअरिंग तर आता संपलेलंच आहे. त्याचबरोबर अनेक अनुत्तरीत प्रश्नांना अर्धविराम मिळाला आहे. खूप सारे नवे प्रश्न जीवनाच्या या वळणावर अपेक्षेप्रमाणे माझी वाट पहात बसले होतेच, त्यांच्याशीही आता गाठीभेटी चालू आहेत.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">इंटरनेट बंद झालं म्हणून इंटरनेट वाल्याला बोलावलं, की तो काहीतरी खुडबुड करुन जातो. इंटरनेट तर चालू होतं, पण घरातलं वाय-फाय कनेक्शन बंद होतं. दुहेरी वाहतूक एका मार्गाने सुरु होते आणि मग सतत ट्रॅफिक जॅम मध्ये वाट पहात, वाट लावून घेत, वाट शोधवी लागते. देश काय नी घर काय!? हे नव्याने निर्माण होणारे प्रश्न सहन करता येतील तितके दिवस सहन केले जातात! या प्रक्रियेत अनेक दिवस, महिने निघून गेल्यानंतर एक दिवस गैरसोयीच्या रेट्यापुढे नमत प्रश्न मार्गी लावण्यासाठी काही हालचाली केल्या जातात.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-fbYgLN5TU88/Te5GfRflQTI/AAAAAAAABtc/iUGdejEgF2o/s1600/%25E0%25A4%25AA%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25A4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="281" src="http://3.bp.blogspot.com/-fbYgLN5TU88/Te5GfRflQTI/AAAAAAAABtc/iUGdejEgF2o/s320/%25E0%25A4%25AA%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25A4.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"></td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">आता पर्वादिवशी घरात यु.पी.एस. इन्व्हर्टर बसवला. त्यासाठी घरातलं वायरिंगचं कनेक्शन करणार्‍या मूर्ख माणसाने काय केलं काय माहित! काल लाईट गेली आणि लोड येऊन टि.व्ही. बंद पडला. आता हा टि.व्ही. चा प्रश्नही काही लवकर मार्गी लागेल असं दिसत नाही. पण त्यामुळे घरात शांतता तरी निर्माण झाली आहेच! टि.व्ही. गेल्याचं मला ना दुःख ना सुख.. पण टि.व्ही. बद्दल वैयक्तिकरित्या हलकंस मनात वाईट वाटतं! अशा या बेजबाबदार कामाची जबाबदारी आता कोण घेणार? टि.व्ही चा भुर्दंड! वरुन परत वायरिंगवाल्याला बोलवा.. सगळा खर्चच खर्च!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">खर्चावरुन लक्षात येतं ते आपण काहीही कमवत नसून, आई, वडिल कष्ट करुन आता दमत चालले आहेत. या गोष्टीचं टेन्शन जरी नसलं, तरी कर्तव्याच्या, जबाबदारीच्या मानसिक ओझ्याने मात्र माझं मन व्यापलेलं आहेच. सध्याची माझी दिवसाची कमाई २५ रुपये अशी अत्यंत हास्यास्पद असून, त्या कमाईचं समाधान एकच की ती मला पूर्वाश्रमीच्या कष्टावर मिळत राहते. अशाप्रकारे मागील वर्षात विशेष काहीच काम न करता मला १५००० रुपये मिळाले. पण त्यात काय होणार? इतकं मी कमीत कमी वर्षाला नव्हे तर महिन्याला कमवायला हवं! मोबाईल हवा आहे, लॅपटॉप हवा आहे, घर हवं आहे, जमिन हवी आहे! आणि कशात काय नी काय! थोडक्यात काय! तर काहीतरी करुन दाखवण्याचा रेटा आता वाढत असून, त्यासाठी मला लवकरात लवकर बाहेर पडून काही करायला हवं.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4489635539421251253?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-56729131753901587592011-01-18T00:48:00.005+05:302011-01-21T02:25:32.090+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">खि</span>डकीतून एक अतिशय सुंदर पतंग पाहिला, तारांमध्ये अडकलेला, त्याची दोरी लोंबकळत होती, जशी एखाद्या हाताची प्रतिक्षा करत आहे. मला माझ्या मनाला समजवावं लागलं की, तो पतंग जीवंत नाही! पण तरीही त्याची प्रसन्नता आणि सुंदरता पाहून माझं सहज मन ही गोष्ट मानायला तयार होत नव्हतं. मनात एक असाही विचार आला, ज्या मुलाचा हा पतंग अडकला असेल, तो मनातून रुसला असेल ना! कदाचीत नशिबावर! दोघांच्याही! हळहळला असेल. मला उंच उडणारा पतंग फार आवडतो. आपल्यापासून दूर, अंतराची जाणिव करुन देत दिसणारा, शांत, स्थिर हालचाल करणारा, स्थितप्रज्ञ, येणार्‍या संकटास तोंड देण्यास सज्ज असणारा! जीवन, धिरोदात्त माणसासारखा!</div><div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div><div style="text-align: justify;">कोणीतरी उंच पतंग उडवावा! आणि तो मी पहात रहावा. हरवून जाऊन. मला उंच पतंग उडवता आला नाही. तो तारांमध्ये अडकेल! मग भावाने तो उडवून द्यावा आणि मी केवळ दोरी पकडावी. कटलेले पतंग अनेकदा दूरुन उडत माझ्या अंगणात येऊन पडायचे. कधी त्यांना घ्यायला कोणीच यायचं नाही, तर कधी उनाड पोरांची टोळी त्याचा वास घेत दारापर्यंत येऊन पोहचायची. सुदूर आकाशातून वार्‍याच्या प्रवाहातून जमिनीवर उतरणारा पतंग! एक पतंग केवळ माझ्यासाठी खाली आला. त्याच्या मागे कोणीही नव्हतं. तो कुठून आला हे जसं माहित नव्हतं, तसंच तो खाली आला हे देखील कोणाला माहित नव्हतं. दूरुन आला असावा. असाच माझ्या अंगणात उतरला.&nbsp;</div></div><div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div><div style="text-align: justify;">पतंग विकत घ्यायला देखील मला खूप आवडायचं! सुंदर सुंदर पतंग! माझा भाऊ पतंगाचा दोरा अधिक मजबूत व्हावा म्हणून एका मैदानात मित्राबरोबर त्याला काचेच्या कशल्याश्या मिश्रणाचा लेप द्यायचा. मजबूत मांजा! मग पतंगाला दोरा बांधणे! त्यासाठीही काही नियम असतात, अतंर सोडणे इ. ‘सुत्र’ म्हटलं की नियम हे येणारच! ‘चक्री’ पकडणं माझं आवडतं काम! पण तशी संधी मला क्वचितच मिळाली असेल. आता हे सर्व शब्द विसरु पहात आहेत. त्यासाठी भावाकडं जावं लागेल.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TTSVaBgN6jI/AAAAAAAABow/DrJMS9J8KDM/s1600/%25E0%25A4%25AA%25E0%25A4%25A4%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%2597.GIF" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TTSVaBgN6jI/AAAAAAAABow/DrJMS9J8KDM/s320/%25E0%25A4%25AA%25E0%25A4%25A4%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%2597.GIF" width="277" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div><div style="text-align: justify;">पतंग! मनाला आपल्याबरोबर दूर घेऊन जाणारा.. प्रत्येकाच्या भावविश्वात आपलं स्थान निर्माण करणारा.. कारण!? माणसाचं जीवनही या पतंगासारखंच! अडकणारं आणि उडणारं!</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-5672913175390158759?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-37901734091071431162011-01-13T14:08:00.001+05:302011-01-13T14:10:57.028+05:30<span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">क</span>धीकधी आपलं अस्तित्त्व हे स्वतःसाठी आणि दुसर्‍यासाठी सुसह्य नाहीये, असं जाणवू लागतं, तेंव्हा या जगातून, जीवनातून ‘अदृष्य’ होऊन जावंसं वाटतं. ‘मरावंसं’ वाटतं, असं मुद्दाम म्हणत नाहीये, कारण त्या शब्दात यातना आहेत. मला स्वतःसहीत कोणालाही यातना द्यायच्या नाहीयेत ..कारण हाच तर निघून जाण्यामागील खरा उद्देश आहे.. मला मरताना त्रास होत असेल आणि माझ्यामागे कोणी रडत असेल, तर ते आजिबात आवडणार नाही.. या जीवनातून असं निघून जायचं आहे, जसं ‘माझं’ कधी अस्तित्त्वच नव्हतं. मी फार निराश झालो आहे, असं नाही.. पण भावनांचा हा खेळ खेळून कदाचीत मी थकलो आहे. म्हणूनच हा खेळ कधीतरी, कुठेतरी सोडावा, असं सहजच या दुखर्‍या, विसावत्या मनाला वाटू लागतं..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TS63ualKThI/AAAAAAAABmY/Q7LzE3MyGTE/s1600/%25E0%25A4%2585%25E0%25A4%25B6%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B0%25E0%25A5%2582.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="281" src="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TS63ualKThI/AAAAAAAABmY/Q7LzE3MyGTE/s320/%25E0%25A4%2585%25E0%25A4%25B6%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B0%25E0%25A5%2582.gif" width="320" /></a></div><br />एखादी गोष्ट आपल्याकडे नसते, तोपर्यंतच आपल्याला त्या गोष्टीची किंमत असते. मी माझ्या एका कवितेत लिहिलं आहे,<br /><blockquote style="text-align: center;"><blockquote>अश्रूंची किंमत माझ्यासाठी&nbsp;</blockquote></blockquote><blockquote style="text-align: center;"><blockquote>होती खुप काही&nbsp;</blockquote></blockquote><blockquote style="text-align: center;"><blockquote>‘जोपर्यंत मी स्वतः&nbsp;</blockquote></blockquote><blockquote style="text-align: center;"><blockquote>कधी रडलो नाही’&nbsp;</blockquote></blockquote>आजकाल कोणी रडताना पाहिलं, तरी ते फारसं मनाला लावून घ्यावंसं वाटत नाही. लहानपणी माझ्यामुळे कोणी रडू लागलं, तर ते माझ्यासाठी असं असायचं, जसं की मी केलेलं एक ‘महापाप’! आजमात्र माझ्यामुळे कोणी रडत असेल, तर त्याकडे फारसं लक्ष द्यावंसं वाटत नाही.. कारण रडणं काय असतं!? हे कदाचीत मला आता माहित झालं आहे.. याचा अर्थ असा नाहीये की, त्याच्या संवेदना माझ्यापर्यंत पोहचत नाहीत! फक्त इतकंच! की, जीवन आता इतकंही ‘नवीन’ राहिलेलं नाहीये की, कशाचंच ‘आश्चर्य’ व्यक्त करावं! सर्व संवेदनांना उत्तरं द्यायची आहेत, पण काहीही न दाखवता, काहीही न समजता, शांतपणे, वर सांगितलं ना! तसं ‘अदृष्य’ होऊन..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3790173409107143116?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-85974680778093107012011-01-06T22:07:00.000+05:302011-01-06T22:07:20.866+05:30<span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">आ</span>जचा दिवस तसा निरर्थकच म्हणावा लागेल. असे दिवस माझ्या मनाला मोठी हुरहुर लावून जातात. स्वप्नांच्या दिशेनं काहीही नवं घेऊन न येता, आपण काळात पुढे आलो आहोत, ही जाणिवच मूळात माझ्या मनाला रुचत नाही. हेऽ ना! एखादा चेंडू नुसता आडवून त्यावर कोणतीही धाव न घेण्यासारखं आहे! आज मैदानावर भारतीय संघ जे करत आहे, त्याच दिशेने माझा प्रवासही सुरु आहे. नुसतेच चेंडू खेळत राहून वेळ घालवायचा, आणि जीवनरुपी सामना ड्रॉ करुन टाकायचा. <br /><br />शीतनिद्रा घेणार्‍या प्राण्यांसारखी कला माणसाला नैसर्गिकरित्या अवगत असायला हवी होती. म्हणजे जेंव्हा वेळ वाया जात आहे असं वाटेल, तेंव्हा शीतनिद्रा घेऊन टाकायची आणि काही करण्यासारखं निर्माण झालं की, या निद्रेतून जागं व्हायचं! याने काय होईल? एक तर वय वाढणार नाही आणि दुसरं वेळही वाया जाणार नाही! दूर भविष्यात जेंव्हा लांबचे अंतराळ प्रवास करावे लागतील, तेंव्हा माणूस या गोष्टीचा कृत्रिमरीत्या उपयोग करुन घेईलच!<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TSXq5b75g7I/AAAAAAAABlU/zHrzbq-PjUM/s1600/%25E0%25A4%25B5%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%25B3.gif" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="191" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TSXq5b75g7I/AAAAAAAABlU/zHrzbq-PjUM/s200/%25E0%25A4%25B5%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%25B3.gif" width="200" /></a>पण आजच्या घडीला कितीही म्हटलं तरी हातात असलेल्या वेळेचं काय करायचं? हे सर्वस्वी आपल्या मनाच्या प्रवाहावर अवलंबून आहे. कारण करण्यासारखं काही नाही म्हणून वेळ वाया जातोय, असं म्हणणंही बरोबर वाटत नाही. या जगात करण्यासारखं इतकं काही आहे की, संबंध आयुष्य २४ तास सतत काहीतरी करत राहिलं तरी माणसाला ते पुरणार नाही. दुसर्‍या बाजूस मानव हा यंत्रमानव नाही, हे देखील तितकंच खरं आहे. विचार, भावभावना, आवडी-निवडी या सर्वांना सांभाळत, आपण एका निरर्थक, नश्वर जगात जगत आहोत, या जाणिवेनिशी तो जीवनभर काही कर्म करत राहतो हेही नसे थोडके! <br /><br />वेळ वाया घालवायची प्रवृत्ती केवळ माणसातच पाहण्यात येते असं नसून ‘सिंह’ हा देखील दिवसातील कित्येक तास आराम करण्य़ात घालवतो. यावरुन ‘वेळ वाया घालवणं’ ही एक नैसर्गिक प्रवृत्ती आहे, असं दिसून येतं. एकंदरीत सजीवांच्या सॉफ्टवेअर मध्येच सृष्टि निर्मात्याने वेळ वाया घालवायचं प्रोग्रॅमिंग करुन ठेवलं आहे, असं म्हणायला हरकत नाही. शेवटी ‘वेळ वाया घालवणं’ म्हणजे नक्की काय? हा देखील एक तार्किक प्रश्न आहे! कारण जीवनात कितीही काही केलं तरी अंती उरतं ते शून्य!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-8597468077809310701?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-9854128170660819352011-01-05T13:20:00.005+05:302011-01-06T09:09:50.408+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TSQh9JV8GuI/AAAAAAAABlE/c_PEX_PrFZU/s1600/%25E0%25A4%25AA%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25B5%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B8.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TSQh9JV8GuI/AAAAAAAABlE/c_PEX_PrFZU/s1600/%25E0%25A4%25AA%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25B5%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B8.jpg" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">आ</span>दल्या दिवशी सकाळी लवकर ऊठून आवराआवरी करुन १० वाजताची ‘शिवनेरी’ पकडायचं ठरवलेलं, पण प्रत्यक्षात घरातून निघायलाच ११ वाजले आणि त्यानंतर तिकिट मिळून मुंबईच्या दिशेने कुच करायला १ वाजून गेले. मी पहिल्यांदाच मुंबईला जात असल्याने माझा भाऊ या प्रवासात माझ्या बरोबर असणार होता. आम्हा दोघांना गाडीत अगदी शेवटची जागा मिळाली. ताई नुकतीच तिकडे राहयला गेली असल्याने तिच्या घरीच आदल्या दिवशी आमचा मुक्काम होणार होता. याने दोन गोष्टी साध्य होणार होत्या, एक तर तिचं नवं घर पाहणं आणि दुसरं म्हणजे दुसर्‍या दिवशी स्टुडिओत जायला निवांत वेळ मिळणार होता. एक तिर से दो नशाने!<br /><br />मुंबईस पहिल्यांदाच जात असल्याने (आणि तेही पहिलं बक्षिस स्विकारण्यास!) मला या प्रवासाचं मनाच्या कोपर्‍यात कुठेतरी हलकंसं समाधान वाटत होतं. प्रवासाचे काही तास कधी निघून गेले! ते समजलंच नाही आणि शेवटी आम्हाला उतरायचं होतं तो स्टॉप आला! दोघांनाही हा प्रवास नवा असल्याने भावाने ड्रायव्हरला ‘स्टॉप आला की सांगा!’ म्हणून सांगितलं होतं. तरीही स्टॉप येईपर्यंत आपण आता कुठपर्यंत पोहचलो आहोत!? हे पाहण्यासाठी माझी जागृत नजरेने सतत खिडकीबाहेर चाचपणी चालू होती. ड्रायव्हरने ‘स्टॉप आल्याचे’ कळवताच त्या हेलकावे खाणार्‍या गाडीत सॅक सावरत मी झटपट मागच्या सिट पासून पुढच्या दरवाज्यापर्यंत आलो आणि गाडीतून खाली उतरलो. एव्हाना भाऊ माझ्या मागे येतच असेल हे मी गृहित धरलं होतं. पण खाली उतरून काही पावलं चालतोय तोच ड्रायव्हर गाडीचा दरवाजा बंद करुन गाडी वळवू लागला! मला काही समजलंच नाही. अशावेळी दोन-चार सेकंद वाट पाहणं हे देखील आश्चर्यचकीत करुन जातं! इतक्यात भाऊ खाली उतरला! आम्हा दोघांनाही या प्रसंगाची मोठी गंमत वाटली. त्यानंतर रिक्षा करुन आम्ही दोघे ताईच्या घरी गेलो. घरी गेल्यानंतर थोडासा विसावा घेतला. रात्री जीजू घरी आले. माझे जीजू म्हणजे समजूतदारपणाचे एक प्रेरणादायी आदर्श व्यक्तिमत्त्वच! मला त्यांच्याकडून खुप काही शिकण्यासारखं आहे. ताईची तब्येत बरी नसल्याने संध्याकाळी आम्ही सर्वजण बाहेर जेवायला गेलो. छान वेळ गेला!<br /><br />दुसर्‍या दिवशी पहाटे मला लवकर जाग आली, पण मग ऊठून करणार काय!? म्हणून अर्धवट झोपून राहिलो. त्यावेळी स्पर्धेचा विचार माझ्या मनात अजिबात येत नव्हता. पण झोपही येत नव्हती. कदाचीत उजडणार्‍या दिवसातूनच निर्माण झालेलं, पण त्यानंतर दुसरीकडे वळलेलं कसलंतरी अनामिक दडपण माझ्यावर होतं. सकाळी ऊठल्यानंतर आवराआवरी केली ..पोहे खाण्यास मात्र तसा बराच वेळ लागला. एक तर इतक्या सकाळी खायची सवय नाही, त्यातून दडपण! समोर जाऊन कॅमेरॅसमोर बोलायचं काय!? यासाठी मी दोन-तीन ओळींची बरीच तयारी केली होती. पण प्रत्यक्षात ऐन वेळी मी मनात येईल ते बोलायचं ठरवलं! शेवटी मी काय बोललो!? ते आता मलाच आठवत नाही!<br /><br />मुंबईचा लोकल प्रवास मी पहिल्यांदाच केला. रविवार असूनही लोकलला गर्दी होती. पण आम्ही फस्ट क्लास मध्ये बसलेलो असल्याने त्या डब्यात काहीच गर्दी नव्हती. शेजारील डब्यात मात्र प्रचंड गर्दी दिसत होती. मुंबईचा अरबी समुद्र पहात असताना नकळत माझे हात जोडले गेले. लहानपणापासून ऐकलेलं भव्यदिव्य ते सर्व काही हेच का!? म्हणून मी आसपासचा परिसर डोळ्यात साठवत होतो. मुंबईची मला अत्यंत आवडलेली आणखी एक गोष्ट म्हणजे इथे दुचाकींची अजिबात गर्दी नाही. दुचाकींवर बंदी घातली आहे का!? इतक्या आश्चर्यकारक प्रमाणात तिथे दुचाकी दिसत होत्या. दुचाकींच्या सागरात वाहणार्‍या पुण्याला मेट्रोची आणि एकंदरीत ट्रांसपोर्टेशन सुधारण्याची कित्ती गरज आहे! याची प्राकर्षाने जाणीव मला मुंबईत आल्यानंतर झाली. जीजूंनी आम्हाला स्टुडिओपर्यंत सोडले आणि त्यानंतर ते आपल्या कामाला निघून गेलो. आम्ही अगदी वेळेवर पोहचलो होतो. वेटिंग रुममध्ये शिरलो त्यावेळी माझ्यावर पराकोटीचं दडपण आलं होतं. काही वेळानंतर प्रसन्न आले आणि त्यांनी लवकरच शुटिंग सुरु होईल, आपण कँटिनमध्ये बसणार असल्याचं सांगितलं. कँटिनमध्ये बसल्यानंतर हळूहळू सर्व ब्लॉगर्सच्या ओळखी होऊन गप्पा जशा रंगत गेल्या, तसं माझ्यावरील दडपणही नाहीसं होत गेलं. परिक्षक आले, त्यांना स्पर्धकांनी आपल्या शंका विचारल्या. प्रत्येकाने आपापल्या ब्लॉगची ओळख करुन दिली. सर्व ब्लॉगर्स स्वभावाने खूपच चांगले आहेत. मी त्यांना या निमित्ताने भेटू शकलो, माझ्या आयुष्यात एक अविस्मरणिय प्रसंग जोडला गेला, हे माझं भाग्यच आहे, असं मला वाटतं. मला त्या सर्वांशी भविष्यात भेटायला, चर्चा करायला, मनमोकळ्या गप्पा मारायला नक्कीच आवडेल.<br /><br />परिक्षक माधव शिरवळकर यांनी माझ्या ब्लॉगचं आवर्जून दोन-तीन वेळा, अगदी निरोप घेतानाही कौतुक केलं! तसेच लीना मेहेंदळे यांनी माझा ब्लॉग पाहता क्षणीच आवडल्याचं सांगितलं. इतर सहकारी ब्लॉगर्सनीही मला भरपूर प्रोत्साहीत केलं. या सर्वांचे हृदयापासून आभार! तिथलं विनम्र वातावारण भारावून टाकणारं होतं आणि याबद्दल प्रसन्न जोशी यांचेही अगदी खास अनेकानेक आभार! तिथला स्टुडिओ मला पाहता आला, ज्यांना मी टि.व्ही. वर पाहायचो त्यांना प्रत्यक्ष पाहता आलं! यानिमित्ताने तीही आपल्यासारखीच सर्वसामान्य माणसं असल्याची नव्याने जवळून जाणिव झाली.<br /><br />शेवटी कार्यक्रम संपला! निघताना सर्वांनी फोटो काढले, प्रसन्न जोशी यांच्याशी हास्तांदोलन केले, दुपारचे साडेतीन वाजलेले.. जेवण नसल्याने मी दमलो होतो. जीजूंनी आम्हाला पिक अप केले, एका हॉटेल मध्ये पाव-भाजी खाल्ली आणि मग मरिन ड्राईव्ह, गेट वे ऑफ इंडिया, ताजमहाल हॉटेल इ. मुंबईतील काही प्रसिद्ध ठिकाणं पहायची ईच्छाही पूर्ण करुन घेतली. तिथून परत ताईच्या घरी आलो. आणि मध्यरात्री प्रत्यक्ष घरी पोहचलो. तिथलं भारावलेलं वातावरण अजूनही माझ्या मनावर कायम होतं, काहीतरी खास सोडून आल्याची जाणिवही मागे उरली होती, आणि गतीतून पुन्हा एकदा रोजच्या मंद गतीत उतरल्याची चाहूलही लागली होती.<br /><br />अवांतर : 2know.in ची सुरुवात १० जानेवारीला झाली आणि साधारण २० जानेवारीला आईने आणि मी मागच्या वर्षीचा ‘ब्लॉग माझा’ स्पर्धेचा कार्यक्रम यु-ट्युब वर पाहिला. त्यावेळीच मी तिला अगदी निःसंशयपणे उत्साहाने सांगितलं होतं की, ‘पुढच्या वेळी मला ‘स्टार माझा’ वर जावंच लागणार! त्याला पर्याय नाही!’ आता आपण याला ‘गर्व’ म्हणाल की, ‘आत्मविश्वास’ हे आपल्या स्वतःच्या तत्वज्ञानावर अवलंबून आहे. पण माझ्या मते हा माझा माझ्या कामावर असलेला विश्वास होता. त्यानंतर मित्रालाही मी ही गोष्ट स्पर्धेची घोषणा होण्याआधीच फार पूर्वी सांगून टाकली होती. त्याला तेव्हा हे खरं वाटलं नव्हतं, पण आता त्यालाही ते पटलं आहे.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-985412817066081935?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-36141200379453115802011-01-05T00:42:00.003+05:302011-01-05T12:25:14.988+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TSNpCNbyrAI/AAAAAAAABk8/4MgspQ1kyVQ/s1600/%25E0%25A4%2589%25E0%25A4%25A6%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B8.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="160" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TSNpCNbyrAI/AAAAAAAABk8/4MgspQ1kyVQ/s200/%25E0%25A4%2589%25E0%25A4%25A6%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B8.jpg" width="200" /></a></div><span style="font-size: large;">मा</span>झ्या जीवनात एक अशी गोष्ट आहे, जिचा नुसता विचार केला तरी ती मला प्रचंड प्रमाणात खुपते. ही गोष्ट कितीही खुपते म्हटलं तरी इथे ‘गुप्ते’ नसल्याने आपण आपलं ‘गुपीतावरच’ काम भागवूयात! अर्थात, काय खुपते? त्याचं रडगाणं मी काही इथे गात बसणार नाही. केवळ हे या इथे लिहिण्यास कारण की, आज दुपारी मोठ्या तयारी निशी उत्साहाने एक इंग्रजी लेख लिहिण्यास घेतला आणि अचानक ही खुपणारी गोष्ट पुनःश्च मला आपल्या आगमनाची नांदी देऊन गेली. मग काय!? ठेवला लॅपटॉप बाजूला आणि निवांत पडिक पडून झोपी गेलो. ही खुपणारी गोष्ट माझ्या कार्यक्षमतेची पार वाट लावून टाकते. सर्व काही कळत असून आत्तापर्यंत तरी काही वळलेलं नाही. <br /><br />काल सकाळी माझं माझ्या कामावर अचानक इतकं प्रेम जडलेलं की, आयुष्यात आता मला कोणा साथीदाराची गरज नाही असं वाटू लागलं. आत्ता आहे तसंच जगत राहावं! सकाळी ८ ते रात्री १-२ वाजेपर्यंत टि.व्ही पहात, सर्फिंग करत, ऑनलाईन गेम खेळत, खात पित, अधुनमधून दिवसभर काम करत राहायचं! आणि वाटलंच तर दिवसभराचा एक फेरफटका मारुन यायचं! अर्थात हे प्रेम आता ओसरुन नेहमीच्या पातळीला आलेलं आहे. १५ तारखेनंतर मला लिहिण्यास इतका वेळ मिळणार नसून त्यानंतर काही महिने मी दुसर्‍या कामात दिवसभर व्यस्त असणार आहे.<br /><br />दुपारी झोपणं शक्यतो मला आवडत नाही. कारण मग डोकं जड होणे वगैरे प्रकार होऊ लागतात. तरीही कधीकधी मी दुपारची झोप घेतो. पण अलिकडे काय होतं काय माहित!? दुपारी झोपलं की बरोब्बर फोन व्हायब्रेशनवर बाजू लागतो. फोन जवळच ठेवत असल्याने इतकं कारणही झोपेतून उठण्यासाठी पुरेसं होतं. झोप उडाल्याचा वैताग, राग मात्र मला येत नाही, उलट हलकंसं समाधान वाटतं. त्याचं कारणही मी वर सांगितलंच आहे. काल दुपारी झोपलो असताना मित्राचा मला फोन आला. पहिलीपासून कॉलेज पर्यंत आम्ही एका वर्गात! काही वर्षांपूर्वी बालिशपणातून आम्ही अबोला धरलेला, पण आता ऐकमेकांना हाय-हॅलो करण्याइतपत समजूतदार तर आम्ही झालेलोच आहोत. त्याच्या अशा अचानक आलेल्या फोनचे मला जरासे आश्चर्य आणि समाधान वाटले. या फोनचं वैशिष्ट्य म्हणजे त्याने मला MPSC परिक्षेचा फॉर्म भरण्याची बोलताबोलता आठवण करुन दिली. आणि फॉर्म भरण्यासाठी १० ही शेवटची तारिख असल्याचं सांगितलं! काय माहित का!? पण मी ही गांभिर्याने घ्यायची गोष्ट इतके दिवस हलक्यातच घेत होतो. मला MPSC सारख्या स्पर्धा परिक्षांची खूप खूप आवड आहे. मी त्यात स्पेशालिस्ट आहे आणि या वर्षीची ही फॉर्म भरायची तारीख हुकली असती, तर माझ्या मनाला मोठी रुखरुख लागून राहिली असती. त्याबद्दल त्याच्या फोनचे आभारच मानावे लागतील. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>ज्यांचे sms आले की मला छान वाटायचं, आज त्यांचे sms आले तरी काही वाटलं नाही. किंवा मला वाटूनच घ्यायचं नाहीये. कारण मला माहित आहे की, तो केवळ आभास आहे. पण माझा प्रतिसाद येत नाही हे पाहून ते मला sms करायचं बंद करतील. आणि मग नेहमीप्रमाणे मला आत्ता येत असलेल्या sms ची किंमत जाणवेल! किंवा जाणवणारही नाही! काय माहित!? सारं काही मनाच्या लाटेवर अवलंबून आहे. जाऊ दे! उद्या सगळ्यांना एक-एक sms करुनच टाकतो!<br /><br />ता.क. : ललित लेखन करणं कित्ती सोपं आहे! काल एक तांत्रिक लेख आभ्यास करुन लिहायला मला अडीच तास लागले आणि आजचा हा लेख व्यवस्थित लिहून पब्लिश करायला लागली केवळ ३० मिनिटं! ललित लेखनाचा ब्लॉग चालवणं ही एक चिल्लर आणि क्षुल्लक गोष्ट आहे! यात ‘खास लेखासाठी’ आभ्यास करुन लिहिण्यासारखं फार कमी असतं. देवाने प्रतिभेची जन्मतःच जी देणगी दिलेली असते, त्याला रोजच्या अनुभवाची फोडणी दिली की संपलं! सारं काही विचारांच्या प्रवाहावर सोडून द्यायचं! त्यात काही एक विशेष नाही! पण लेलित लेखन करणारे अनेक ‘मराठी ब्लॉगर’ तांत्रिक लेखनाला कमी प्रतीचे समजतात हे विशेष! इंग्रजीत असा भेदभाव दिसून न येता उलट तांत्रिक ब्लॉगच शेवटी इंटरनेटवर सर्वत्र ‘भाव’ खाऊन जातात!<br /><br />ताजी नोंद : वरील परिच्छेदातील ‘ललित लेखनाचा ब्लॉग चालवणं ही एक चिल्लर व क्षुल्लक गोष्ट आहे’, हे विधान चुकीचे असल्याचे मान्य करुन ते मी आनंदाने मागे घेत आहे. या विधानामुळे कोणी दुखावले गेल्यास मला माफ करावे ही विनंती! ‘ललित लेखन हे तुलनेनं कमी कष्टाचं आणि कमी वेळ घेणारं आहे’ इतकंच मी म्हणायला हवं होतं. आणि तेही का!? त्याचं कारणही वरील परिच्छेदातच दिलेलं आहे.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3614120037945311580?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-6378805171945508072010-12-31T15:07:00.006+05:302010-12-31T15:28:20.171+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TR2ftWYpheI/AAAAAAAABjw/3hClMdoKRJw/s1600/%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%2585%25E0%25A4%25B2%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%25A1%25E0%25A4%25B0.gif" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TR2ftWYpheI/AAAAAAAABjw/3hClMdoKRJw/s200/%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%2585%25E0%25A4%25B2%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%25A1%25E0%25A4%25B0.gif" width="132" /></a><span style="font-size: large;">२</span>००९ सालच्या मध्यात मला ऑनलाईन कॅलेंडर तयार करुन ते प्रिंट करायचा शोध लागला. माझा एक त्यातल्या त्यात बरा फोटो मी त्या कॅलेंडर टुलमध्ये टाकला आणि २०१० सालचे मस्तपैकी एक कॅलेंडर तयार केले. एकाच पानावर सर्व बारा महिने आणि शेजारी तो फोटो असे ते कॅलेंडर होते. नाहीतरी १२ पानं प्रिंट करुन कशाला बिनकामाची शाई वाया घालवा!? असे हे २०१० सालचे कॅलेंडर प्रिंट करुन मी मोठ्या कौतुकाने स्वयंपाक खोलीच्या एका खिडकीशेजारी चिकटपट्टीने चिकटवून दिले. पण २०१० साल येण्यास अजून सहा महिने बाकी होते. आणि म्हणून याच सहा महिन्यांच्या जोरावर ‘२०१० साली मी मोठं यश मिळवेन’, असं म्हणायची एक फुकट संधी मला प्राप्त झाली. या म्हणण्याला उर्जा मिळत होती, ती मी त्यावेळी लिहित असलेल्या एका पुस्तकाच्या जोरावर! एका वेगळ्या विषयावर तीन महिन्यात मोठ्या कष्टाने २०० पानी वही भरवल्यानंतर मी त्याबाबत काय निर्णय घेतला असेल!? तर ते पुस्तक मी २०१० सालच्या यादीतून रद्दबातल करुन टाकलं. एव्हाना बघताबघता २०१० साल सुरु झाले होते. मग म्हटलं आधी छापलेलं कवितेचं पुस्तकच या साली पुन्हा एकदा व्यवस्थित सुधारणा करुन आणि नवीन कवितांची भर घालून छापूयात.. पण आर्थिक, मानसिक, वेळ अशा अनेक आघाड्यांवर ही कल्पना देखील मागे पडत गेली.. ती राहिलीच..!<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TR2lUK6JeaI/AAAAAAAABj0/Jwmw6gXfeq4/s1600/%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%2585%25E0%25A4%25B2%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%25A1%25E0%25A4%25B0.gif" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="143" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TR2lUK6JeaI/AAAAAAAABj0/Jwmw6gXfeq4/s200/%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%2585%25E0%25A4%25B2%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%25A1%25E0%25A4%25B0.gif" width="200" /></a>एव्हाना २०१० सालचे दिवसांमागून दिवस, महिन्यांमागून महिने जाऊ लागले. कॅलेंडरचा पांढरा शुभ्र कागद आता पिवळा पडला, चिकटपट्या जागोजागी निघू लागल्या, तरीही कशात काही नाही. कॅलेंडरवरील माझा फोटो आणि एकंदरीत कॅलेंडर आईला खूप आवडलेलं, हे जसं काही प्रत्येकाच्या घरी आधिपासूनच ठरलेलं असतं.. पण मध्यंतरी ताई घरी आली तेंव्हा म्हणाली, ‘कसला फोटो लावला आहेस! अंधळा वाटतोयस तो गॉगल घालून..’ हेही जसं काही प्रत्येकाच्या घरी ठरलेलं असतं! पण तिच्या या शब्दांनी माझं मनोधैर्य अजिबात खच्ची होऊ न देता, मी माझ्या कॅलेंडरचं आणि पर्यायाने फोटोचं स्थान त्या भिंतीवर अबाधित राखलं.<br /><br />आता २०१० चा नोव्हेंबर महिना संपत आला, डिसेंबरची चाहूल लागली, नेहमीप्रमाणे माझे हवेतले शब्द हवेतच विरुन गेले असं मला वाटत होतं.. इतक्यात ‘ब्लॉग माझा’ स्पर्धेचा निकाल लागला, विजेत्यांमध्ये माझा समावेश होऊन सर्वांना माझी आणि माझ्या ब्लॉगची ओळख झाली. २०१० सालच्या अगदी अखेरीस २६ डिसेंबरला मला स्टार माझा च्या स्टुडिओत जायची संधी मिळाली. सरतेशेवटी ते कॅलेंडर भिंतीवर लावत असताना जे काही मनात होतं, ते काही प्रमाणात का होईना प्रत्यक्षात उतरलं, असं म्हणायला हरकत नाही. काहीच नसण्यापेक्षा काहीतरी असणं नेहमीच चांगलं. जे मिळेल त्याला ‘हेही नसे थोडके’ म्हणयाचं आणि पुढे चलायचं.. सगळ्यांना नवीन वर्षाच्या शुभेच्छा! २०११ साल आपणा सर्वांना परमानंदची अनुभुती देणारं असावं! हीच ईश्वरचरणी प्रार्थना!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-637880517194550807?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-38920193639095084712010-12-30T09:20:00.002+05:302010-12-30T12:12:02.683+05:30<span style="font-size: large;">ज्या</span> भाषेत मी ५०० तास काम केलं ती भाषा मला दिवसाला ५ रुपये कमवून देऊ शकत नाही. अशावेळी ही भाषा जागतिकीकरणाच्या स्पर्धेत टिकेल असे आपणास वाटते का? तरीही मी हे काम करत आहे, कारण ती माझी आवड आहे. हे सारं काही उपाशी पोटी युद्ध लढण्यासाखं आहे. कौतुकाने आणि आवडीने पोट भरत नसून, त्यासाठी पैसे कमवावे लागतात हे जीवनातलं सत्य आहे. योग्य त्या आर्थिक पाठबळाशिवाय कोणत्याही गोष्टीचा विकास एका विशिष्ट मर्यादेपलिकडे होऊच शकत नाही. आजच्या परिस्थितीत बदल करण्याबाबत वेळीच पावलं उचलली गेली नाहीत, तर भावनांना हात घालून मराठीला कितीही जपायचा प्रयत्न केला, तरी पुढील शतकात मराठीचा मोठा र्‍हास झालेला असेल आणि भाषेची आवड असलेल्या लोकांपर्यंतच ती मर्यादित राहिलेली असेल, हे सांगण्य़ास कोणी तज्ञ असण्याची गरज नाही.<br /><br />आपल्या एका विशष्ट भाषेला जपणे हे सजिव प्राण्याचे जीवन उद्दीष्ट नसून, भौतिकतेतून आत्मिक समाधान मिळवणे ही सजिवाची सहज प्रवृत्ती दिसून येते. मानव हा विचार करु शकणारा प्राणी असल्याने तोच फक्त अंतरंगातून आत्मिक चैतन्य प्राप्त करु शकतो. पण ही गोष्टही केवळ काही अपवादात्मक माणसांनाच जमू शकते. बाकी जगातील सर्व माणसं भौतिकतेतून सुख मिळवण्यावरच विश्वास ठेवतात. आणि यात काही वाईट किंवा चुक नसून, आपण ज्या विश्वात रहात आहोत, त्या विश्वाच्या नियमांचे निर्बंध त्यांना असं वागण्यास भाग पाडतात.<br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TRwBWYErF5I/AAAAAAAABhw/UmsdaTJ3s0U/s1600/%25E0%25A4%25AE%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25A0%25E0%25A5%2580+%25E0%25A4%25AA%25E0%25A5%2588%25E0%25A4%25B8%25E0%25A4%25BE.png" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="141" src="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TRwBWYErF5I/AAAAAAAABhw/UmsdaTJ3s0U/s200/%25E0%25A4%25AE%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25A0%25E0%25A5%2580+%25E0%25A4%25AA%25E0%25A5%2588%25E0%25A4%25B8%25E0%25A4%25BE.png" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">आर्थिक पठबळ</td></tr></tbody></table><br />थोडक्यात, जी भाषा प्राण्याच्या भौतिक गरजा पूर्ण करु शकेल, तीच भाषा टिकणार! कारण विशिष्ट भाषा ही जीवनातली ‘गरज’ नसून केवळ ‘साधन’ आहे. आज इंग्रजी भाषेतील अब्जावधी लेख आपल्याला इंटरनेट वर दिसून येतात. इंग्रजी भाषेची आवड हे यामागील कारण आहे का!? नाही! तर इंग्रजी भाषेला असलेलं प्रचंड आर्थिक पाठबळ हे यामागील कारण आहे. हे आर्थिक पाठबळ निर्माण कुठून होतं!? उद्योगधंद्यातून! म्हणूनच आज मराठीतून उद्योगधंदे निर्माण करणं ही मराठीसाठी काळाची गरज आहे. आणि त्यासाठी पहिली पासून ते पदवीपर्यंत मराठीतून संपूर्ण शिक्षण असावं असं मला वाटतं. हे माझं वैयक्तिक ‘असं असावंच’ या अर्थाचं मत नसून, वर वरचा मुलामा न लावता मराठी भाषा जर खर्‍या अर्थाने टिकवायची असेल, तर काय करायला हवं!? याबाबतचं माझं मत आहे. सध्याच्या परिस्थितीत भाषाप्रेमी वेडी लोकं काम करत आहेत, तोपर्यंत ही भाषा नक्कीच आपलं अस्तित्त्व दाखवून देत राहिल, पण लांबच्या भविष्यात सामाजिक जीवनात ती आपलं प्रभावी स्थान राखू शकेल, असं मला वाटत नाही.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3892019363909508471?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-74664188750539266772010-12-30T00:19:00.005+05:302010-12-30T07:50:12.528+05:30<span style="font-size: large;">स</span>ध्या ‘तारक मेहता का उल्टा चष्मा’ बघत आहे. मध्यंतरी उत्सव साजरे करुन करुन यांनी कार्यक्रमाचा पार निरुत्स्वव करुन टाकलेला. पण आता पुन्हा एकदा हा कार्यक्रम पहिल्यासारखी पकड घेऊ लागला आहे. ‘तारक मेहता’ च्या शेवटी कार्यक्रमातला नकली तारक मेहता खूप पकवतो. आपण पकवतोय हे त्याला कसं कळत नाही!? इतक्या दिवसात कोणी त्याला त्याबाबत काहीच कल्पना दिली नसणं शक्य वाटत नाही. दररोज ‘ठहाके’आणि ‘हंगामे’ म्हटल्याशिवाय त्याला करमत नाही का!? का हा कसली ‘वैयक्तिक अंधश्रदधा’ बाळगून बसलाय!?<br /><br />शनिवारी, रविवारी मी पहिल्यांदा मुंबईला जाऊन आलो. त्याबाबत खूप काही लिहिण्यासारखं आहे. पण त्यावर मी नंतर निवांत लिहिन. आत्ता मी ब्लॉगरचा डॅशबोर्ड पहात होतो, तर त्यात चक्क ‘कथा ना व्यथा’ चे ४० लेख! इतकं मी या ब्लॉगवर कधी लिहिलं!? मलाच कल्पना येत नाही. आणि विशेष म्हणजे मध्यंतरी या ब्लॉगवरचे अनेक लेख मी ड्राफ्ट केले, डिलिट केले.<br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TRuBVL5c1yI/AAAAAAAABhs/NaNXt5uhiMU/s1600/%25E0%25A4%25AD%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25A4+%25E0%25A4%25A6%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B7%25E0%25A4%25BF%25E0%25A4%25A3+%25E0%25A4%2585%25E0%25A4%25AB%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25BF%25E0%25A4%2595%25E0%25A4%25BE+%25E0%25A4%259F%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%25B8%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%259F+%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25BF%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%259F.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="177" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TRuBVL5c1yI/AAAAAAAABhs/NaNXt5uhiMU/s200/%25E0%25A4%25AD%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25A4+%25E0%25A4%25A6%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B7%25E0%25A4%25BF%25E0%25A4%25A3+%25E0%25A4%2585%25E0%25A4%25AB%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25BF%25E0%25A4%2595%25E0%25A4%25BE+%25E0%25A4%259F%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%25B8%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%259F+%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B0%25E0%25A4%25BF%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%259F.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">भारत दक्षिण अफ्रिका कसोटी सामना</td></tr></tbody></table>आज भारताने कसोटी सामना जिंकला. भारताची सध्याची टिम अगदी भरात आली आहे. आणि संघातला प्रत्येक खेळाडू विजयात आपला वाटा उचलत आहे.<br /><br />माझा डाटा असलेला पेन ड्राईव्ह सापडत नाहीये आणि खूप दिवस त्यावर विचार केला नसल्याने तो कुठे असेल याची कल्पनाही येत नाहीये. अशा छोट्याछोट्या गोष्टींचीही तशी मोठी रुखरुख लागून राहते.<br /><br />आरुषिच्या केस मधून सी.बी.आय. ने आपला हात काढून घेतला! आश्चर्य आहे! ही केस इतकी गुढ कशी काय होऊ शकते!? की काहीच पुरावे मिळू नयेत! असो! आता ‘सजन रे झुठ मत बोलो’ हा कार्यक्रम सुरु झाला आहे. या कार्यक्रमातलं नाविन्य हरवू लागल्याने तो आता बोअर होऊ लागला आहे. बाकी मला येत्या वर्षात गरज वाटत आहे, ती खूप सारं काम करण्याची, आणि त्यासाठी मी तयार आहे!<br /><br />आजकाल रात्री बारा वाजून गेले तरी फेसबुक वर अनेक जण ऑनलाईन असतात. आत्ता माझे ७-८ मित्र फेसबुक वर ऑनलाईन आहेत. परवा ‘आय नो व्हॉट यु डिड लास्ट समर’ ऑनलाईन पहात बसलेलो. बर्‍याचदा नाव ऐकण्यात आलं म्हणून हा सिनेमा पाहू लागलो, पण इतर सायको किलर सिनेमासारखाच हाही एक होता. लोडिंग आणि मेगा अपलोड चे टाईम लिमिट यामुळे सिनेमा संपता संपता रात्रीचे ३ वाजले. त्यानंतर सहज म्हणून फेसबुक वर चक्कर टाकली, तर १ मित्र सताड ऑनलाईन! त्याला ‘झोप भाड्या’ म्हणून कॉमेंट टाकला आणि मी झोपी गेलो..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-7466418875053926677?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-71792730740723159392010-12-22T19:41:00.003+05:302010-12-22T22:08:00.208+05:30<span style="font-size: large;">घ</span>राच्या खिडकीतून पलिकडे क्षितिजावर डोंगररांगा दिसतात. रोज सूर्य त्या डोंगरांमागे हळूहळू मावळतो. मी खिडकीत उभारलोय आणि मागे सूर्य त्या डोंगरांमागे मावळतोय असा छानसा फोटो काढावा, या विचारात मी होतो. पण वरच्या सळईला प्रत्येक हादर्‍यामागे डोकं आपटून घेत, ‘टमटम’ मधून घरी पोहचेपर्यंत सूर्य मावळला होता. एव्हाना माझी पाठही अवघडली होती. ही ढोली माणसं टमटम मध्ये कशाला बसतात!? असू देत! त्यांचाही नाईलाज आहे म्हणा! टमटम मध्ये सर्वात मागे बसवण्यास बंदी घालण्यात आली आहे. तिथे सळया लावण्यात आल्या आहेत. तरीही या बंदीचे उल्लंघन करुन राजरोसपणे सर्रास टमटममध्ये कोंबता येतील तितकी माणसं गठुड्यासारखी कोंबली जातात.<br /><br />“मित्रच आहे बरोबर.. आमचं तेव्हढं भाग्य कुठं! माझं लाईफ एकदम बोअरिंग आहे..” मी फोनवर बोलत होतो. इतक्यात शेजारी बसलेला मित्र तत्परतेनं म्हणाला, “का रेऽ!? मी बोअरिंग आहे का!?” मला फार हसू आलं, त्याला म्हटलं, “परवाच तुझ्यावर ब्लॉग लिहिला आहे. त्यात तुला खूप नावं ठेवली आहेत. जा वाच!” ..“बघ! असं तसं काही माझ्या नावासहीत लिहिलं असशील ना! तर तुझा ब्लॉगच हॅक करणार आहे, अब्रुनुकसानीचा दावा करणार आहे..” मी त्याच्या वहीवर ब्लॉगचा नवीन पत्ता लिहून दिला आणि त्याला म्हटलं रात्री घरी वाच! अर्थात मी मागे लागून वाचायला लावला तरच तो माझा ब्लॉग वाचेल..<br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TRIEZgSqU7I/AAAAAAAABhI/rXjTw5q3dM4/s1600/%25E0%25A4%2595%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%259F%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B3%25E0%25A4%25BE.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TRIEZgSqU7I/AAAAAAAABhI/rXjTw5q3dM4/s200/%25E0%25A4%2595%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%259F%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25B3%25E0%25A4%25BE.jpg" width="198" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">कंटाळा, वैताग</td></tr></tbody></table>काल रात्री उशीरा ब्लॉग लिहायच्या विचारात होतो, पण ब्लॉगरच्या कस्टम डोमेनवर चालणारे ब्लॉग उघडत नव्हते. आज दुपारी सर्व व्यवस्था पूर्ववत झाली. बाकी सध्याचे दिवस खूपच बोअर जात आहेत. त्यातून काल एक सिनेमा पाहिल्यानंतर अधिकच बोअर होऊ लागलं.. आपण दिवस वाया घालवत आहोत ही एक सततची बोचणी तर मला सारखं पोखरुन खात असतेच. जे करायचं आहे, ते करत नाही. जे करतोय ते निरर्थक.. मला असं नेहमी वाटतं की, देवाने जन्माच्या वेळी माझ्यासमोर जीवन निवडण्याचे दोन पर्याय ठेवायला हवे होते. मी दुसरा पर्याय निवडला असता आणि हा चिंतनाचा शाप असलेला पर्याय एकदम ‘कॅन्सल’ करुन टाकला असता. परवा दुसरा एक मित्र फोनवर म्हणाला, “काय करतोयस!?” मी म्हटलं, “गाणी ऐकतोय मोबाईल वर..” तर मला म्हणाला, “मजा आहे तुझी!” आता काय सांगू&nbsp;याला!? कसली मजा न्‌ काय! अगदी बाजूच्या चित्रात दाखवल्यासारखी स्थिती झाली आहे. निरर्थक काम करुन करुन दिवसा तारे दिसायला लागले आहेत.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-7179273074072315939?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-63695150463063916922010-12-20T15:45:00.002+05:302010-12-20T15:51:32.896+05:30<span style="font-size: large;">जो </span>रोज अखंड नामःस्मरण करत नाही, मला वाटतं तो जगातला सर्वात मूर्ख माणूस आहे. दूर्देवानं सर्व कळत असूनही माझा त्या मूर्ख माणसांत समावेश होतो, याचंच मला फार वाईट वाटतं. जीवनात ज्यावेळी तणाव असतो, मोकळा वेळ नसतो, तेंव्हा नामःस्मरणाची फार आठवण होते. आणि निवांत वेळ मिळताच, जीवन सुरुळीत चालू लागताच नामःस्मरणाचा विसर पडतो.<br /><br />मानसशास्त्रात असं सांगितलं गेलंय की, ‘प्रेरणा’ ही माणसाच्या ‘जीवन प्रवासाचं’ इंधन आहे. त्यामुळे एक ईच्छा संपताच तात्पुरतं समाधान लाभून पुढे कार्यरत राहण्यासाठी नवी ईच्छा उत्त्पन्न होते. ही सजीवांची ‘सहजप्रवृत्ती’ आहे. ईच्छा असावी, पण ती कशा स्वरुपात असावी!? जेणेकरुन आपल्याला जीवनात अधिकाधिक परमानंद प्राप्त करता येईल! या प्रश्नाचं उत्तर नामःस्मरणानंतर अनुभुतीतून आपोआप साध्य होतं. जीवन अधिक सुंदर होऊन, परमानंद आणि समाधानानं बहरुन जातं.<br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQ8oDwQXdcI/AAAAAAAABg4/OI6N3nlmJTU/s1600/%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%2589%25E0%25A4%25A8%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B6%25E0%25A4%25BF%25E0%25A4%2585%25E0%25A4%25B8%25E0%25A4%25A8%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%25B8.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="180" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQ8oDwQXdcI/AAAAAAAABg4/OI6N3nlmJTU/s200/%25E0%25A4%2595%25E0%25A5%2589%25E0%25A4%25A8%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25B6%25E0%25A4%25BF%25E0%25A4%2585%25E0%25A4%25B8%25E0%25A4%25A8%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%25B8.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">कॉन्शिअसनेस</td></tr></tbody></table>जीवन हे एक फार मोठं रहस्य आहे. कदाचीत माणसाचा मेंदू अजूनही इतका प्रगल्भ नाहीये की, तो या विश्वाचं कोडं सोडवू शकेल. मुंगीच्या मेंदूसाठी पृथ्वी, तसंच माणसाच्या मेंदूसाठी हे कॉन्शियस विश्व! अशावेळी या ‘कॉन्शियसनेस’ मध्ये जगत असताना, सर्वोत्तम आनंद, समाधान मिळविण्यासाठी नामःस्मरण अत्यंतिक आवश्यक आहे. इथे मी देवाचे नामःस्मरण असा मुद्दाम उल्लेख करत नाहीये, कारण आपण देवाचंच नामःस्मरण करायला हवं असं काही नाही. एकाग्रता वाढवणे हा नामःस्मरणामागील मूळ उद्देश आहे. त्यामुळे आपली श्रद्धा आहे, आणि ज्याचं स्मरण करताच मनाला अल्हाददायक वाटतं, असं कोणतंही नाम आपण मुखात ठेवू शकतो. तरीही शेवटी लहानपणापासून विशिष्ट देव आणि त्यांची नावं, मंत्र आपल्या कॉन्शिअसनेस मधून सबकॉन्शिअस मध्ये बिंबवली गेली असल्याने, देवाचंच नामःस्मरण करायला काही हरकत नाही. शिवाय ऋषीमुनींनी कलेक्टिव्ह कॉन्शिअसनेस, शरीर, ध्वनीचा आभ्यास करुन काही ठराविक नावं, मंत्र विकसीत केले असण्याची शक्यता नाकारता येत नाही. <br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQ8oES33wYI/AAAAAAAABg8/2GNtSG7N0W0/s1600/%25E0%25A4%2597%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%25B0%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%25A6%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%25B5+%25E0%25A4%25A6%25E0%25A4%25A4%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25A4.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQ8oES33wYI/AAAAAAAABg8/2GNtSG7N0W0/s200/%25E0%25A4%2597%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%25B0%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%25A6%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%25B5+%25E0%25A4%25A6%25E0%25A4%25A4%25E0%25A5%258D%25E0%25A4%25A4.jpg" width="135" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">श्री गुरुदेव दत्त जयंती</td></tr></tbody></table>माझ्या दृष्टीने यशाचा फॉर्म्युला दोनच शब्दांत सांगता येईल, ‘मनापासून सातत्य’. कोणत्याही गोष्टींत यश मिळविण्यासाठी सातत्य फार महत्त्वाचं आहे. आपले आवडीचे काम इतरांकडे लक्ष न देता आपण सातत्याने करत राहिलो, तर एक दिवस सर्वांना त्याची दखल ही घ्यावीच लागते. नामःस्मरानाने या गोष्टी करण्यास आकार येतो, वागण्याबोलण्यात, योगायोगात आणि जीवनात यथायोग्य ताळमेळ बसतो. <br /><br />आज ‘श्री गुरुदेव दत्त जयंती’ आहे, त्यामुळे नामःस्मरणाचा निर्धार करण्यासाठी आजचा दिवस चांगला आहे. काही दिवसांपूर्वी श्री वामनराव पै एका प्रवचनात म्हणत होते, ‘आपण नामःस्मरण करत असाल, तर सर्वकाही सुरुळीत चालू आहे, असं समजायला हरकत नाही.’ नामःस्मरणाला जीवनात अनन्यसाधारण महत्त्व आहे. आजपासूनच आपला जीवन प्रवास आपल्या स्वतःला आणि इतरांना आल्हाददायक वाटो, हीच सदिच्छा!<br /><br />अवांतर - आज माझी तब्येत कालच्यापेक्षा एकदम ठिक वाटत आहे. आत्ता मला फक्त थोड्याशा निवांतपणाची गरज आहे.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-6369515046306391692?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-38316179915298221082010-12-19T20:26:00.002+05:302010-12-19T20:33:19.432+05:30<span style="font-size: large;">आ</span>ज तशी काही लिहायची ईच्छा नाहीये, पण काहीच लिहिलं नाही, तर दिवस अगदी फुकट गेल्यासारखा वाटतो. आत्ताच सचिन तेंडुलकरचं शतक झाल्याचं समजलं. भारत मॅच हरला आणि केवळ तेडुलकरचं शतक झालं, तरी मला समाधान लाभतं. लहानपणी भारत मॅच हरल्यावर मला रडू यायचं.. आणि आजकाल, मॅच कधी आहे!? ते देखील माहित होत नाही.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQ4chdzZMjI/AAAAAAAABg0/39g6rniSARk/s1600/%25E0%25A4%25AA%25E0%25A5%258B%25E0%25A4%259F%25E0%25A4%25A6%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%2596%25E0%25A5%2580.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="226" src="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQ4chdzZMjI/AAAAAAAABg0/39g6rniSARk/s320/%25E0%25A4%25AA%25E0%25A5%258B%25E0%25A4%259F%25E0%25A4%25A6%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%2596%25E0%25A5%2580.gif" width="320" /></a></div>गोळ्या खाऊनही कालच्याप्रमाणेच आजही पोटात कळा येत आहेत आणि डोकं थोडंसं जड झालं आहे. यामागील कारणाच्या शोधमोहिमेत आता ट्विस्ट आला असून ‘संशयाची सुई’ मिरचीवरुन मेथीच्या भाजीकडे वळली आहे. (अवांतर - संशया बरोबर ही सुई कुठून आली!? म्हणजे मला म्हणायचं आहे की, सुईच का!? संशयाची पट्टी, पेन्सिल, रबर, हा माऊस, समोरचा संगणक, इ.इ. का नाही!?) कारण आज सकाळी उठल्यावर मी बरा होतो, पण माझी आवडती ‘मेथीची भाजी’ खाल्यापासून परत पोटात कळा येऊ लागल्या. अर्थात पर्वा दिवशीही मी भरपूर मेथीची भाजी खाल्लेली.. काय माहित!? आता एकच गोष्ट मला वाटतेय आणि ती म्हणजे लवकरात लवकर बरं व्हावं.<br /><br />आजही ‘मिस कॉल प्रवृत्ती’ चे तीन ‘मिस कॉल’ आलेले, पण मी त्याला दाद दिली नाही. या आजारपणामुळे आज मला जास्त काही सुचत नाहीये, त्यामुळे नंतर बोलू.. आजच्यापुरता तरी ब्लॉग इथेच समाप्त करतो.<br /><br />ता.क. - मराठी ब्लॉग विश्वाने माझा ब्लॉग आता त्यांच्या शृंखलेत यशस्वीरित्या जोडला आहे, त्याबद्दल त्यांचे आभार!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3831617991529822108?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-14904689628596774682010-12-18T20:24:00.002+05:302010-12-18T21:14:54.211+05:30<span style="font-size: large;">आ</span>ज कुठेतरी बाहेर फिरयला जावं म्हटलं, तर मित्राचा मोबाईल स्विच ऑफ. दुसर्‍या नंबरवर दोनदा फोन केला तर उचलला नाही. थांबा! आत्ताच त्याला फोन करुन याबाबत जाब विचारतो. कसला विचारतोय!? अजूनही बंदच आहे! नाहीतरी दुपारी सुखाने झोपलेलो असताना फ्रेंड्स अवर मध्ये हमखास याचे फोन असतात. माझा मोबाईल नेहमी व्हायब्रेशेनवर असतो. पण याच्या दुपारच्या फोनवेळीच तो जनरल मोडवर कसा काय राहतो!? ..आणि समजा तो व्हायब्रेशन मोडवर जरी असला, तरी ते व्हायब्रेशेन्स थेट माझ्या स्वाप्नात शिरुन, हादरवून त्यांना काचेसारखं फोडून टाकतात. मग पुढे कसली झोप होते नी काय!? ऊठून बसतो मी! पर्वा असंच दुपारी मी झोपलो होतो आणि मोबाईल जनरल मोडवर होता, त्यामुळे रिंग वाजायला लागली. झोपेत व्यत्यय आणि मला वैताग आल्याने झोपेतून कसाबसा सावरुन मी तो फोन कट करायला गेलो, तर तो चुकून उचलला गेला. आता बोलणं भाग होतं! ..पर्यायाने झोपमोड देखील झाली..<br /><br />हा बघा! आला त्याचा मिस कॉल! माझ्या मनात मिस कॉल करणार्‍यांविषयी फार राग आहे. म्हणजे खरंच ‘मिस करतोय’ म्हणून कधीतरी ‘मिस कॉल’ केला तर ठिक आहे. पण समोरच्याने कॉल करावा म्हणून जर कोणी नेहमी नेहमी मिस कॉल करत असेल, तर अशा व्यक्ति मला अजिबात आवडत नाहीत. ‘घोरणारे’ या संकल्पनेत मोडणार्‍या लोकांनंतर मला न आवडणार्‍या लोकांमध्ये जर कोणाचा समावेश होत असेल, तर तो ‘मिस कॉल’ करणार्‍या लोकांचा! “रात्रभर चित्रविचित्र आवाज काढून, जवळच्या लोकांचा ‘झोप’ हा मुलभूत हक्क हिरावून घेऊन, सकाळी निर्लज्जपणे आरामात ऊठतात त्यांना ‘घोरणारे लोक’ असे म्हणतात.” अर्थात तेव्हढ्यापुरतं तेव्हढं हांऽ म्हणजे हे लोक जेंव्हा असं वागतात, तेंव्हा तेव्हढ्यापुरता राग! तरी माझ्या या मित्राला मी ‘अनेकदा’ त्याच्या या ‘<u>मिस कॉल प्रवृत्ती</u>’ बद्दल चांगल्या खड्या शब्दात सुनावले आहे. त्याच्या ‘मिस कॉल’ ला आता मी प्रतिउत्तर देखील देत नाही. पण आज दिले! बघावं म्हटलं, काय कारण सांगतोय ते!? ‘झोपलोय!’ आणि मग तो आळसटलेला घाणेरडा आवाज! ..फोनवर बोलत असताना जांभई आली, तर ती पार माझ्या कानात शिरुन देऊ नये ..इतकी साधी गोष्ट देखील कळत नाही याला!? विशेष म्हणजे हा माझा सगळ्यात जवळचा मित्र! त्याला सांगितलं, मी तुझ्यावर ब्लॉग लिहून माझा आजचा राग काढतोय.<br /><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQzJHTFFaUI/AAAAAAAABgs/j8UodlEOCF8/s1600/%25E0%25A4%25B5%25E0%25A5%2588%25E0%25A4%25A4%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%2597.png" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="197" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQzJHTFFaUI/AAAAAAAABgs/j8UodlEOCF8/s200/%25E0%25A4%25B5%25E0%25A5%2588%25E0%25A4%25A4%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%2597.png" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">वैताग</td></tr></tbody></table>आज तसा मला फार वैताग आला आहे. मनातल्या मनात मी मनातल्या व्यक्तिला काय वाटेल ते बोलून घेत आहे. खरं तर प्रत्यक्षात मी त्यांना बोलू शकेन, पण मग त्यांच्या चांगल्या बाजू आणि त्यांनी माझ्यासाठी केलेल्या ‘महान गोष्टी’ काही गरज नसताना मला आठवतात. शेवटी आपण ज्या गोष्टीवरुन त्यांना बोलणार आहोत, त्या गोष्टीची आणि आपली लायकी त्यांनी आपल्यासाठी काय केलं!? या प्रश्नाच्या उत्तरापेक्षा मोठी आहे का!? हा एक मोठा मुलभूत प्रश्न माझ्या आवेशासमोर आ-वासून उभा राहतो. तोपर्यंत तरी जोपर्यंत माझ्या सहनशिलतेची मर्यादा ओलांडली जात नाही. किंवा लायकी प्रश्नाच्या उत्तरापेक्षा मोठी ठरत नाही..<br /><br />मला वाटतं वैतागाला मूळ सुरुवात झाली, ती कदाचीत पोट बिघाडापासून! पर्वा दिवशी झोपताना मी शरीराने खूपच तंदुरुस्त फिल करत होतो. त्यामुळे अगदी समाधानी होतो. दुसर्‍या दिवशी सकाळी भरपूर पोहे खाल्ले.. एखाद्याला वाटेल पोहे खाल्यामुळे पोट बिघडलं, पण तसं काही नाही! भरपूर पोहे खाल्ले तरी ते मला व्यवस्थित पचतात. प्रश्न हा आहे की, ..मी पोहे खातोय कसा!? डोळे संगणकाच्या स्क्रिनकडे आणि चमचाने एक एक घास ढकलतोय पोटात.. अचानक मला जाणिव झाली की, आपल्या तोंडात मिरची गेली आहे. पण जिभेला ती तितकीशी तिखट लागली नाही.. म्हणून टाकली खाऊन! ..पुन्हा स्क्रिनकडे डोळे.. एव्हाना नेहमीप्रमाणे मला मिरची सहन झाली नाही आणि पोटात कळा येऊ लागल्या. आज गोळ्या घेतल्या, पण अजूनही मी पूर्ण बरा नाहीये. उलट आता तर डोकं देखील जड होऊ पहात आहे.<br /><br />हा लेख लिहित असताना दोन ‘मिस कॉल’ आले आणि एक ‘मेसेज’ आला. हे ‘मिस कॉल’वाले लोक कधी सुधारणार!? असो! खरं म्हणजे मलादेखील आत्ता कोणाशी बोलायची ईच्छा नाहीये.. बघितलंत! चांगले लोक आहेत हे! फक्त आपला दृष्टिकोन बदलायला हवा..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-1490468962859677468?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-28743632562304479382010-12-17T13:52:00.003+05:302010-12-22T22:08:45.635+05:30<span style="font-size: large;">का</span>ल मी नुसताच संगणकासमोर येऊन बसलो, स्क्रिनकडे बघतोय पण लिहिण्यासाठी काही सुचतच नव्हतं. याउलट परवा दिवशी मी ३ मराठी लेख लिहिले. एक या ब्लॉगवर, एक 2know.in वर आणि एक कॉलेजच्या ब्लॉगवर.. आज मी आईला सांगितलं की, तुला माझ्या या ब्लॉगबद्दल जवळच्या नातेवाईकांना, इतरांना सांगताना कौतुक वाटत असेल, पण त्यामुळे माझ्यावर एक मोठा सेन्सॉर बोर्ड बसतो, ज्याला गृहित धरुन मग मला माझे लेख लिहावे लागतात.. मला हे आजिबात नको आहे, कारण मला अगदी मोकळेपणाने लिहायचं आहे. अर्थात आईला हे पटलं, शिवाय माझ्या ब्लॉगचा पत्ताही आता बदलला आहे. बाकी असं न सांगता सर्च इंजिनच्या माध्यमातून जर मी कोणाला सापडत असेन, तर मला त्याची पर्वा नाही. पण स्वतःहून स्वतःबद्दल सांगणं मला आवडत नाही. खरं सांगायला गेलं, तर आसपासच्या बर्‍याच लोकांना हा ब्लॉग आत्तापर्यंत माहित झाला असल्याने ‘सेन्सॉर बोर्ड’ आधीपासूनच माझ्यावर बसलेला आहे. शिवाय स्व-सेन्सॉर बोर्डही आहेच.. तरीही फारशी पर्वा न करता अधिकाधिक मोकळेपणाने लिहिण्यावरच यापुढे माझा भर राहिल.<br /><br />काही केल्या नवीन लेख टाकल्यानंतर माझा ब्लॉग ‘मराठी ब्लॉगविश्वावर’ वरच्या स्थानी येत नाहीये. असो! काही हरकत नाही. कमीतकमी या ब्लॉगच्या बाबतीत तरी किती लोक येतात आणि जातात याबद्दल पर्वा करण्याची गरज नाही. कारण हा एक नॉन प्रॉफिट ब्लॉग आहे. शिवाय मनात जे येईल ते मोकळं करुन मुक्तपणे लिहिण्याचं माझ्यासाठी हे एक चांगलं माध्यम आहे, ज्यातून मला आनंद मिळेल. माझ्या या प्रवासात जितके लोक येतील तितके येतील आणि जातील तितके जातील. बाकी मी ‘मराठी ब्लॉग विश्व’ वाल्यांना याबाबत दोन दिवसांपूर्वी मेल केला आहे. पण अजूनतरी त्यांचा मला प्रतिसाद आलेला नाही. आणि वर दिलेल्या कारणामुळे मलाही त्याबाबत तशी काही गडबड किंवा उत्सुकता नाही.<br /><br />काल दुपारी मी मैत्रिणीला मेसेज केला. पण तिचा काहीच रिप्ले नाही. कालही तिचा काही रिप्ले नव्हता.. असं शक्यतो ती करत नाही, त्यामुळे मला काळजी वाटली आणि मग थोडाफार मूडही गेला. पण आता या सगळ्य़ा गोष्टींची सवय झाली असल्याने, जीवनाचा एक भाग समजून अशा गोष्टी सोडून द्यायला मी सुरुवात केली आहे. पण तरीही नाराजगीचे कारण कळेना, म्हणून मग रात्री कॉल केला.. कट केला (असं मला तरी वाटलं).. परत केला.. उचलला नाही.. परत कट केला.. परत उचलला नाही.. काय झालं म्हणून मेसेज वर मेसेज केले.. नो रिप्ले.. मग तर माझी शंका खात्रीत बदलू लागली की, ती माझ्यावर नाराज आहे. तरीही मी जेंव्हा तिला पाचव्यांदा कॉल केला तेंव्हा तिने तो उचलला.. मी दुपारी मेसेज केलेला तेंव्हा ती बाहेर होती. त्यानंतर मला रिप्ले द्यायचा कामात राहून गेला. रात्री मी जेंव्हा कॉल, मेसेज करत होतो, तेंव्हा तिचा फोन रुममध्ये होता आणि ती बाहेर गेलेली.. मी तिला म्हटलं,‘असे वाईट योगायोग माझ्याबरोबरच का होतात!?’ असो! आता मात्र मला वाटलं उगाच तिला ‘काय झालं!?’ म्हणून मेसेज पाठवले! तिला म्हटलं सगळे मेसेज आता न वाचता डिलीट करुन टाका! (जिसं की ती तसं करणार होती!).. नाहीतर ती नाराज नसताना, नाराज का झालीस!? म्हणून मी मेसेज पाठवायचो आणि ते मेसेज वाचून ती नाराज नसताना नाराज व्हायची! असो.. एखादी व्यक्ति नाराज होऊ नये म्हणून मी जितका प्रयत्न करतो, तितका माझ्याकडून काहीतरी घोळ होतो, आणि मग समोरची व्यक्ति नाराज होते. आता हे नेहमीचंच झालं आहे. त्यामुळे थोडंफार सवयीचं देखील झालं आहे. सरतेशेवटी ती माझ्यावर नाराज नाही हे पाहून जीव भांड्यात पडला.. मला म्हणाली,‘अवघड आहे तुझं!’<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQsdZot8RoI/AAAAAAAABgc/BBvDsLvvDuI/s1600/%25E0%25A4%25AC%25E0%25A5%258B%25E0%25A4%25B2%25E0%25A4%25A3%25E0%25A5%2587+%25E0%25A4%25AC%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%25A6.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="148" src="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQsdZot8RoI/AAAAAAAABgc/BBvDsLvvDuI/s200/%25E0%25A4%25AC%25E0%25A5%258B%25E0%25A4%25B2%25E0%25A4%25A3%25E0%25A5%2587+%25E0%25A4%25AC%25E0%25A4%2582%25E0%25A4%25A6.jpg" width="200" /></a>मुलींच्या नाराजगीची नेहमीच जास्त भिती वाटते. कारण त्या कशावरुन, किती आणि कितीवेळ नाराज होतील ते काही सांगता येत नाही. आणि सगळ्यात मोठा कहर म्हणजे एकदा नाराज झाल्यानंतर त्या थेट तुमच्याशी संपर्क तोडून टाकतात आणि मग जन्मभर तुम्ही हाच विचार करत राहता की, ‘मी नक्की केलं काय!?’ तुम्ही त्यांना कारणे दाखवा नोटिस बजावलीत, तर तुम्हाला कारण तर मिळणार नाहीच, उलट आगीत तेल ओतल्यागत होईल. अशावेळी निमूटपणे एकदा ‘सॉरी’ म्हणून बाकी काही न बोलता, काही न करता, शांत राहून आपल्या रोजच्या कामात लक्ष गुंतवणं अधिक चांगलं. कदाचीत येणार्‍या काळाबरोबर सारं काही व्यवस्थित होईलही.. नाहीतर मग मन रमवण्यासाठी ‘जन्माची कर्तव्ये’ आहेतच!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-2874363256230447938?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-51483824612350170332010-12-15T10:15:00.003+05:302010-12-18T08:56:35.527+05:30<table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQhHEopRN4I/AAAAAAAABgI/SKGSJf7Y0l8/s1600/%25E0%25A4%25AB%25E0%25A5%258B%25E0%25A4%259F%25E0%25A5%258B.gif" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="158" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQhHEopRN4I/AAAAAAAABgI/SKGSJf7Y0l8/s200/%25E0%25A4%25AB%25E0%25A5%258B%25E0%25A4%259F%25E0%25A5%258B.gif" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">फोटो आणि रेकॉर्डिंग</td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">आ</span>ज सकाळी उठून इन्बॉक्स पाहिला तर त्यात प्रसन्न जोशी यांचा मेल. "एपिसोड शूटसाठी येताय ना!" हे त्यांच्या मेलचे शिर्षक! पण त्यात २६ तारिख बघून मला जरा अधिक बरं वाटलं. कारण निघण्य़ाची तयारी करण्यासाठी आता तसा बराच निवांत वेळ मिळणार आहे. खरं तर कॅमेरॅचं आणि माझं तसं वाकडंच! मी शक्यतो कधीच माझे फोटो काढत नाही, किंवा इतरांनाही काढू देत नाही. आता मोबाईल मधून कोण कधी कुठून फ्लॅश मारेल! हे सांगता येत नाही. तरीही त्या प्रकाशात मी रहणार नाही याची मी माझ्यापरिने पुरेपुर काळजी घेत आलो आहे. आणि जर कोणी फोटो काढलाच! तर त्यांना तो डिलीट करण्याची मी आग्रही विनंती करतो. पण ती नेहमीच कामाला येते असं नाही!<br /><br />प्रश्न हा आहे की, मला फोटो काढून घ्यायला का आवडत नाही!? कारण माझी अशी ठाम धारणा आहे की, मी फोटोमध्ये छान दिसत नाही. म्हणून मग फोटो-बिटो काढून घेण्याच्या भानगडीतच मुळात मी पडत नाही. फोटो काढायला मात्र मला आवडतं. दोन वर्षांपूर्वी आम्ही मित्र-मित्र मिळून मजा म्हणून काही व्हिडिओ तयार करु लागलो. त्यावेळीही मी केवळ कॅमेरामनचेचे काम केले. कालच माझी एक मैत्रिण यावरुन म्हणत होती की, ‘व्हिडिओमध्ये तर तू कुठे दिसत नाहीसच वरुन ट्रिपच्या फोटोंमध्येही कुठे दिसत नाहीस. दिसलास तरी ग्रुपफोटोमध्ये असतोस कुठेतरी. ऑर्कुटमध्ये तर दोन-तीन फोटोंच्यावर कुठेच नाहीयेस.’ मी म्हटलं,‘मग ठिक आहे ना! बघ मी किती दुर्मिळ व्यक्ती आहे ते!'<br /><br />याच कारणाने मी 2know.in वर देखील कित्येक माहिने माझा फोटोच काय!? माझे नाव देखील टाकले नव्हते. पण एक दिवस माझ्या काकांनी मला त्याबाबत सुचवलं. ते म्हणाले,‘मी माझ्या मित्रांना आवडीने तुझी साईट दाखवतो. पण त्यावर तुझं काही नांव वगैरे टाक ना! म्हणजे काहीतरी प्रुफ हवं ना!’ मी म्हटलं टाकलं आहे!’ ‘कुठं!?’ ‘साईटच्या खाली लहान अक्षरात,‘copyright @ 2010 Rohan Jagtap''. पण त्यानंतर मला याची प्राकर्षाने जाणिव झाली की, आपल्या साईटवर आपली प्रोफाईल ही असायला हवी. कारण जर मी एखाद्याला ‘ही माझी साईट आहे’ असं सांगितलं, तर ते त्याला पुराव्यानिशी पटायला हवं. म्हणून मग प्रोफाईलबरोबर तो फोटो! नाहीतर त्यांच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकल्याशिवाय रहाणार नाही, ‘नक्की ह्याचिच आहे ना!’<br /><br />आता तर थेट अगदी मोठ्या कॅमेरॅसमोर जायचं आहे. त्यामुळे थोडासा नर्व्हस आहे. पण ठिक आहे! बघूयात तोपर्यंत काही तयारी करता येईल. रेकॉर्डिंग साठी प्रसन्न जोशी यांनी काही सुचना दिल्या आहेत त्यात वेशभूषेबाबत सुचना देताना ते म्हणतात, ‘कृपया रेषारेषांचे किंवा झगझगीत तसेच चमकणारे अशा ड्रेस मटेरियलचे कपडे नकोत. पिवळ्या-हिरव्या-पांढर्‍या रंगांचे कपडे नकोत.’ माझ्याकडे या नियमात बसणारा एक चांगला शर्ट आहे. पण संगनमताने आता यावरही काही विचार करावा लागेल.<br /><br />ता.क. : सवयीने हा लेख मी 2know.in वर लिहिलेला. नशिब! प्रिव्हू बघितला म्हणून!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-5148382461235017033?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-75118120938781964102010-12-13T19:35:00.003+05:302010-12-15T00:45:44.998+05:30<table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQfBErDLcWI/AAAAAAAABfw/YptmN8sBBEI/s1600/%25E0%25A4%25A8%25E0%25A4%25B5%25E0%25A5%2580+%25E0%25A4%25B8%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%25B0%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%25B5%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25A4.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="130" src="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQfBErDLcWI/AAAAAAAABfw/YptmN8sBBEI/s200/%25E0%25A4%25A8%25E0%25A4%25B5%25E0%25A5%2580+%25E0%25A4%25B8%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%25B0%25E0%25A5%2581%25E0%25A4%25B5%25E0%25A4%25BE%25E0%25A4%25A4.jpg" width="200" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">नवी सुरुवात</td></tr></tbody></table><span style="font-size: large;">ब</span>र्‍याच दिवसांनंतर या ब्लॉगवरील धुळ झटकत आहे. या ब्लॉगला नुकतीच तीन वर्ष पूर्ण झाली. २००७ च्या डिसेंबर महिन्यात या ब्लॉगला सुरुवात केली होती. त्यावेळेस देखील आज गेले आहेत तसंच आई-पप्पा गावाला गेले होते. मला ब्लॉगिंगबाबत काही विशेष माहिती नव्हती. पण अनलिमिटेड इंटरनेट आणि हटकणारं कोणीच नसल्याने दिवसभर अनेक तास मी सर्फिंग करुन इंटरनेटबाबत शिकत गेलो. अगदी त्याच काळात मी बराह शिकलो, मराठी ब्लॉग काढले आणि अ‍ॅडसेन्सचे अकाऊंट काढले, अ‍ॅनॅलिटिक्सबाबत शिकत गेलो इ.इ. मला वाटतं आता लोक मला या ब्लॉगाऐवजी 2know.in साठीच अधिक ओळखत असतील. जेंव्हा मी हा ब्लॉग मराठी ब्लॉग विश्चात समाविष्ट केला आणि उत्साहाने लिहायला सुरुवात केली, त्यावेळी मला वाटतं मराठी ब्लॉग विश्वात सुमारे ७०० च्या आसपास ब्लॉग जोडले गेले होते. आणि आज २००० हून अधिक ब्लॉग जोडले गेले आहेत. त्यावेळचे बरेच ब्लॉग आता बंदही पडले असतील.<br /><br />2know.in सारखा ठराविक शैलीत, लयीत, नियमात बसणारा ब्लॉग लिहाता लिहाता मी जेंव्हा इतरांचे रोजच्या अनुभवातून मुक्तपणे बरसणारे ब्लॉग पाहतो, तेंव्हा मला देखील माझ्या या ब्लॉगची आठवण होते. पण एका माणसाने किती ब्लॉग चालवायचे!?, त्यासाठी आभ्यास किती करायचा आणि लिहायचं किती!? रोजचे इतर अत्यावश्यक कामकाज करता करता यालाही काही मर्यादा येतातच. त्यामुळेच 2know.in चं काम करता करता हा आणि ‘मनात राहिलं मन एक’ हे ब्लॉग मागे पडत गेले. आणि अ‍ॅडसेन्स मध्ये करिअर घडवण्यासाठी इंग्रजी लेख लिहावे लागतात ते वेगळेच! सांगण्यासारखी गोष्ट म्हणजे मागिल पाच महिन्यात काहीही विशेष काम न करता पूर्वाश्रमिच्या कष्टावर मझा अ‍ॅडसेन्सचा दुसरा चेकही आता मला मिळाला आहे. आता तिसर्‍या चेकचे वेध लागले आहेत. पण मागील पाच महिन्यात काही ऑनलाईन काम न केल्याने या चेकचा कालावधी तितकाच म्हणजे ४ ते ५ महिने असा राहणार आहे. काहीच न मिळण्यापेक्षा हेही नसे थोडके! पण मला नेहमी वाटतं की, 2know.in च्या कामात मी जितके तास ओतले, ज्याची गणती शेकड्यातच जाणार आहे, तितक्या तासात जर मी इंग्रजी लेख लिहित बसलो असतो, तर आतापर्यंत डोळे झाकून माझं अ‍ॅडसेंन्स मध्ये बरंच चांगलं करिअर घडलं असतं. आता 2know.in ला पर्वा बक्षिस मिळालं हा भाग वेगळा. पण त्याआधीही हा प्रश्न होताच! की, कशासाठी करतोय आपण हा तोट्याचा सौदा!? मी खुळा तर नाही!? ज्याला साधा-सोपा व्यवहार देखील कळत नाही! हा सगळा कितीही अव्यवहारीक मूर्खपणा वाटला तरी चालतच राहणार हे विशेष!<br /><br />अच्छा! ते जाऊ दे! तर आज या ब्लॉगला नविन स्वरुप दिलं आहे. आणि मला तरी ते सध्या समाधानकारक वाटत आहे. ब्लॉगरने दरम्यानच्या काळात चांगली प्रगती केली आहे. या पोस्टला एक नवी सुरुवात म्हणायला हरकत नाही. विशेष म्हणजे हा ब्लॉग नव्याने सुरु करायचा असं काही मनात नव्हतं. सर्वकाही आज अचानकच ठरलं. हा लेख म्हणजे वॉर्म अप होता. आता हा पब्लिश झाल्यावर मराठी ब्लॉग विश्वावर दिसतो का!? ते आधी मला पाहायला हवं! अधूनमधून आता या ब्लॉगवरही आपली भेट व्हायला हरकत नाही.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-7511812093878196410?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-90370889609734968062010-03-09T16:21:00.002+05:302010-12-23T19:01:40.170+05:30<span style="font-size: large;">दे</span>शोधडीला लागलेला माणूस... मिळेल ते काम, मिळेल त्या किमतीत करणारच! त्यात आश्चर्य ते काय!? बिहारी कामगारांची मराठी माणसाशी तुलना करुन आजकाल काही मराठी लोकच स्वतःला ‘महान तत्त्ववेत्ते’ समजू लागले आहेत. "मराठी माणूस आळशी आहे... बिहारी लोक कष्ट करतात... त्यांच्या नावानं खडे फोडण्यापेक्षा मराठी माणसाने काम करावे..." असे उपदेशाचे महान डोस तथाकथीत बुद्धिजीवी लोकांकडून मराठी माणसाला पाजले जातात. पण मला त्यांना म्हणायचं आहे... तुमच्या बुद्धिने खरोखरच जीव टाकला आहे.... आणि सामान्य मराठी माणसात स्वतःबद्दल न्यूनगंड निर्माण करण्याचा अक्षम्य अपराध तुम्ही करत आहात. <br /><br />अरेऽऽऽ महाराष्ट्रातल्या सामान्य मराठी माणसाची तुलना बिहारमध्ये राहणार्‍या सामान्य बिहारी माणसाशी करा की! जर तुम्हाला महाराष्ट्रात दिवसरात्र राबणार्‍या बिहारी माणसाची तुलना करायचीच असेल, तर ती महाराष्ट्रातून बाहेर काम करण्यासाठी गेलेल्या मराठी माणसाशी करा! माणूस जेंव्हा जगण्यासाठी आपलं घर सोडून बाहेर जातो, ( खरं तर त्याला तसं जगण्यासाठी म्हणून करावं लागलेलं असतं. हॊस म्हणून आपलं घरदार सोडणारे क्वचितच सापडतील.) तेंव्हा तो काम करुन कमवण्याच्या तयारीनेच निघालेला असतो.<br /><br />आता तुम्ही स्वतः कल्पना करा...&nbsp; की तुम्ही देशोधडीला लागले आहात. मग काय करणार!? जगण्यासाठी मिळेल ते काम करणारच की! हा तर सजीव प्राण्याचा मुलभूत गुणधर्म आहे. आता या मुलभूत गुणधर्मासाठी आम्ही बिहारी लोकांचे गुणगाण करुन त्यांवर स्तुतीसुमने उधळावीत काय!? आमचा महाराष्ट्रातील माणूस समजा बिहारी लोकांइतकं काम करत नसेल, कारण तो त्यांच्यासारखा देशोधडीला लागलेला नाही. यासाठी मराठी माणसाचे कौतुक करावे की त्यांना दुषणे द्यावी!?<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/S5YoCnCIZWI/AAAAAAAABJ0/B7Iox4210q8/s1600-h/maratha%20flag.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/S5YoCnCIZWI/AAAAAAAABJ0/B7Iox4210q8/s1600/maratha%20flag.jpg" /></a>एक गोष्ट मी मान्य करतो की मराठी माणूस उद्योगधंद्यात गुजराती माणसापेक्षा कमी पडला. म्हणून गुजराती माणूस श्रेष्ठ ठरत नाही. मराठ्यांनी एक शतक <a href="http://maze.manovishwa.com/2008/05/blog-post.html" target="_new&quot;">संपूर्ण हिंदुस्तानवर राज्य</a> करुन हिंदूंचे रक्षण केले. आजचा भारत&nbsp; देखील मराठी लोकांच्या सहकार्याशिवाय घडणं अशक्य होता. व्यवसाय करणार्‍यांपेक्षा राज्यकर्ता कधीही मोठा असतो. कॉंग्रेसच्या लाळघोट्या राज्यात मराठी माणसाची पिछेहाट झाली. पण मागिल ५० वर्षात झालेली मराठीची पिछेहाट आता संपुष्टात येत आहे. <a href="http://www.loksatta.com/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=25139:2009-11-19-18-58-10&amp;catid=73:mahatwachya-baatmyaa&amp;Itemid=104" target="_new&quot;">उद्योगधंद्यात देखील मराठी पताका</a> आता जोरात फडकू लागली आहे. मराठीचा भविष्यकाळ उज्ज्वल आहे. शेवटी इतकंच म्हणावंसं वाटतं...<br /><br /><span style="font-family: Mangal;">&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;..हे</span> <span style="font-family: Mangal;">असे</span> <span style="font-family: Mangal;">कितीक</span> '<span style="font-family: Mangal;">खेळ</span>' <span style="font-family: Mangal;">पाहते</span> <span style="font-family: Mangal;">मराठी</span><br /><span style="font-family: Mangal;">&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; शेवटी</span> <span style="font-family: Mangal;">मदांध</span> <span style="font-family: Mangal;">तख्त</span> <span style="font-family: Mangal;">फोडते</span> <span style="font-family: Mangal;">मराठी</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-9037088960973496806?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-22685010001273035692009-06-09T13:58:00.008+05:302010-12-17T14:12:38.884+05:30<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345242090881943506" src="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/Si4dXIF8B9I/AAAAAAAAAz0/2fgliP-aZc4/s400/Mahabharata_BharatVarsh.jpg" style="display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 323px;" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">महाभारतकालीन भारताचा नकाशा</span></td></tr></tbody></table><div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0000ee;"><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;"></span></span></div></div><div><span style="font-size: large;">हा</span> नकाशा मला ‘<a href="http://mr.wikipedia.org/">विकिपेडियावर</a>’ मिळाला म्हणून सर्वप्रथम त्यांचे आभार. अधिक उपयुक्त माहितीसाठी ह्या <a href="http://www.hindunet.org/hindu_history/ancient/mahabharat/mahab_vartak.html">लिंक</a> ला भेट द्या!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-2268501000127303569?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-42938143591309454662009-06-04T10:58:00.010+05:302010-12-17T14:08:37.485+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SieJ8vRgtbI/AAAAAAAAAyg/rKL4nzbyif8/s1600-h/749px-Maharashtra_locator_map.svg.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343391159473452466" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SieJ8vRgtbI/AAAAAAAAAyg/rKL4nzbyif8/s200/749px-Maharashtra_locator_map.svg.png" style="cursor: pointer; float: right; height: 160px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 200px;" /></a><span style="font-size: large;">म</span>हाराष्ट्रासमोर असलेले प्रश्न नेहमीच मला अस्वस्थ करतात. पण आज ‘सकाळ’ वर्तमानपत्रात वाचलेली बातमी आधिकच गांभिर्याने विचार करायला लावणारी आहे. बातमीनुसार महाराष्ट्रात मराठी मातृभाषा असणार्‍यांची संख्या १९७१ पासून ६८.८% पर्यंत घसरली आहे! तर हिंदी मातृभाषा असणार्‍यांचे प्रमाण तीन दशकात ६% नी वाढून ११% वर गेले आहे. म्हणजे आज महाराष्ट्रात दीड करोड परप्रांतीय तर निश्चितच आहेत. १९७१ मध्ये मराठी मातृभाषा असणा-यांचे प्रमाण लोकसंख्येच्या ७६.५ इतके होते. याचा अर्थ मराठी लोक महाराष्ट्र सोडून बाहेर गेले असा होत नाही तर परप्रांतीयांनी त्यांची संख्या वाढवून मराठी मातृभाषा असणा-यांची टक्केवारी कमी केली आहे. याशिवाय उर्दू भाषिकांचे प्रमाण ७.३% वरून ७.१ % वर, गुजराती भाषकांचे प्रमाण २.८% वरून २.४% वर आले आहे. तर इतर भाषकांचे प्रमाण ८.४% वरून १०.७% वर गेले आहे.<br /><div><br /></div><div>गुजराती भाषिकांचे प्रमाण कमी झाले आहे, असा गैरसमज मात्र अजिबात करून घेऊ नका. गेल्या ‘पाच’ वर्षात गुजरात मधून महाराष्ट्रात १ लाख १९ हजार लोकांनी स्थलांतर केले आहे. तीस वर्षांपूर्वीच्या लोकसंख्येच्या प्रमाणात ते २.८% होते. तर आत्ताचे २.४% हे आत्ताच्या लोकसंख्येच्या प्रमाणात आहेत. गेल्या ‘पाच’ वर्षात १२ लाख ३९ हजार लोक इतर राज्यांतून येऊन महाराष्ट्रात स्थायिक झाले. त्यात ४ लाख २३ हजार लोक तर केवळ उत्त्तर प्रदेशातून स्थलांतरीत झाले आहेत. ५१ हजार झारखंड सोडून उरलेल्या बिहार मधून आले आहेत. कर्नाटकातून १ लाख ३५ हजार, राजस्थातून ८२ हजार, पश्चिम बंगालमधून ४९ हजार, केरळमधून ४१ हजार आणि आंध्र प्रदेशातून ३५ हजार लोक फक्त गेल्या पाच वर्षात महाराष्ट्रात आले आहेत. बांग्लादेशी घुसखोरांचा प्रश्न तर वेगळाच. आजच्या आसामकडे पाहून महाराष्ट्राने समजून घ्यावं आपलं पुढं काय होणार आहे ते. १९९१ ते२००१ दरम्यान सुशिक्षित महाराष्ट्राचा लोकसंख्या वाढीचा दर फारसा कमी झालेला दिसून येत नाही ते या परप्रांतातून येणा-या लोंढ्यांमुळेच.</div><div><br /></div><div>स्थलांतरीतांपॆकी १० लाख ७४ हजार लोकांनी नागरी भागातील मुलभूत सोयीसुविधांवर ताण वाढवला आहे. पाच वर्षांत झालेल्या स्थलांतरापॆकी ५ लाख ६४ हजार लोकांनी रोजगारासाठी, ३ लाख ८५ हजार लोकांनी आई-वडिलांबरोबर वा घरातील कमावत्या व्यक्तिबरोबर तर २ लाख २ हजार जणांनी विवाहामुळे स्थलांतर केले आहे. या बाहेरून आलेल्या लोकांना कधी मराठीचा आणि महाराष्ट्राचा अभिमान वाटेल असं तुम्हाला वाटतं?</div><div><br /></div><div>याचदरम्यान महाराष्ट्राचा औद्योगिक क्षेत्राचा विकासदर ‘उणे’ ३.२% तर कृषी व संलग्न क्षेत्राचा विकासदर ‘उणे’ ७.१% झाला आहे हे विशेष! परिणामी राज्याचा विकासदर २.५% घटला आहे. विकासदरात झालेली घसरण आणि बेघर, दरिद्री परप्रांतीय लोंढ्यांचे आगमन यामुळे महाराष्ट्रासारख्या प्रगतशील राज्यात दारिद्र्याचे प्रमाण राष्ट्रिय सरासरीपेक्षा ३.२% अधिक आहे. ऒद्योगिक क्षेत्राचा विकासदर एका वर्षात ८% वरून ४.८% वर आला आहे. पण त्याला आर्थिक मंदी हेही एक कारण असू शकते.</div><div><br /></div><div>महाराष्ट्रातील तथाकथित बॊधिक विचारवंत वेळोवेळो मराठी जनतेलाच उपदेशाचे डोस पाजतात. जसं , ‘तुम्ही भेळचे, पाणीपुरीचे गाडे चालवा. तुम्हीच आळशी, कामचुकार...’ अशा नेहमी केल्या जाणा-या विधानांनाही मला उत्तरं द्यायची आहेत.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4293814359130945466?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-30331683765790837972009-03-09T16:26:00.003+05:302010-12-17T14:18:12.003+05:30<span style="font-size: large;">ए</span>क नवा दिवस ... पुन्हा तेच जुनं मन घेऊन. कालचं विचाराचं ओझं खांद्यावरुन आज इथपर्यंत आणलं. नव्या दिवसाला नवं मन, नवे विचार अशी काही संधीच दिली नाही. चांगले विचार विमानाप्रमाणे आपल्याला हवेतून घेऊन जातात, तर जे विचार ‘ओझं’ ठरतात, त्याखालचं गाढव आपणच असतो.<br /><br />कधी कधी मनालाही म्हणावं लागतं,‘ सगळं तुझ्या मनाप्रमाणे होईल. तुला हवं ते सर्वकाही मिळेल आणि नको असलेल्या गोष्टींना तू विसरून जा. फक्त तुला हव्या असलेल्या गोष्टीच तू डोळ्यांसमोर ठेव.’<br /><br />एक नवा दिवस ... आज आकाशात एक नवा प्रकाश आहे. जो आपणा सर्वांना नेहमीच सजग ठेवणार आहे... आतून प्रकाशीत करणार आहे. खरी दिशा दाखवणार आहे.<br /><br />‘कथा ना व्यथा’ च्या सर्व वाचकांना, हितचिंतकांना आणि त्यांच्या कुटुंबियांना, आप्तेष्टांना, मित्रमंडळींना आणि प्रियजनांना गुढीपाडव्याच्या हार्दिक शुभेच्छा!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3033168376579083797?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-41479733575904331992009-03-09T16:26:00.002+05:302010-12-17T14:15:06.621+05:30<div style="color: black;"><span style="font-size: large;">ही</span> कविता मी पुढारी वर्तमानपत्रात वाचली होती. ती मला आवडली म्हणून इथं देत आहे.</div><div style="color: black;"><br /></div><div style="color: black;"><b><span style="font-size: small;">मी माझा...</span></b></div><div style="color: black;"><br /></div><div style="color: black;">मी आहेच जरा असा<br />एकटा एकटा राहणारा<br />वाळकं पानसुद्धा गळताना<br />तन्मयतेने पाहणारा</div><div style="color: black;"><br />माझ्या हसण्यावर जाऊ नका<br />माझ्या रुसण्यावर जाऊ नका<br />जरी मी तुमच्यात बसलो<br />तरी माझ्या असण्यावर जाऊ नका<br />&nbsp;</div><div style="color: black;">मला पक्कं ठाऊक आहे<br />प्रत्येक गोष्टीला अंत आहे<br />म्हणूनच मी काही बोलत नाही<br />मी अगदी शांत आहे<br />&nbsp;</div><div style="color: black;">लोकांच्यात वावरताना मी<br />माझा तोतया म्हणून वावरतो<br />कुणी माझं खरं रुप ओळखलं की,<br />माझ्यातला मी बावरतो.</div><div style="color: black;"><br /></div><div style="color: black;">आभार- कवी सूरज वायदंडे, कोर्टी.</div><div style="color: black;">रवीवार पुढारी, बहार पुरवणी.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4147973357590433199?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-53384103123569179782009-03-09T16:25:00.002+05:302010-12-17T14:27:15.885+05:30<div style="color: black;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQslsRmbp5I/AAAAAAAABgg/30kw6UBcFqM/s1600/%25E0%25A4%25B2%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%2596%25E0%25A4%2595.gif" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/TQslsRmbp5I/AAAAAAAABgg/30kw6UBcFqM/s200/%25E0%25A4%25B2%25E0%25A5%2587%25E0%25A4%2596%25E0%25A4%2595.gif" width="180" /></a></div><span style="font-size: large;">गे</span>ल्या महिन्यात एक लेख लिहील्यानंतर, आज मी इथे बर्‍याच दिवसांनंतर तुमच्यासमोर आलो आहे. अनेक दिवसांनंतर स्वतःचाच लेख वाचताना सहजच माझ्या मनात आलं, बघावं तरी दरम्यान कोण कोण येऊन गेलं!? ..मला वाटलं होतं माझं शून्यानेच स्वागत होईल, पण या एक-दीड महिन्यात रोज कोणी ना कोणी भेट देत होतं, हे पाहून थोडंसं आश्चर्य आणि बरं वाटलं. फिड द्वारे वाचणार्‍यांची संख्याही एकही नवीन लेख आलेला नसताना ० वरून ५ पर्यंत गेली, हेही ‘माझ्यासाठी’ नसे थोडके. प्रत्यक्षात आज सकाळीच फिड द्वारे काही लेख वाचले गेले, हे पाहून आनंद वाटला.</div><div style="color: black;"><br />नवीन पुस्तकाचे काम तर चालूच आहे. ‘मनात राहिलं मन एक...’ असं या कवितासंग्रहाचं नाव ठेवावं... असं मला वाटलं. तेच बरं राहिल. नाहितर एखादं दुसरं याहीपेक्षा चांगलं नाव सुचलं, तर त्यावरही विचार करेन. बाकी काय? ६५ च्या दरम्यान कविता व चारोळ्या झाल्या आहेत. तसा सध्या मी फार गडबडीत आहे. लिहीण्यासारखे खुप विषय असतात पण तेवढी निवांत वेळ व मनाची शांतता हवी. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-5338410312356917978?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-59137144084805016602008-12-06T12:54:00.013+05:302010-12-18T08:37:43.445+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/STpYyEP6jCI/AAAAAAAAAgo/KhEThtAg_lE/s1600-h/485734700_977e938f3a.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276627530575154210" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/STpYyEP6jCI/AAAAAAAAAgo/KhEThtAg_lE/s320/485734700_977e938f3a.jpg" style="cursor: pointer; float: right; height: 168px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 257px;" /></a><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">अ</span>शीच एक एक क्षणांची माला गुंफता गुंफता आज एक वर्ष पूर्ण झाले.<br /><br />इंटरनेटवर नवनवीन गोष्टींचा शोध घेण्यात मला फार इंटरेस्ट होता. एकदा मी मोबाईलवर इंटरनेट सुरू केले होते. तेंव्हा मी त्यावर एक मराठी ब्लॉग वाचला. पण तो कसा सु्रु करायचा? आणि काय? काहीही माहित नव्हतं. त्यातच गेल्या वर्षीची डिसेंबरची सुट्टी लागली. आणि घरच्या पी.सी. वर इंटरनेटही जोडले. मग काय ? वेळही होता आणि साधनही.<br /><br />मी शोध घेत गेलो. सेटिंग्ज शिकत गेलो. मराठीतून लिहायचा प्रश्न <a href="http://www.baraha.com/">बरहा</a> सॉफ्टवेअरने सोडवला. त्यातील ९९% शब्द मी कोणाच्याही मदतीशीवाय लगेचच टाईप करायला शिकलो. माझा प्रथम परिचय <a href="http://home.spaces.live.com/">लाइव्ह स्पेसेस</a> च्या ब्लॉग सेवेशी झाला असला तरी त्यावरील जाहिराती नको असल्याने मी <a href="http://www.blogger.com/">ब्लॉगर</a> बापरुन ब्लॉग लिहायला सुरुवात केली.<br /><br />बरोबर एक वर्षापूर्वी आजच्याच दिवशी सकाळी मी ‘<a href="http://marathidesh.blogspot.com/">मराठीदेश</a>’ हा माझा पहिला कवितांचा ब्लॉग सुरु केला. व एका कवितेच्या रुपाने माझी पहिली पोस्ट टाकली. त्यानंतर साधारणतः आठवड्याने ‘<a href="http://kathanavyatha.blogspot.com/">कथा ना व्यथा</a>’ हा ब्लॉग सुरु केला. हा ब्लॉग माझ्या लेखांसाठी होता. सुरुवातीला माझा टाईपींगचा स्पीड कमी होता, पण नंतर मला सराव होत गेला.<br /><br />डिसेंबर, जानेवारीपर्यंत असेच दिवस चांगले गेले. फेब्रुवारीनंतर मात्र मला बराच त्रास होत गेला. पण या त्रासातही काही चांगल्या गोष्टी घडतच होत्या. जसं आईच्या आशिर्वादाने व तिच्याच पुढाकाराने छापलेला माझा पहिला कवितासंग्रह, परिक्षेत मिळालेले सुंदर यश. या सर्व गोष्टी माझ्यासाठी ‘दिलासा’ देणार्‍या होत्या.<br /><br />त्यानंतर आता पुन्हा सुट्टी सुरु झाली. लिहिण्यासारखं बरंच असतं. पण शांतपणे एखाद्या विषयाचं नीट आकलन करुन, आंतरात्म्यातून लिहावं असं मला वाटतं. आणि तसं कधी जमत नसेल, तर बर्‍याचवेळा मी लिहीत नाही. शिवाय अनेक गोष्टी लिहायच्या म्हटलं तर स्वतःच घालून घेतलेली व इतरांची अशी अनेक बंधनं येतात.<br /><br />जेंव्हा माझ्या ब्लॉगचा <a href="http://marathiblogs.net/">मराठीब्लॉगविश्वात</a> समावेश झाला, तेंव्हा या विश्वात साधारणतः ६५० मराठी ब्लॉग्ज होते. त्यापॆकी कित्येक मृत व अर्धेनिम्मे मराठी होते. पंधरा वर्षांपूर्वी इंटरनेटची क्रांती सुरु झाली. दहा वर्षांपूर्वी ब्लॉगची संकल्पना पुढे आली. दहा करोड मराठी लोकांमधून हाताच्या बोटांवर मोजता येतील, एव्हढेच लोक मराठीतून ब्लॉग लिहीत होते. मी काही खूप चांगला लेखक नाही, पण त्या सुरुवातीच्या काही मोजक्या लोकांपैकी मीही एक आहे, याचा मला अभिमान व आनंद वाटतो. मला वाटतं माझ्या परिनं मराठी भाषेची ही एक प्रकारे सेवाच आहे.<br /><br />आज अनेकजण ‘<a href="http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/01/blog-post_27.html">आई</a>’, ‘<a href="http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/02/blog-post.html">मराठी चित्रपट</a>’, ‘<a href="http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/05/blog-post.html">मराठी साम्राज्य</a>’ इ. शब्दांचा <a href="http://google.com/">सर्च इंजीन</a>&nbsp;मधून शोध घेऊन माझ्या ब्लॉगवर आलेले मला आढळून येतात, तेंव्हा एखाद्या वाचकाला माझ्या लेखांमूळे काही माहिती मिळाली याचा मला फार आनंद वाटतो.<br /><br />ही वाटचालही सुखाने होईल अशी आशा आहे.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-5913714408480501660?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-70549966397696566142008-08-26T12:10:00.003+05:302010-12-18T08:47:56.523+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SMF4zx8hfGI/AAAAAAAAATM/M4_ImwK05qc/s1600-h/12122007130.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242604272211819618" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SMF4zx8hfGI/AAAAAAAAATM/M4_ImwK05qc/s200/12122007130.jpg" style="cursor: pointer; float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px;" /></a><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">दै</span>नंदिनी लिहायला मी फार पूर्वी सुरूवात केली होती. पण ते काही माझे स्वनिर्मीत लेखनातील पहिलेच पाऊल नव्हते. पहिलीला जाण्याआधीच मी कविता लिहायला सुरुवात केली होती. त्या दोन कविता आजही माझ्याकडे आहेत. त्या मी तुमच्यासमोर पुढे मागे सादर करेनच. चौथीमध्ये असताना छोट्या मावशीने (मोठ्या मावशीपेक्षा छोटी, ती छोटी मावशी) एक छोटी डायरी दिली होती. व सांगितलं की, यामध्ये रोज काय काय घडलं, त्याबद्दल तुला काय वाटलं, ते लिहित जा. लहानपणी मी डायरीसाठी फार हावरा होतो. व कुणाकडून एखादी डायरी मिळाली की, मला फार आनंद होत असे. खास करून नवीन वर्षाच्या सुरूवातीला मी पप्पांकडून एक नवीन डायरी घेतच घेत असे. (हा भाग वेगळा की त्या डायरीची निम्यापेक्षा जास्त पानं वर्षाच्या अखेरपर्यंत कोरीच रहात.) अशा अनेक डायर्‍या आज माझ्याकडे आहेत.<br /><br />ती मावशीने दिलेली छोटीशी डायरी दवाखाण्याशी संबंधीत एका गोळ्यांच्या कंपणीची होती. त्यावर एका सर्दीने त्रासलेल्या, फुगून लाल झालेल्या नाकातून पाणी गळत असलेल्या, थकलेल्या डोळ्यांतून आपण किती बेजार झालो आहोत हे दर्शवणार्‍या माणसाचं चित्र होतं. तेंव्हा मीही सतत सर्दीने आजारी पडत होतो (इतरांपेक्षा जास्त) नी त्यामुळे माझा चेहराही काहीसा तसाच होत असावा. म्हणून मला मावशी त्यावरून चिडवत असे की, तो मीच आहे म्हणून!<br /><br />तेंव्हा मी सांगेल ते ऐकणारा एक गुणी आणि हुशार मुलगा होतो. आणि त्यामुळंच वर माझाच(?) फोटो असणार्‍या त्या छोट्याशा डायरीत मी माझी पहिली दैनंदिनी लिहायला सुरूवात केली. तो पहिलाच दिवस त्यावेळी मी जसा लिहीला आहे तसाच इथेही लिहीतो..<br /><br />१७/१/९७ शुक्रवार<br />आजचा शाळेतला दिवस फार चांगला गेला.<br />आज तास 8 ते 12 होता. आणि जिल्हा परिषदेची<br />(स्कॉलरशीप) परीक्षाही होती. बाईंनी तासात<br />प्रश्नाउत्तरे घेतली, त्यातल्या एका गणिताचा पर्याय<br />चुकीचा आहे असे मुले म्हणाली. पण मी म्हणालो<br />तो पर्याय बरोबर आहे. तसे मीबाईंना कसे ते<br />समजावून सांगितले. बाईंना ते पटले, लगेच बाईंनी<br />माझे कौतूक केले. त्यावेळी मी आजारी असल्यामुळे<br />बाईंनी माझे जास्तच कौतुक केले. कारण त्यावेळेस<br />मी १५-१६ दिवस आजारी होतो, म्हणून मी शाळेत<br />आलो नव्हतो.<br />नंतर मला बाईंनी एक प्रश्न विचारला,<br />तो प्रश्न पण मला आला.<br />आजची परिक्षा तर फारच<br />सोपी होती. दोन प्रश्न फक्त आले नाहीत. माझा पेपर<br />लगेच ४०मिनिटांत पार पडला. मला स्कॉलरशीप चा<br />पेपर मला कधीही सोपा गेला नव्हता. मला ९० च्या<br />पुढे मार्क पडण्याची अपेक्षा आहे.<br />तो तास गणिताचा<br />होता. मला आज बाईंनी सांगितले तुला(महाराष्ट्र विद्यापिठ<br />मध्ये ८८ मार्क आहेत.) चांगले आहेत.<br /><br />ते वर्ष माझं यशाच्या दॄष्टीनं सर्वांत चांगलं वर्ष होतं. टिळक विद्यापीठ, भारती विद्यापीठ, महाराष्ट्र विद्यापीठ, सामान्य ज्ञान अशा अनेक परीक्षांतून कधी वर्गातून, कधी जिल्हातून, तर कधी महाराष्ट्रातून क्रमांक पटकावला होता. स्कॉलरशीपच्या परीक्षेत जिल्हातून मला १४वा क्रमांक मिळाला होता. तर टिळक विद्यापीठ परिक्षेत मी राज्यात पाचवा आलो होतो. आणि जेंव्हा मी कधी कधी मागे वळून बघतो, दैनंदीनी वाचतो... तेंव्हा वाटतं, मीही कधीतरी काहीतरी केलं होतं तर..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-7054996639769656614?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-5623933390002626692008-08-16T16:29:00.002+05:302010-12-18T21:27:28.829+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SMJuBGkS17I/AAAAAAAAATU/ulO8JFnl_VA/s1600-h/300_80240.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242873881434445746" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SMJuBGkS17I/AAAAAAAAATU/ulO8JFnl_VA/s200/300_80240.jpg" style="cursor: pointer; float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px;" /></a><br /><span style="font-size: large;">सा</span>हित्य क्षेत्रातील एकाही व्यक्तिशी नसलेली ओळख आणि स्वतःच स्वतःचा छापलेला कवितासंग्रह! ..अशा काही मुलभूत कारणांमूळे, पुस्तक प्रकाशन समारंभ तर झाला नाहीच, शिवाय अपेक्षेप्रमाणे त्या कवितासंग्रहाचं थंड काय? अगदी गोठूनच स्वागत झालं. (आणि शिवाय शेवटी कवितासंग्रहच तो!)<br /><br />तरीही मी ‘त्याला’ आनंद होईल अशा वेड्या आनंदाने (माहित होतं त्याला होणार नाही, म्हणून वेड्या!) मित्राला फोन केला. (शेवटी कुणाला तरी सांगितल्याशिवाय मन मानत नाही. माझ्यासारखं मूर्ख मन तर नाहीच नाही. कुत्र्याचं शेपूट!)<br /><br />‘दिन्या ऽऽऽ पुस्तक छापून झालंऽऽऽ!!!’<br />तिकडून आळसटलेला आवाज आला,<br />‘हांऽऽऽअऽऽऽऽ???!!!’<br />दोन सेकंद शांतता.<br />पुन्हा तसाच आवाज आला,<br />‘पहिलं का दुसरं???’<br /><br />हे ऐकून माझ्या मनाला वाटलं, ‘अरे बाबा! इतक्यावेळा सांगूनही तुला एवढंही माहित नाही!? पहिलं की दुसरं पुस्तक ते!?’ ही उदासीनता पाहून माझी पुढं बोलायची छातीच झाली नाही. मी ‘तसाच’ फोन ठेऊन दिला.<br />तरी आलेलं नैराश्य झटकून कसाबसा मनाला आधार दिला,‘असतात असे बरेचजण! आवडत नाही बर्‍याचजणांना!’<br /><br />मग मी दुसर्‍या एका मित्राला फोन केला. तो लायब्ररीत बसला होता. तो मला ‘इज गे भावा’ (म्हणजे ‘कौतुकाने फारच छान! असंच करत राहा!’) म्हणाला. अर्थात ही त्याची औपचारीकताच होती. कारण त्याचं एक तत्त्व होतं, ‘प्रत्येकाला प्रोत्साहन द्यायचं!’ त्यामुळे त्याचं हे वाक्य मला अपेक्षीतच होतं. आणि मला हेही माहित होतं की, त्याला वाचण्यात इंट्रेस्ट नाहिये.<br /><br />आणखी एका मित्राबरोबर मी संध्याकाळी चहा प्यायला चाललो होतो. तेंव्हा मी मनातून थोडंसं साशंक राहून, त्याला माझ्या पुस्तकाबद्दल सांगितलं. मला वाटलं तो काही बोलेल. पण त्याने मुळी काही प्रतिक्रियाच दिली नाही. कदाचीत कवितांचे पुस्तक छापण्यासारखी गोष्टच मुळी त्याच्या कल्पनेबाहेरची होती. तो दोन सेकंद थांबला, पण यावर काही न बोलता, पुन्हा स्वतःचंच बोलू लागला. चहा पिता पिता तो मला म्हणाला,‘ आपल्याकडे काहितरी कला असली पाहिजे. जसं त्या नितेशनं कसं स्नेहसंमेलनात नाचात भाग घेतला होता!? त्यामुळे मुली इंप्रेस होतात. आपण आभ्यासाशिवाय काहितरी extra activity केली पाहिजे. ’ मी आपलं त्याच्या हो ला हो देत राहिलो. माझी extra activity कुठल्याकुठे वार्‍यावर भुर्रकन उडून गेली होती.<br /><br />माझ्या बर्‍याच मित्रांना मी ही कवितासंग्रहाची गोष्ट सांगून अडचणीत टाकलं. अशा एखाद्या (विचीत्र) गोष्टीवर प्रतिक्रीया देण्याची त्यांचीही पहिलीच वेळ असल्याने, त्यांना यावर काय बोलावं ते सुचतच नसे. (पण कौतुकाने असे शब्द फुटले नसते, तर ते अधिक बरं वाटलं असतं.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-562393339000262669?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-66311386307184061612008-08-01T14:01:00.002+05:302010-12-18T21:34:24.146+05:30<span style="font-size: large;">हा</span> प्रसंग तसा काही विशेष नाही. आज काय लिहावं म्हणता म्हणता जेंव्हा मी माझी डायरी चाळू लागलो, तो मला त्यात दिसला. प्रत्येक माणसाची काही प्रेरणास्थाने असतात. आपल्या पुढील जीवनाची वाटचाल अशी अशी व्हावी अशी प्रत्येकाची ईच्छा असते. मग आपसूकच वर्तमानकाळात, तशाच प्रकारे वाटचाल करणारी एखादी व्यक्ति जर त्याच्या दृष्टीपथास पडली, तर ती व्यक्ति त्याचे प्रेरणास्थान बनून राहते. आपण जीवनाची वाटचाल निश्चित करतो त्या काळात आपल्यावर अनेक व्यक्तिचा प्रभाव असतो.<br /><br />कधी आपल्या मनीअंतरीच्या वाटेवर ती व्यक्ति वर्तमानकाळात चालत असते, म्हणून आपला आदर्श ठरते,... तर कधी आपल्यालाच त्या व्यक्तिची वाट स्वर्गीय सुंदर वाटते, आणि मग आपणही जीवनात ह्याच वाटेवरुन प्रवास करत पूर्णत्त्वास जाण्याची मनात खुणगाठ बांधतो.<br /><br />माझा एक मित्र असाच आसारामजी बापूंचा चांगला भक्त होता.<br /><br />७-३-२००३<br />मधली सुटी झाली. मी खाली आलो व मित्रांबरोबर गप्पा मारू लागलो. आमच्या खालच्या इयत्तेतील मुले आमच्याभोवती खेळत होती, पळत होती. त्यामुळे त्यांचा आंम्हाला सारखा धक्का लागत असे. या अशा त्यांच्या गोंधळामुळे माझा एक मित्र अतिशय चिडला. ‘आता देऊ दे धक्का, मग बघतो मी.’ तो म्हणाला. हा माझा मित्र आसारामजी बापूंचा भक्त होता. एवढ्यात त्याला एकाचा धक्का बसलाच. तो चिडला व रागाने त्या मुलाकडे बघू लागला. मला वाटले, आता त्या मुलाचे काही खरे नाही. मग त्याने एकदा इकडेतिकडे बघितले व काही कळण्याआधीच क्षणार्धात त्या धक्का मारणार्‍या मुलाच्या तो पाया पडला. मला हे सर्व आकस्मीत होते, पण खरंच मला हया गोष्टीचे आश्चर्य मात्र वाटले नाही...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-6631138630718406161?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-26304060764736279472008-02-01T17:26:00.004+05:302010-12-15T12:34:44.166+05:30<img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161983519277779554" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R6MMqVL5CmI/AAAAAAAAAII/t_kgVvb1W8I/s200/KHABARDAR1.jpg" style="float: left; margin: 0px 10px 10px 0px;" />‘‘मराठी चित्रपटांकडे मराठी प्रेक्षकांनीच पाठ फिरवली आहे’’. हे वाक्य मध्यंतरी वारंवार वर्तमानपत्रातून वाचनात येत होतं. तेंव्हा मला सर्वप्रथम आश्चर्य वाटायचं व मग असं म्हणणा-या व्यक्तिचा राग यायचा. प्रेक्षकांनी पाठ फिरवली म्हणजे काय? तुम्हीच असले रडके चित्रपट काढत असताना... अशा चित्रपटांना एक तरी चित्रपटगृह मिळतंच कसं? याचंच मला अधिक आश्चर्य वाटतं. प्रेक्षक अशा त्यांच्या रडारडीच्या चित्रपटांकडे पाठ फिरवतो... याचा ते निश्कर्ष तर काय काढतात बघा... त्यांचा चित्रपट भिकार दर्जाचा नाही... तर मराठी प्रेक्षकांनीच पाठ फिरवली आहे. ( जणू काही मराठी लोकांनी मराठी चित्रपट न पाहण्याचा असा त्यांच्याविरूद्ध व मराठी भाषेविरुद्ध कट केला आहे.)<br /><br />मराठी चित्रपटात (महेश कोठारे, सचिन यांचे काही चांगले चित्रपट सोडून) मनोरंजनापेक्षा कलात्मकतेला वाव दिला जातो. आणि त्यांना धड ती कलात्मकताही जमत नाही. ज्यांच्या हातात प्रसिद्धीमाध्यमे आहेत, असे लोक त्यांचे कॊतुक करतातही... पण मग तो चित्रपट चित्रपटगृहावर का आपटतो? सामान्य लोकांना त्यातील कला कळत नाही म्हणून? नक्कीच नाही... तर त्या चित्रपटामागील हेतू सामान्य लोकांपर्यंत मनोरंजनाच्या माध्यमातून सहज पोहचवण्याची कला त्यांच्यामध्ये नसते म्हणून...आपल्याकडे चित्रपट काढण्यासाठी पॆसा कमी आहे का? असं आपण कधीच म्हणू शकाणार नाही. एकही स्पेशल इफेक्ट नसलेले कितीतरी इंग्रजी चित्रपट मनोरंजनाबरोबरच मनाला चांगला आनंद व संदेशही देऊन जातात. <br /><br />आपल्या कडे Actors ची कमतरता नाहीये. ( मराठी चित्रपटांना त्याचीही कमतरता आहे. तुम्हाला वाटतं का आजचा आघाडीचा मराठी अभिनेता भरत जाधव कितीही मजल मारली तरी शाहरुख खान किंवा रजनीकांतची जागा घेऊ शकेल? कारण केवळ विनोदी अभिनेत्याला शेवटी मर्यादा असते.) हिंदी चित्रपटसृष्टीला तरी नक्कीच Actors ची कमतरता नाहीये. आणि मराठी चित्रपटांनाही ती भासली नसती. पण त्यांनी नाटकांची पार्श्वभूमी असलेले कलाकार सोडून इतरांना चित्रपटात घ्यायचेच नाही असे ठरवलेले दिसते. कारण अशा लोकांचा एक गटच तयार झाला आहे. त्यामुळे चांगली personality असलेली कितीतरी मराठी मुलं आपल्याला चित्रपटांतून दिसत नाहित. Actors ची कमतरता नाहीये... कमतरता आहे... चांगल्या कथालेखकाची... आणि त्या कथेचं सोनं करणा-या दिग्दर्षकाची... केवळ या दोन घटकांमुळे आज इंग्रजी चित्रपट भारतीय चित्रपटांच्या पुढे गेलेले दिसतात. (खास करून मराठी चित्रपटांच्या). <br /><br />“पुण्यात डझनावारी मराठी चित्रपट!!” असा मथळा असलेला लेख तुम्ही मनोगतवर वाचला आसेल. यावरून हे सिद्ध होतं की, ‘मराठी प्रेक्षकांनी मराठी चित्रपटांकडे पाठ फिरवलेली नाही, तर तुम्ही आपल्या चित्रपटतंत्रामध्ये थोडीशीच सुधारणा केली. आणि मराठी लोकांनी तुम्हाला उचलून धरले... जेंव्हा तुंम्ही हिंदी कशाला? इंग्रजी चित्रपटांच्या तोडीचे चित्रपट काढाल, तेंव्हा सर्व चित्रपटगृहांत मराठी आवाज ऎकू येऊ लागेल...’<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-2630406076473627947?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-2396686885515859252008-01-31T14:59:00.002+05:302010-12-15T00:47:56.465+05:30<img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161571958331607506" src="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R6GWWVL5CdI/AAAAAAAAAG0/VqeD5Rs_oz8/s200/mg.jpg" style="float: left; margin: 0px 10px 10px 0px;" /><br />एखादे आत्मचरीत्र किंवा ख-या जीवनाची पार्श्वभूमी असलेली कादंबरी आपण जेंव्हा वाचत असतो, तेंव्हा काही क्षण स्वतःहाचे जीवन विसरून त्या कथानायकांच्या जीवनाशी समरस होतो... व वाटू लागतं जीवनात एवढी मोठी दुःखं, संकटं आहेत तरी हे लोक त्यांच्याकडे किती सहज दृष्टीने पाहतात. आणि मी माझ्या किती क्षुल्लक गोष्टी मनात घेऊन बसलो आहे. जेंव्हा माणसासमोर उदात्त ध्येय असतं, तेंव्हाच त्याला जीवनाचा खरा मार्ग सापडतो.<br /><br />नव-याच्या मृत्यूनंतर तिचा मुलगा पावेल हेच विश्व असणारी ‘आई’ आपल्या विश्वात नव्याने दिसणा-या गोष्टींनी गोंधळून गेली. तिचा मुलगा पावेल हा त्या वस्तीत आत्तापर्यंत कोणी केलं नव्हतं, असं काहीतरी करू लागला आहे, हे तिला आता कळून चुकलं होतं. आणि त्यामुळेच तिला भितीही वाटू लागली होती. ती त्याबाबत त्याला सरळ सरळ विचारू शकत नव्हती, तेवढं तिच्यामध्ये धाडस नव्हतं. पण पावेलने तिच्या मनातील ही खळबळ जाणली होती. एका प्रसंगात जेंव्हा पावेलने शहरातील काही लोक त्याला भेटायला येणार आहेत असं सांगितलं, तेंव्हा ती एकाएकी हुंदके देऊन रडू लागली. यावेळी पावेल तिच्यावर थोडासा चिडला पण त्याने तिची समजूत घातली. तरीही ती विलक्षण माणसं आपल्या घरी येणार ही कल्पना मनात येताच ती दचके व तिच्या अंतःकरणाचा थरकाप होई.<br /><br />जेंव्हा पावेलच्या घरात त्याची व त्याच्या सहका-यांची गुप्त बॆठक चालत असे, तेंव्हा आईला त्यांच्या बोलण्यातील अवघड शब्द काही कळत नसत. मग ती नुसतंच तिथे जमलेल्या लोकांच्या चेह-यांचे निरीक्षण करत असे. व प्रत्येकाच्या स्वभावाबद्दल आपल्या मनात काही समजूत करुन घेत असे.<br /><br />पावेलचा जवळचा सहकारी असलेल्या आंद्रेईची पहिल्याच भेटीत आईवर चांगली छाप पडली. व नंतर ती स्वतःहून पावेलला एक दिवस म्हाणाली,‘त्याला आपल्याच घरी राहायला सांगू या.’ आंद्रेई स्वभावाने प्रेमळ होता व तो आईशी पावेलपेक्षाही अधिक समजून घेऊन वागत असे. पण मे दिनादिवशीच्या वर्णनावरून हे समजतं की, त्याला सोबत बोलावण्यामागे तिच्या मनातील उद्देश हाच होता की, आपल्या मुलाबरोबर त्याला साथ देणारं, त्याची काळजी घेणारं कोणीतरी असावं असंच तिला वाटत होतं.<br /><br />क्रांतीकारी चळवळी व अशा चळवळी करणारे लोक...या सर्व गोष्टी आईला आधी फार दूर देशीच्या वाटत होत्या. तिच्या जुन्या जीवनाचा या नव्या जीवनाशी तिळमात्र संबंध नव्हता.<br /><br />श्रीमंतीत वाढलेली असूनही रात्री-अपरात्री मोठे कष्ट घेऊन गुप्त कार्य करणारी साशा... आईला अशा तरुण मुलींकडे पाहून वाटत असतं, आपण आपलं आत्तापर्यंतचं सर्व जीवन उगाच निरुद्देश व्यतीत केलं. आईला माहित असतं साशा व पावेलचं एकमेकांवर प्रेम आहे व तिलाही त्या दोघांचं लग्न व्हावं असंच वाटत असतं...पण पावेलला आपले कार्य करता यावे म्हणून संसारात पडायचं नसतं. शिवाय साशा अटेकेत असताना पावेल बाहेर असायचा तर जेंव्हा पावेलला अटक झाली तेंव्हा नुकतीच साशा सुटून आली होती.<br /><br />कधी रात्री अचानक घरांची घेतली जाणारी झडती... अखंड बडबड करणारी आईची शेजारीण... पावेलला व आंद्रेईला ‘मे’ दिनादिवशी झालेली अटक. त्यानंतर स्वतः कारखाण्यात गुप्तपणे पत्रके वाटणारी आई... आणि आपल्या मुलाच्या कार्यात आपण त्याला मदत केली म्हणून स्वतःहाचे कॊतुक वाटणारी...व यामुळे पावेलला मिळणा-या आनंदातच आपला आनंद मानणारी आई... इथपर्यंतचा पुस्तकातील सर्वच भाग हा फारच वाचनीय आहे, लेखकाच्या लेखनकोशल्यातून प्रेरणा घेण्यासारखा आहे.<br /><br />कादंबरीच्या दुस-या भागात आईचे कार्य व साम्यवादी विचारसरणींना महत्त्व दिले गेले आहे. उत्तरार्धात तोच तोच पणा जाणवू लागतो. काही ठरावीक विचार, तिच वाक्यं केवळ शब्दरचना बदलून वेगवेगळ्या व्यक्तिंनी , वेगवेगळ्या प्रसंगी उच्चारलेली आहेत. क्रांतीनंतर पुढील जीवन ‘भव्य असेल, दिव्य असेल, समानतेचे असेल’ असे त्यातील पात्र असंख्य वेळा म्हणतात. पण तेंव्हा नेमकी शासनप्रणाली कशी असेल? हे त्यांनी सांगितलेले नाही. वास्तविक लेखक एखाद्या पात्राच्या तोंडून अगदी थोडक्यात ते सहज सांगू शकले असते. दुसरी गोष्ट म्हणजे सर्वांनी एकत्र काम करून समान नफा वाटून घ्यावा, हे पटत व समजत नाही. हा समानतेवरील उपाय कधीच ठरू शकत नाही. जर समजा तुम्ही फार कार्यक्षम असाल व तुमचा सहकारी अकार्यक्षम... तर तुमच्या मूळ मानवी स्वभावाला नफा समान वाटून घेणे पटेल काय?<br /><br />आणि आणखी एक गोष्ट म्हणजे गॉर्कींनी कादंबरीत अगदी कुठेही पावेलचा हिंसक आंदोलनाचा विचार प्रकट केलेला नाही. ‘मे’ दिनादिवशी तर मला वाटलं अहिंसेचा शोध यांनीच आगोदर लावला होता की काय? पण प्रत्यक्षात कादंबरी पूर्ण वाचून झाल्यावर ख-या पावेलविषयी माहिती सांगताना तिथं स्पष्ट म्हटलं आहे की, ‘मॉस्कोत प्योत्रवर (खरा पावेल) सशस्त्र दले उभारण्याचे काम सोपविण्यात आले होते. व तो त्याच्या पत्नीसह बाँबची कवचे बनवत असे.’<br /><br />स्वातंत्र्यवीर सावरकरांचे ‘माझी जन्मठेप’ हे पुस्तक वाचलेलं असल्याने मला जाणवलं... पावेलला होणारी हद्दपारीची शिक्षा ही हलकी नसली तरी अंदमानएवढी कठोरही नव्हती. कारण पावेल तिथुन गुप्तपणे पळून येऊन आपले कार्य भुमीगतपणे करू शकणार होता. जर इंग्रजांनी केवळ हद्दपारीच्या शिक्षा दिल्या असत्या तर क्रांतीकारकांनी भारत केंव्हाच स्वतंत्र केला असता. वरील माझे मत केवळ दोन पुस्तकांच्या संदर्भाने सांगत आहे. खरी परीस्थिती वेगळी असू शकते.<br /><br />पण विचारसरणीचा भाग सोडला व केवळ आईच्याच मनाचा विचार केला तर मॅक्झिम गॉर्की यांचे आई हे पुस्तक अप्रतिम आहे. नवीन जीवनाशी समरस होऊन आपल्या मुलाच्या बरोबरीने कार्य करणं हे नक्कीच आईला सोपं गेलं नाही. तिचा जुन्या जीवनाकडून नवीन जीवनाकडे झालेला प्रवास हाच कादंबरीचा अत्यंत वाचनीय भाग आहे. आपल्या स्वतःच्या जगापेक्षाही एक फार मोठं जग आहे आणि जेंव्हा आपण ह्या संपूर्ण जगाचा विचार करतो, तेंव्हा आपण आपल्या स्वतःच्या दुःखांना विसरुन जातो.<br /><a href="http://www.savefun.googlepages.com/"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-239668688551585925?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-81633420547978146792008-01-27T20:53:00.001+05:302010-12-15T00:49:20.245+05:30अन्ना किरिलोवना व त्यांचा मुलगा प्योत्र झलोमोव ह्या ख-या जीवनातील व्यक्तिरेखांना आपल्या नजरेसमोर ठेवून लेखक मॅक्झिम गॉर्की यांनी त्यांची ‘आई’ ही कादंबरी लिहीली आहे. ही कादंबरी इ.स.१९०७ साली म्हणजेच आजपासून शंभर वर्षांपूर्वी रशियात झालेल्या क्रांतीच्या पार्श्वभूमीवर लिहीली गेली आहे. लेखक मॅक्झिम गॉर्की हे स्वतः त्या चळवळीचे सभासद होते. प्योत्र झलोमोव याला त्यांनी त्यांच्या कादंबरीत पावेल असं नाव दिलं आहे तर मुख्य व्यक्तिरेखा म्हणजेच पावेलची ‘आई’ निलोवना ही या कादंबरीच्या केंद्रस्थानी आहे. <br /><br />कादंबरीच्या सुरूवातीलाच लेखकाने कारखाना व सभोवतालच्या कामगार वस्तीचं अत्यंत साधं व हलक्या प्रतींचं जीवन आपल्या शब्दांतून चित्रीत केलं आहे. अशाच त्या कामगार वस्तीत व्लासोव कुटूंब राहात होतं. मेकॅनिक मिखाईल व्लासोव (पावेलचा बाप) हा त्या घरातील कर्ता पुरूष होता. तो सतत इतरांना तुच्छतेने बघायचा व वरिष्ठांशी उद्धटपणे वागण्याच्या त्याच्या सवयीमुळे त्याची मिळकतही बेताचीच असायची. त्याचे ताकदवान शरीर, उग्र चेहरा व डोळे पाहून लोकांना त्याची भितीच वाटत असे. अशा या माणसाची ‘कुत्तेकी अवलाद’ ही आवडती शिवी होती. संध्याकाळी व्लासोव दारुने तर्र होऊन घरी येई. संध्याकाळी बायकोने पटापट भांडी आवरली नाहीत तर तो तिला जमिनीवर भिरकावून देई व वोडकाची बाटली समोर ठेवी. एकदा पावेल चॊदा वर्षांचा असताना त्याने त्याच्या झिंज्या ओढण्याचा प्रयत्न केला, तेंव्हा पावलने एक जड हातोडा उचलून ‘अंगाला हात लावू नका’ म्हणून बापाला बजावले. त्या दिवसापासून दोन वर्षांनी त्याचा मृत्यू होईपर्यंत त्याने पावेलकडे मुळीच लक्ष दिले नाही व तो त्याच्याशी चकार शब्दाने बोलला देखील नाही. <br /><br />त्या वस्तीत दारू पिणे ही काही जगावेगळी गोष्ट नव्हती तर तरूण मुलं दारू पिणारच हे त्यांच्या आईवडीलांनी गृहीतच धरलेलं असायचं. कारण त्यांच्या तरूणपणी त्यांनीही तेच केलं होतं व ही प्रथा त्या कामगार वस्तीत अशीच चालत आली होती. दारू पिणे, मग मारामा-या करणे हा त्या कामगार वस्तीतील जीवनाचा रोजचा भाग होता. तिथल्या इतर तरूण मुलांप्रमाणे पावेलही दारू पिऊ लागला पण ते त्याच्या शरीराला सहन होत नसे. हळूहळू त्याने पार्ट्यांना जाणं कमी केलं व रविवारच्या सुटीदिवशीही तो बाहेर गेला तरी दारू न पिता परत येऊ लागला. तो घराचे सर्व दरवाजे बंद करून पुस्तंकं वाचू लागला. हळूहळू त्यामध्ये होणारा हा बदल मात्र आईच्या नजरेतून सुटला नाही व तिला कसलीतरी अनामिक भिती वाटू लागली. आपल्या मुलाच्या बोलण्यातील नवीन अनकलनीय शब्दांमुळे व शहरातील लोकांच्या त्याच्या सहवासामुळे तिला आपल्या मुलाबद्दल फार काळजी वाटू लागली.<br /><br />मॅक्झिम गॉर्की यांनी कादंबरीचा हा सुरूवातीचा भाग फारच सुंदरपणे रेखाटला आहे. अनेक लहान लहान प्रसंगातून त्यांनी आईचे हृदय फारच नेमकेपणाने वाचकांच्या डोळ्यांसमोर चित्रीत केले आहे. पण हे करत असतानाच त्यांनी कुठेही फार आलंकारीक वर्णन होऊ न देता एखाद्या व्यक्तिच्या मनात सहज येणारे अतिशय छोटे छोटे व वा-याप्रमाणे अतिशय चंचल असलेले विचार मांडले आहेत व त्यातूनच मानवी जीवनाचे रंग त्यांनी उलगडले आहेत.<br /><br />क्रमशः<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-8163342054797814679?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-6467979177588898432008-01-25T00:15:00.000+05:302008-09-06T00:09:39.099+05:30पर्वादिवशी संध्याकाळी भरगच्च रहदारीच्या चॊकात, रस्ता ओलांडण्यासाठी कडेला उभा राहिलो असताना, माझी नजर सरळ ताठ उभ्या असलेल्या माझ्या स्वत:कडे गेली. :) तेंव्हा माझ्या मनात विचार आला, बरं झालं माणूस हा जरी प्राणी असला तरी या प्राण्याला चार पाय नाहीत म्हणून...नाहीतर कोणकोण आणि कुठं कुठं म्हणून पाय ठेवला असता? सगळ्यांनीच एकमेकांच्या पायावर पाय दिले असते व मग भांडणे झाली असती! भांडणे!!! <span style="color: rgb(0, 102, 0);">इथं मात्र</span> <span style="color: rgb(0, 102, 0);">इव्होल्युशन चा फायदा झाला. त्यामुळे माणसासाठी पृथ्वीवरील जागा ही दुपटीने वाढली.</span> आता मात्र माणसाने एका पायावर चालायला सुरूवात केली पाहिजेच, म्हणजे सरकारला आणि आपल्याला दोघांनाही लोकसंख्या नियंत्रणाची चिंता नको.<br /><br />-रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-646797917758889843?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-44583523941755400702008-01-13T12:27:00.000+05:302008-01-13T12:43:18.842+05:30जीवनात काहीही निश्चित नसलं तरी त्यातील अनेक गोष्टी या केवळ आपल्या हातात असतात. कधी शांतपणे डोळे मिटून तुम्ही विचार केलात आणि भुतकाळातील पटलावर पुन्हा एकदा तुम्ही स्वतःला अनुभवलंत तर तुम्हाला दिसतील... अनंत संधी देऊ करणारे सुंदर दिवस. ते दिवस तुम्हाला काही कर म्हणत होते... पण... ब-याचदा हे असंच होतं. ह्या जगात काहीही अशक्य नाही असं म्हणतात याचा प्रत्यय वेळोवेळी येतो. हो... नक्कीच नशिबही तितकंच महत्वाचं असतं. पण अनेक गोष्टी या केवळ आपल्याच हातात असतात. <br /><br />डोळे शांतपणे मिटून तुम्ही पुन्हा एकदा जगून तर पाहा... पण हे करत असताना एवढं मात्र लक्षात असू द्या की यातील काहीही कधीही अशक्य नव्हतं. आपण दुर्लक्ष्य केलेल्या अनंत छोट्या छोट्या संधी प्रत्यक्षात किती भव्य आणि सुंदर होत्या आणि त्यातून किती आनंद मिळू शकत होता, हे मगच तुमच्या लक्षात येईल. जशी एखाद्या खेळाच्या स्पर्धेत भाग घेण्याची मला संधी होती किंवा एखाद्या गायनाच्या स्पर्धेत भाग घेण्याची मला संधी होती. जीवनात हिरो बनायचं की झिरो हे आपल्या हातात असतं. आपण स्वतःसाठी काही गोष्टींची निवड करतो, आणि त्याप्रमाणेच आपले जीवन जगतो. एका जीवनात एखादा माणूस किती संधी गमावतो? तर तो जेवढे क्षण जगतो तेवढ्या संधी त्याला प्राप्त होतात आणि त्यातील असे कित्येक सुंदर क्षण त्याने गमावलेले असतात. माझ्या जवळच्या व्यक्तिला आनंद देण्याची मला संधी असते... पण माझ्या संधी न जाणणा-या मनामुळं मी ती गमावतो.<br /><br />बरेच क्षण आपल्याला काही न देता आपल्या हातून निसटून जातात... कारण आपल्याला आपल्या स्वतःबद्दल विश्वास नसतो. आणि कधी मग मला वाटतं आपण आपलं आयुष्य किती सुंदर जगू शकलो असतो. जर आपण योग्य वेळी योग्य गोष्ट केली असती तर... कारण गेलेली वेळ कधीच परत येत नाही.<br /><br />-रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4458352394175540070?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-37461495078601122832008-01-12T21:08:00.000+05:302008-09-06T00:07:18.263+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SD19Y-ahs0I/AAAAAAAAAI8/w5dhD0k0_68/s1600-h/India1760_1905.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205454612334752578" style="margin: 0px 0px 10px 10px; float: right;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SD19Y-ahs0I/AAAAAAAAAI8/w5dhD0k0_68/s320/India1760_1905.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">विकिपीडिया:सदर/जून १३, २००५</span><br /></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">विकिपीडिया कडून</span><br /><a class="image" title="इ.स. १७६० मध्ये मराठा साम्राज्याचा विस्तार(पिवळ्या रंगात)" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9A%E0%A4%BF%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0:India1760_1905.jpg"></a><br /><a class="internal" title="मोठे करा" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9A%E0%A4%BF%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0:India1760_1905.jpg"></a><a title="इ.स. १७६०" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%87.%E0%A4%B8._%E0%A5%A7%E0%A5%AD%E0%A5%AC%E0%A5%A6">इ.स. १७६०</a> मध्ये <a title="मराठा साम्राज्य" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%A0%E0%A4%BE_%E0%A4%B8%E0%A4%BE%E0%A4%AE%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%8D%E0%A4%AF">मराठा साम्राज्याचा</a> विस्तार(पिवळ्या रंगात)<br /><a class="mw-redirect" title="छत्रपती शिवाजी महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B6%E0%A4%BF%E0%A4%B5%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती शिवाजी महाराज</a> यांच्या नेतृत्वाखाली <a title="इ.स. १६७४" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%87.%E0%A4%B8._%E0%A5%A7%E0%A5%AC%E0%A5%AD%E0%A5%AA">इ.स. १६७४</a> साली निर्माण झालेल्या स्वराज्याचे त्यापुढील शंभर वर्षांमध्ये मराठा साम्राज्यात रूपांतर झाले. सोबतच्या नकाशामध्ये पिवळ्या रंगातील भाग <a title="इ.स. १७६०" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%87.%E0%A4%B8._%E0%A5%A7%E0%A5%AD%E0%A5%AC%E0%A5%A6">इ.स. १७६०</a> सालच्या मराठा साम्राज्याचा विस्तार दाखवितो. पश्चिमेला <a title="सुरत" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%B8%E0%A5%81%E0%A4%B0%E0%A4%A4">सुरत</a> (<a title="गुजरात" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%97%E0%A5%81%E0%A4%9C%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%A4">गुजरात</a>, पूर्वेला <a class="mw-redirect" title="पाटणा" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AA%E0%A4%BE%E0%A4%9F%E0%A4%A3%E0%A4%BE">पाटणा</a> (<a title="बिहार" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AC%E0%A4%BF%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0">बिहार</a>) तसेच उत्तरेला <a class="new" title="अटक (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%85%E0%A4%9F%E0%A4%95&amp;action=edit&amp;redlink=1">अटक</a> (<a title="हरियाणा" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%B9%E0%A4%B0%E0%A4%BF%E0%A4%AF%E0%A4%BE%E0%A4%A3%E0%A4%BE">हरियाणा</a>) आणि दक्षिणेला <a title="तंजावर" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%A4%E0%A4%82%E0%A4%9C%E0%A4%BE%E0%A4%B5%E0%A4%B0">तंजावर</a> (<a title="कर्नाटक" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%95%E0%A4%B0%E0%A5%8D%E0%A4%A8%E0%A4%BE%E0%A4%9F%E0%A4%95">कर्नाटक</a>) या साम्राज्याच्या सीमा होत्या. <a class="mw-redirect" title="छत्रपती शिवाजी महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B6%E0%A4%BF%E0%A4%B5%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती शिवाजी महाराज</a>, <a title="छत्रपती संभाजी महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B8%E0%A4%82%E0%A4%AD%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती संभाजी महाराज</a>, <a title="छत्रपती राजाराम महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%AE_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती राजाराम महाराज</a> यांच्यानंतर काही काळ साम्राज्याला अराजकाचे ग्रहण लागले आणि यादवीची देखील लक्षणे दिसू लागली परंतू <a title="छत्रपती शाहू महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B6%E0%A4%BE%E0%A4%B9%E0%A5%82_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती शाहू महाराज</a> यांनी <a class="new" title="नौदलप्रमुख (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%A8%E0%A5%8C%E0%A4%A6%E0%A4%B2%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AE%E0%A5%81%E0%A4%96&amp;action=edit&amp;redlink=1">नौदलप्रमुख</a> <a title="कान्होजी आंग्रे" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%95%E0%A4%BE%E0%A4%A8%E0%A5%8D%E0%A4%B9%E0%A5%8B%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%86%E0%A4%82%E0%A4%97%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A5%87">कान्होजी आंग्रे</a> आणि <a title="बाळाजी विश्वनाथ" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%B3%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%B5%E0%A4%BF%E0%A4%B6%E0%A5%8D%E0%A4%B5%E0%A4%A8%E0%A4%BE%E0%A4%A5">बाळाजी विश्वनाथ</a> यांना हाताशी धरून मराठा साम्राज्यावर पूर्ण वर्चस्व स्थापित केले. बाळाजी विश्वनाथ यांना <a class="new" title="पेशवा (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%AA%E0%A5%87%E0%A4%B6%E0%A4%B5%E0%A4%BE&amp;action=edit&amp;redlink=1">पेशवा</a> हे पद बहाल केले (जे <a title="पंतप्रधान" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AA%E0%A4%82%E0%A4%A4%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%A7%E0%A4%BE%E0%A4%A8">पंतप्रधान</a> या पदाच्या समान आहे). पुढे वंशपरंपरेने बाळाजीचे थोरले चिरंजीव <a class="mw-redirect" title="बाजीराव बाळाजी" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%B5_%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%B3%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80">बाजीराव बाळाजी</a> (<a class="new" title="बाजीराव पहिला (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%B5_%E0%A4%AA%E0%A4%B9%E0%A4%BF%E0%A4%B2%E0%A4%BE&amp;action=edit&amp;redlink=1">बाजीराव पहिला</a>) यांच्याकडे पेशवेपद आले आणि त्यांच्या कारकिर्दीत अनेक राज्ये जिंकून घेत स्वराज्याला जोडली. बाजीराव एकही लढाई हारले नाही ज्यामुळे त्यांचे नाव छत्रपती शिवाजी महाराज, <a class="new" title="सम्राट पुलकेशी (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%B8%E0%A4%AE%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9F_%E0%A4%AA%E0%A5%81%E0%A4%B2%E0%A4%95%E0%A5%87%E0%A4%B6%E0%A5%80&amp;action=edit&amp;redlink=1">सम्राट पुलकेशी</a>, <a class="mw-redirect" title="चंद्रगुप्त विक्रमादित्य" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9A%E0%A4%82%E0%A4%A6%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%97%E0%A5%81%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%A4_%E0%A4%B5%E0%A4%BF%E0%A4%95%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AE%E0%A4%BE%E0%A4%A6%E0%A4%BF%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%AF">चंद्रगुप्त विक्रमादित्य</a>, <a title="सम्राट अशोक" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%B8%E0%A4%AE%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9F_%E0%A4%85%E0%A4%B6%E0%A5%8B%E0%A4%95">सम्राट अशोक</a>, <a title="चंद्रगुप्त मौर्य" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9A%E0%A4%82%E0%A4%A6%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%97%E0%A5%81%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%A4_%E0%A4%AE%E0%A5%8C%E0%A4%B0%E0%A5%8D%E0%A4%AF">चंद्रगुप्त मौर्य</a> यांच्या तोडीचा रणधुरंधर म्हणून घेतले जाते.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3746149507860112283?l=www.anudini.in' alt='' /></div>Rohan Jagtaphttps://profiles.google.com/105822969789660325662noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-82694582267593952352008-01-12T13:55:00.001+05:302011-01-18T10:29:15.513+05:30